Mısra Verse © 2026

💔 Duygusal ve Melankolik Şiirler

Hüznün ve melankolinin en zarif hali. Kayıpların, pişmanlıkların ve geçip giden zamanın izini süren mısralar. Acıyı bastırmadan, ona güzellik katarak anlatan şiirler.

❤️ Aşk ⏳ Hasret 🌌 Yalnızlık 🌱 Hayata Dair ✨ Neşeli 🍂 Soyut / Sürrealist 📜 Klasik / Serbest

İki Gözüm

Güz giyinen gül gibi, girersem düşlerine Sorma bana nasılım, bilemem iki gözüm Kederli bu ömründen, yaralı yüreğimle Giderim sen üzülme, hoşçakal iki gözüm. Yaşanan bu acıya, tahammül etme diye İçindeki hüznüne, boynunu bükme diye Gözlerinin haresiyle, iki çukur gamzene Kırgın gülüşlerimi, bıraktım iki gözüm. Bir gün sual edersen, nerde nasılım diye Uzaklardan seslensen, her bahar geldiğinde Martıların sustuğu, balıkçı sahilinde Yorgun mehtap misali, doğamam iki gözüm. Bir rüzgar hıçkırırsa, gönül yamaçlarında Gözü yaşlı şarkılar, dolar kulaklarına Merak edip ararsan, gurbet akşamlarında Yıldız gibi gecene, dolamam iki gözüm. Yazdığın şiirlere, bir gün beni sorarsan Çizdiğin resimlerde, eğer beni ararsan Yaktığın ezgilerde, ismimi sayıklarsan Sevgi dolu yüreğini, saramam iki gözüm. Kapanırsa gözlerim, bir gün solarsa yüzüm Maziyi düşünüp te, ağlama gönül sözüm Ömrüm nihayetinde, soluyor bak can özüm Hayat böyle neylersin, boşver be iki gözüm. Geçip giden günlerde, sende unutacaksın Yeni yeni gözlerde, aşkı arayacaksın Yine gönüller yakıp, yine ağlayacaksın Mutluluklar dilerim, yürekten iki gözüm.

Al Bayrağım

Şafak vakti rüzgar eser derinden, Selam getiriyor Türk'ün yerinden. Güneş doğar sanki gök seherinden, Dalgalan ey bayrak, nazlı hilalim! Sensin benim canım, sensin helalim. Tarihin bağrında izin var senin, Toprağın altında özün var senin. Yedi düvele bir sözün var senin, Eğilmez bu başlar senin önünde, Destanlar yazıldı zafer gününde. Rengini kanımdan aldın da geldin, Nice kalelerin burcuna kondun. Mazlumun derdine sen derman oldun, Göklerin süsüsün, yerin ferisin, Şehidimin sönmez meşalesisin. Vatan dediğimiz kutsal bir kucak, Sönmeden tütecek en son bir ocak. Bu millet her zaman hür yaşayacak, Toprak ana ise, gök babamızdır, Bayrak namusumuz, tek sevdamızdır. Yollarda toz olsa garip bedenim, Al bayrak altında beyaz kefenim. Gözümü kırpmadan can veren benim, Yeter ki al rengin solmasın gökte, Bize hayat yoktur sen düştüğünde.

İstemiyorum

Yırt artık resmimi görmesin gözün Bundan sonra sorma istemiyorum Yalancı dillerin tutmadın sözün Bile bile yorma istemiyorum. İlkbahar yazımı kışa döndürdün Yanan ocağımı yıktın söndürdün Zalimsin sevdiğim beni kandırdın Hallerimi görme istemiyorum. Kalbimi aşkınla dağlamadım ki Gözlerin gözüme bağlamadım ki Gittiğinde üzülüp ağlamadım ki Karşımda da durma istemiyorum. Bitmeyen hasrettin gönül deryamda Her gece benimdin pembe rüyamda Can evimde güldün hayal dünyamda Boşa umut verme istemiyorum. Çare bulmaz artık gönül yarası Söndü yaktığımız sevda çırası Devran döner gelir elbet sırası Bu yarayı sarma istemiyorum. Git artık yoluna yolun çöl olsun Akıttığın yaşlar derya göl olsun Yaktığın ateşin sönsün kül olsun Bu gönlümü kırma istemiyorum.

Öyle Git

Öyle çok kırdın ki sırça gönlümü Ne olur bir parça bul da öyle git Kalbime yazdığın güzel sözlerin Hepsini sen tek tek sil de öyle git. Kıyında, köşende cahil çıraktım Gönül ırmağında nice kuraktım Öylesine sıcak, kor kor yürektim Bir kez olsun dönüp gel de öyle git. Hani o günlerde yemin etmiştin Tutmadın sözünü hemen gitmiştin İnan bende o gün senle bitmiştim Bu viran gönlümü al da öyle git. Nasılda kandım ben inandım sana Her şey yalan imiş vuslattan yana Yazık olmadı mı hem sana bana Bir saatçik olsun kal da öyle git. Gülmüyor bak artık ela gözlerim Tutuldu dillerim, sustu sözlerim Kışa döndürdün ya bahar yazlarım Kapatma yüzünü bil de öyle git. Gönül sarayıma göz ucu bakma Yaralı gönlümü narın la yakma Beni dertli edip öksüz bırakma Hazin yüreğime gül de öyle git.

Eşik

Eşik Mürekkebini tazeliyor gök, Eski bir anlatının en kırık yerinden. Yollar yabancı değil artık, Sadece kendi içine bükülmüş, daha dilsiz. Göğsümün kuytusunda pinekleyen o heves, Artık yırtmak istiyor kozasını. Kâinatı istemez ki insan yeniden başlamak için. Avuç içi kadar bir sükûnet, Sahici bir dokunuş yeter. Zira bilirsin, Vakit kendi ritminde demlenir. Ve bazen en büyük menzil, Kirpiğinin ucundaki o tek nefeslik mesafedir.

İntizar

Sen oldun yürekte tek kıyametim Git artık yoluna yolun çöl olsun. Ne kadrimi bildin ne de kıymetim Git artık yoluna balın yal olsun. Dilinde kör yalan elinde ferman Yok artık dizimde kalmadı derman O kalbin olmuş ya tozlu bir harman Bir nefeslik canda halin pul olsun. Ak güvercin olsan gönül dalında Nokta benler çalsan yanak alında Acıyı tadarken sevda balında Üç günlük dünyada dilin lal olsun. Acıyla hüzünler sana yar iken Mutluluk kor gibi sana har iken Ararken vuslatı yerin dar iken Dilerim Allah'tan gönlün kul olsun. Gök kuşağı rengi sararken onu Bir başka kokuyor uzaktan teni Kapında hasretler beklerken seni Duaya açılan elin zal olsun. Gözünden düşerken o acı yaşlar Seninde içinde bir sızı başlar Başında öterken aşk ile kuşlar En güzel yaşında dalın kül olsun. Bak gün de kayboldu soldu şafaklar Kurudu dallardan düşen yapraklar Çoğalırken benim başımda aklar Senin de kıymetli gülün el olsun.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Mevsimsiz Düşler

Bir düş kurmak istiyorum. Bir düş ki Bir hüzne bin umut barındıran Umuda bekleyişte damla damla çoğalan Yıllanmış mutluluk ırmağından derya derya kalbe dolan. Bir düş ki Göğümden çalınan yıldızlardan bana kalan Çoluk çocuk, dost akraba Küllerinden doğan. Ellerimden kayıp giden yıllarda Yalanlardan gerçek olan. Gözlerimdeki bulutları aralayıp güz yağmurları gibi Buram buram toprak kokan. Bir düş ki Küçücük bir güne sığdırdığım ömrümün Eylül rüzgarlarında İç ısıtan. Mevsimsiz zamanların ab-ı deryasından Azar azar içime akan Bir yudumcuk Sevgi kokan. Bir düş Bir düş ki Gecenin sayfalarında avaz avaz bağıran Bir demet şiirin gölgesinde acısını yüreğinde saklayan Yırtık bir sayfada sessizce imgelerimi okşayan Üşüyen duygulardan kalan. Eski bir kaç yapraktan, asırlık güneşe doğan. Ruhumu suya her daldırışımda Gök kuşağını gölgede bırakan Gece demlenirken mor akşamlarda Şu kocaman dünyada kaybolan. Bir düş Bir düş ki Kalemimde şiirce Yüreğimde özgürce Düşüncelerimce Öylesine bence.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Kemanda Şiirim

Bir keman ağlıyor hazin Nağmesi hüzün Biraz sessiz biraz yarım. Her sesi bir susku Her susku bir çığlık Belki bir kurşun belki sıradan. Hasret çatlağı çöllerde gamlı bir figan. Çağlıyor keman. Gece uzun Gökyüzü derin Biraz kül biraz duman. Yaz gülüşlü ayazlarda Bir şişe kırmızı şarap Bir tutam mavi. Hisler feveran. Kemanın nağmesinde işlenmiş Ateş gözlü yalnızlık Sanki gecede güneşi ısıtmak. Ey gri bulut Ey goncası açılmamış mor dağlar Sana doğrulttum yönümü. Bu gece penceremin buğusuna Göz yaşımın şiirini yazdım Biraz ıslak biraz yasak. Her taraf zifir karanlıkken Sanki bir yudum su Bir avuç toprak. Belki bir yığın gereksiz lafın ardından Ve fecir nöbetlerinden Bir kucak dağ serinliğinde Karanlığa uyanmak Ay kadar parlak.

Üşümesin Duygular

Sıcağın üşüdüğü mevsimlerde Ay bulutta. Bulut yüreğimde. Yerle, göğün, tam birleştiği yerde Güneşte bende, yıldız da bende. Eski zamanlardan kalma bir eylül artık Güneş ateşli gençliğim. Paslanan yılların geceleri Henüz söylenmemiş gizli hecelerde. Şimdi! Yönümü rüzgara verdim. Yüreğim kilitli, yazılmamış şiirlerde. Hayallerin yortusu can buldu Menekşe rengi çiçeklerde. Küs maviler suların ötesinde Yudum yudum. Hüzünlerde sevinçlerde, Başını taşlara vuran dalgalarda artık Denizler diyarında. Umutlar gül kıyımlarından uzak. Çatlayan tomurcuğun ipincecik buğusunda Buram buram. Şimdi! Sana uzanıyorum ey şiir. Yüreğimin en kuytusundan sesleniyorum sana. Üşüyen yalnızlıklardan Esmer günahlardan Umut duraklarından Sana varıyorum. Sana varıyorum Buluta saklanan aydan. Artık Geceye küs değil güneşim Gam çöllerini aşmış yüreğim. Uykusu dağılmış bir gecenin koynundan Uyanıyor düşlerim. Közlenmiş aldanmaları bırakıyorum Yalnız sokaklara. Kapattım kapılarımı baştan savma nisan yağmurlarına, Bitiyor soğuk gülüşler, Diniyor uzak dağbaşı rüzgarları, Kaldırımlarda ağlayan şarkılar susuyor. Korkuyorum. Ay kararır Karanfiller solar mı? Gül dalında kurur mu yine? Yazdıkça silinir mi hayaller? Yine üşür mü duygularım.

Ay Sarınca Geceyi

Ne unutabildim hazanı, ne yaza varabildim. Ay sarınca geceyi Ben! Ben yalnız kendime esirdim Yalnız kendime yenildim. Hiç kimseler duymadan, kimseler bilmeden Ben yalnız bende bittim. Ne yana döndüysem yağmur oldum, kar oldum Ne zaman bir şiire uyansam, çıkmaz bir yoldum Fecir vakitlerinde ateşten kordum Çarkları döndürse de gecenin yoksun sevinci Serseri bir uyuşukluk sardı tüm bedenimi Ayın şavkı saplandı gecenin karasına, incitmeden Gönlüm hüzün gemilerinin liman şehri Tam gözünde yaşıyorum hayat denen cehennemi. Hani diyorum da! Bir annenin şefkatiyle sarılsa Bir kuşun sıcaklığıyla örtse üstümü düş masalı Karanlıkta çoban yıldızım olsa umudun aydınlığı. Ah! Ah bir gelse yaz baharım Yıldızlar yağsa rüya gibi bitmesini istemediğim Çıkagelse uzaklardan da üşümese yüreğim Cemreler düşerken toprağa Gül yangınlarında ısınsa tenim. Göğüne kavuşmuş bulut olsam, çiçek çiçek sevinç Ay sarınca geceyi. Ben! Yaprağına hazan düşmüş kır papatyası Bir demet menekşenin feryadı, yası Gül ile bülbülün hasret niyazı. Bilirim ki! Şimdi gecenin geç bir vakti Buz gibidir şimdi rüzgarların seheri. Ama! Yağsa da yağmur, patlasa da fırtına. Hüzün inlese de gecede Ateşler de yansa da bedenim Yine de dalga dalga Mavi bir nefestir içim. Ay sarınca geceyi Bir başka bakar sonbahara kar yangını gözlerim Beyazın ışığında demlenir avuntusuz sevgim Hüzün yerleşince gözlerine şiirin Asi bir kalemin gece yarısı cümlelerinde Sınırsız duyguları kutsar Kucak dolusu çocuk yüreğim. Kalbimi kırdıkça hesapsızca, sustum öylece... Gözlerime doldu gece.

Zamanın Uyuduğu Eşik

Güneşin henüz yorulmadığı o uzak iklimde, Zamanın nabzı, tıkırtılı bir ahşap gövdede atardı. Bizim evimiz; çatısı bulutlara değen bir masaldı Duvarları reçine kokulu, kadim bir sırdaştı. Gıcırdayan her merdiven basamağında, Henüz söylenmemiş çocukluk yeminleri yankılanırdı. Bahçemiz toprağın göğe açtığı bir avuçtu, Ağaçlar, rüzgârla konuşan yeşil dervişler gibi saf tutardı. Meyve dalları, yer çekimine değil de geçmişe eğilirdi sanki; Bir elma ağacının gölgesinde saklıydı çocukluğumun tüm neşesi. Çiçekler... Ah o sessiz çığlıklar! Hercai menekşeler, hüznümü koklayan kadifeler, Ve akşamsefaları... Karanlık çökerken ruhumu aydınlatan kandiller. Pencerelerinden süzülen ışık, tozlu bir rüya gibi inerdi odaya, Her köşe başında bir hatıra pusuya yatmış beklerdi. O ahşap kokusu; dedemin duası, annemin ninnisi, Ve toprağın bereketiyle harmanlanmış bir hayatın sessiz ezgisi... Şimdi ne zaman gözlerimi yumsam, Evimizin kapı kolu avcumda Bahçedeki erik ağacı, içimde çiçek açan bir sonsuzluk. Ben o bahçede büyüdüm, Ruhum hala o ağaçların arasında saklambaç oynar. Eski evimiz artık yerinde değil Ama bende yaşayan o koku, o doku, o gizem; Ölümün bile silemeyeceği mukaddes bir resim Hala kalbimde titrer.

Renklerim

Renklerim. Zamanın saçlarında gezinen bir fırça darbesi, Ufkun kesik damarlarından sızan o son bakış. Güneş, altın bir sikke gibi düşerken cebine gecenin, Herkes kendi yüreğinden seyreder bu telaşı. Kızıl: Bir vedanın dudak izi, kırık dökük. Mor: Sessizce taşınan o asil, o kimsesiz yük. Gri: Arada kalmışlıkların, söylenememiş sözlerin rengi. Göğün göğsünde can çekişen bu yangın, Kimi için küllerden doğan bir masalın ilk harfi, Kimi içinse sayfaları çoktan yırtılmış bir kitabın son tarifi. Aynı kubbenin altında, bambaşka iklimler kuşanmış ruhlar Biri yıldızları toplar saçlarına umut diye, Diğeri karanlığı çeker üzerine yorgan diye. Çünkü gökyüzü tek bir dilde konuşsa da, Her yürek kendi sözlüğünden çevirir bu geceyi. Ve en koyu mavi bile bilmez, Siyahın içindeki o gizli, o beyaz geçidi.

Volkan Ateşi

Nağme nağme estikçe şarkılarda nefesin Bahar olur kalplerin hazan kokan kışları Yeşil çayırlar gibi serildikçe hoş sesin Islandıkça gül kokar taze gelin yaşları. Bir güneştir yüreğin şavkı vurur çöllere Damla damla sel olur yürekteki göllere Bir de yorum katınca sazındaki tellere Hasretlere yol olur dağ başının taşları. Gönüldeki sözlerin güneş sürer geceye Riyasız duyguların bal damlatır acıya Damıtılmış sevginle ulaştıkça niceye Aşka kelepçe olur yarin hilal kaşları. Deli bir rüzgar öfken zıpkın yemiş korkular Sözünün nağmesinde boyun büker türküler Susuz, kurak gönüle ulaştıkça şarkılar Bir nefeste can olur gecelerin düşleri. Umarsız duygulara kan olur ezgilerin Karlı dağ, düz ovaya şan olur ezgilerin Volkan ateşlerinde tan olur ezgilerin Ağıt olup yağdıkça piyanonun tuşları. Volkan Konak adınla bir güzele baht verdin Edep, sosyal halinle gönüllere taht kurdun Nice sevgi yoluna usulca dostluk serdin Yürek, yürek bin olup doldurdukça boşları.

Huzur Mahşerde

Son darbeyi vurdun, rahatladın mı? Alev saracaksın, huzur mahşerde. Zevkinden dört köşe, olup kaldın mı? Salta duracaksın, huzur mahşerde. Cennet yüreğimi, çevirdin çöle Gözyaşlarım döndü, gözümde sele Olmaz ya, yüreğim, affetse bile Hesap vereceksin, huzur mahşerde. Seni canan değil, canım bilmiştim Bu hayatta en son senle gülmüştüm Güya gözlerinde aşkı bulmuştum Nara gireceksin huzur mahşerde Ağlamaktan bitti gözümün feri Bumuydu gönlünde sevdamın yeri Sen öldürmedin mi, doğan seheri Harı göreceksin, huzur mahşerde. Bana bir dal bile, hiç uzatmadın Gönlüne bir katre, sevgi katmadın Nasıl bir insansın, huzur tatmadın Zehre karacaksın, huzur mahşerde. Öyle bir kalp var ki, sanki bir demir Sevgim sanki sende, acı bir emir Bilmem belki bir gün, nasıl silinir Hüsran kuracaksın, huzur mahşerde. Sitemim sanadır, kalmasın lafta Olmayız senle biz, artık bir safta Pişman olsan bile, çaren arafta Yüzün süreceksin, huzur mahşerde. Selamım bile yok, yok artık sana Yalnız kahır oldun, bu tatlı cana Yazık olmadı mı, hem sana bana Nasıl duracaksın, huzur mahşerde.

Yazgısına Kul Oldum

Hayalimde bir dünya taşı toprağı mavi Kaç bahar kaç yaz geçti bir türlü varamadım Dört mevsim on iki ay gülü yaprağı mavi Uzandım dallarına bir türlü eremedim. Hani masal derler ya sanki bu öyle bir şey Rüzgarında kemanlar yağmurunda çalar ney Gönül meyhanesinde coşarken muhabbet mey Bana yer var mı diye bir türlü soramadım. Sevgi ırmaklarından tebessümler akarken Gül nefesli yürekler kiri pası yıkarken Eller neşe içinde mani türkü yakarken Ben ufacık kalbimde zinciri kıramadım. , Yürekler göz göz olmuş gönüller aşk deryası Bitmesin hiç kalplerde sevgilerin hülyası Zalim bile gönlünde çekmesin diye yası Sarıldım dikenine gülünü deremedim. Ben pembe sevinçlerde yitik hecelerimin Mecnunun yaşı gibi çılgın acılarımın Çekilmez cefasıyla ahraz gecelerimin Hükmüne boyun eğip mührümü vuramadım. Zaman zaman içredir dünya denen alemde Zaman güman içredir gönüldeki elemde Zaman aman dilerken diz çöküp bir kalemde Yazgısına kul oldum sözümde duramadım.

Yediveren

Ne zaman bulutlar ağlasa gülüşlerim yasaklandı Ay ışığının hasreti çoğaldıkça çoğaldı Öyle anlar geldi ki Yedi veren duygularım incecik bir duman gibi Gök kuşağının kucağına saklandı. Şiirlerde can oldu hep Kekik kokulu düşlerim Ayın şavkında semah döndü İpek mendillerde sakladığım hayallerim Artık bir eskici dükkanına terkederken hüzünlerimi İçimden aktı buram buram yediveren mavilerim. Nasıl anlatsam bilmem ki Gönlümün düş bahçesi öylesine sihirli Kalbimin derinlerinde sanki yüce bir dağ saklı Bazen günlük güneşlik bazen de fırtınalı Sanki dört mevsimi yaşatan tılsımlı bahçe Bazen kış ortasında bahar rüzgarlı. Adını sabır koydum yediveren düşlerimin Ömrüm koydum adını Canan gibi değil can gibi öylesine sevdalı Pusuları kırdı bir akşam ak bir güvercin Gece bir başka baktı sabaha öylesine edalı Belki de zamana karşı koymaydı. Her soluk alışında özlem dolu vakitler Sancısında kıvranmıştı nefes nefes saatler Renklerine kavuşurken benbaharda çiçekler Alıp da başını gitti bak katli vacip hayaller İlkbahara düştü gölgem Durdu kar Sustu rüzgar. Döndü yüzünü kıpkızıl bir gül İkram etti şarkısını sundu sadakatini bülbül Sildi elvedaları renginden bir başka açtı sümbül Küllerinden doğarken Yediveren açtı artık gönlümdeki son gül. Allı morlu bin bir renkli sevinçlerle Geçince üşümesi kalbimin Rengini düşlerime ektiğim Yediveren gülleri açtı bak içinde ellerimin. Bu şiiri yazarken ben can arkadaşlarıma Sevgileri tercüman oldu kırık duygularıma Bir yudum su ararken gönül dergahlarında Canlandı bu yorgun kalbim Kocaman bir pınar kaynadı yürek yamaçlarında. Ben Gülbahar Serin serin esiyorum şimdi aldırmadan karanlığa Tıpkı bir meltem gibi yediveren yaylalarında.

Yorgun

Hem yol hem yolcu Rüzgarın bilinmez uğultusunda. Yollar kapalı, yolcu yorgun Yüzünde kış, bakışlarında buz. Hüzün demli şiirler düş dökerken kış bahçesine dondu acı gülüşler güz dudaklarında Suskun bir çığlık yırttı havayı sonsuz bekleyişte. Bir damla mavi aradı meneviş renginde 'yorgun' Yüreği altın renginde bir kor Ellerinde mavi bir kül Zaman acısını işlerken hayata boynunu büktü yaşama. Kimse bilmeyecekti ne aradığını. Sükutu naçar bir gecenin koynunda. Sustu yorgun. Ne kadar susulacaksa o kadar sustu. Sustu gökler sustu deniz sustu gözlerinde şiir. Biraz yanık biraz tutuk Gecenin şafağa devrildiği saat Gök lacivert. Çığlık, kanadı mayasız hükümlerde kurudu zaman. isyanlar konuştu. O. Sustu! Ne kadar susulacaksa, O kadar!

Öteki

İçimde ki çocuğa şöyle bir kulak verdim Şarkılar söylüyordu umut akışlarında Gün ekmiş gözlerine ışıklarını derdim Tavrını biliverdim tatlı bakışlarında. Bozdurmuş demet demet saklı hüzünlerini İki kuruşa satmış hicran dizinlerini Hece hece derlemiş sevgi vezinlerini Bağlanıp kalıverdim türkü yakışlarında. Alevden bir gül olmuş toprak kokan elleri Bal kaymağa bulanmış suskun olan dilleri Sevgiyi kucaklamış pembe beyaz kolları Vuslatı buluverdim hüzün döküşlerinde. Öteki gülüşleri ne kadar da canlıydı Takmış başına tacı ne kadar da ünlüydü Öyle kıvraktı dansı ne kadar da şanlıydı Neşeyle gülüverdim topuk sekişlerinde. Derken birden yok oldu sanki suç işler gibi Arafı mesken tuttu sanki göç işler gibi Reva mıydı yaptığı sanki öç işler gibi Donup da kalıverdim sevda ekişlerinde. Beden aynı bedendi acaba ruh kimindi Çiçek çiçek renklerle çırpınan vah kimindi Öteki yüzündeki bunalmış ah kimindi Bir anda soluverdim çelme takışlarında.

Çek O Pis Ellerini

Be hey Allah'tan korkmaz, be hey kuldan utanmaz Çek o pis ellerini, bebemin üzerinden. O yaşından başından, sakalından arlanmaz Çek o pis kollarını, bebemin üzerinden. Senin o elin yüzün, kırk yıl yunsa paklanmaz O cenabet varlığın, kırk kat örtsen saklanmaz Ruhun geceden kara, güneş sürsen aklanmaz Çek o pis hallerini, bebemin üzerinden. Bastığın ak topraklar, utancından yaş döker Soluduğun şu evren, varlığından leş kokar Nasıl bir yaratıksın, ağzından salya akar Çek o pis dillerini, bebemin üzerinden. Sizin zürriyetiniz, kurusun gazel olsun Yok olun bu dünyadan, insanlık nefes alsın Kara toprak sarmasın, leşin çürüsün kalsın Çek o pis züllerini, bebemin üzerinden.

Sis Bezedi

Hava nemli dağları sis bezedi Soldu bütün gelincikler, boyun büktü nergisler Sustu sema, sustu rüzgar, Yağmur düştü kirpiklerinden Güvercinler mavi gökte, güldü hain özlemler Bin yıldız ağladı, figan ürktü sesinden Dağlara düştü gazel Güneş bile yandı kendi renginden Gökleri sis bezedi. Bulutların elleri boş sanki yetim bahçede Efkarını sordum dudak büktü Bin ah düştü gözlere Soldu rüzgar saçlı kız Hüzün demli şiirde Ağıtlar yaktı hicran esen yellere Hüzne yattı tomurcuklar Rüzgar üşüdü güllerle nergisler Gelin gelin ağladı gelincikler Dağ bölüştü yüreğini Dağları sis bezedi. Utangaç maviler beyaz kefene sarılmış Dipsiz bir kar çölünde Sahne aynı oyuncular bir bedende Roller yitik imgelerle, solan mavi renklerde Susku milyon kere Öyle ya! Ak gerdana geçirilmiş sancılar Şiir şiir, ülke ülke İçli çalıyor şimdi şarkılar Yüreğim yorgun, yüreğim eski Yüreğimi sis bezedi. Ne desem ne söylesem gönül hep zülf-i yare Gül tenli şafaklarda akşamlar gül-i zare Gül bülbüle, bülbül güle hasret pare pare Ne can-ı canan ne dost kaldı Yanar efkar-ı hane Yer suskun, gök sağır Kar düştü gönüllere Arz ile arşı, koyu bir sis bezedi.

Tutsak

Yorgunum. Yılların ağırlığı çöküyor üzerime Yitik zamanlarda kayboluyorum. Bilir misin ne zordur? Olduğun gibi görünememek Ya da göründüğün gibi olamamak. Bilir misin ne zordur? Kendin gibi gülememek. Ve ne güzel bir şeydir ki! Bir gün isyan edercesine üzerindekileri parçalamak Ve adeta çıplak kalmak Kurtulmak ezici tutsaklıktan Esareti çamurlara bulamak Minik bir serçenin özgürlüğünde uçmak. Delicesine, çılgınca. Hayatı yeniden tatmak, öğrenmek yaşamayı Minik bir bebeğin ilk adımları gibi. Ne güzel ki zincirleri kırmak Zindanın karanlığından çıkmak aydınlığa Özgürlüğe, sevgiye, huzura Dolanmak bulutların mavi buğusuna Bir avuç maviyle örterek üstünü Ay kokan geceye uzanmak. Sevdalı zamanların kucağında büyütmek hayalleri Silinmesin diye renkleri, sıkıp boynunu gecenin Gün boyu güneşte kurutmak sevgileri Bir serçe ömürlük sevinçle tutarak ellerinden Öpmek güneşi gözlerinden. Ne güzeldir Bahar kokulu sabahlarda Uyuyan nilüferlere saklanmak Toprağın çatlayan damarından Mavi ırmaklara akmak Kalbimin beyazları kirlenmeden İlmek ilmek, hasret hasret Yağmurun saçlarına dolanmak. Kısaca Koşmak koşmak koşmak Şafakların kavşağına Umudun toprağına ekmek sahipsiz düşleri. Ah ne güzeldir Şiir şiir sarınmak mehtabın kollarına. Ne güzeldir.

Unutmalardan Kalanlar

Olmazlara ekledim özgür tutsaklığımı. Ruhum eylül Öylesine kendimden uzak, öylesine bana yakın. Unutmadım unutmalardan geriye kalanları. Gökyüzünün mavi kapıları ve geceler boyu inen yıldızlar hüzünlü bir ırmak şimdi. Birde Gecenin mor karanlığında herkes Kendimden sonra, benden önce. Hesapsız, çıkarsız temiz duygular Unutmalardan geriye unutmadığım kalanlar. Geçmiş zamanlarımın geçmiş düşleri Eskiyen takvim yapraklarında tutuksuz Ve Ayazların kucağında özgür şimdi. Aynaların ardında sır yarınlardan çalınan güzelliklerim. En çok beklenen gelmeyen. Vazgeçen yüreğimin güneşe bakan yönü küçük bir fotoğraf karesinde Bir çoğalan bir de eksilen. Yaşadığım kadar beklediğim, beklediğim kadar yaşadığım. Her gün kırk bin defa sığındığım dualarım En çok ağlatan. Baharlarımı geri getirecek dualarım menzildir artık duygu işgalindeki düşlerime Oysa bir damla yetiyordu Unutmalardan geriye kalanları unutmamaya...

Haydi Yüreğim

Sus! Sus be yüreğim! Bende bilirim ağladığını Bilirim de, Efkarımın kadehinde demlerim yaşlarını. Her gece, Her gece hayalimde söndürürüm Yıldızları kıskandıran şavkını. Her gün, her saat Yüreğimde toplarım damla damla yaşlarını. Öldürmeye çalışırım her an korkularını. Aslında çok şey öğrendim Biliyor musun senden? Bak! Özlemleri düşürdüm geçmişin tozlu geleceğinden Sevgiler büyüttüm hiç düşünmeden Mutluluklar yarattım göremediğim en derin yerinden Sırlarını gizledim yalnız kimsesizliklerden. Oysa! Beraber geldik, beraber gidiyoruz Sende anlat bana kendini. Söyle bana sende duygularını, düşüncelerini Yoksa nasıl yakın hissedebilirim Nasıl teslim edebilirim sana kendimi? Sana güvenmeme izin ver ne olur. Haydi yüreğim! Ver elime ellerini Tıpkı eskisi gibi. Ne olur bir kez daha incinsek, bir kez daha üzülsek O zaman fark edeceğiz belki Birbirimizi ne kadar özlediğimizi. Haydi ver ellerini Öğren artık ' keşke ' yerine "Bir daha ki sefere" demeyi. Bak gör o zaman herkes nasıl kıskanacak bizi Hani çok iyi öğrendin ya sabretmeyi, dinlemeyi. Öyleyse! Büyüklüğün kadar yardım et… Ve sus! Bırak seni kim nasıl bilirse bilsin Sen sadece sana fısılda, seni bil Sana hizmet et. Sakın beni, benim seni düşündüğüm kadar düşünme Dayanamazsın, sonra nefesin kesilir. Bilir misin bilmem? Zor olan hasretlere direnmektir, anıların ta kendisidir Hicranların ertesidir, Bu yüzden kor gibi yakan acı tebessümlerdir Sahte gülüşlerdir. Şafakta ürperen gelinciklerdir. Neyse! Boşver be yüreğim. Haydi ver elime ellerini Haydi sen de tut ellerimi. Bir yol dene de, yıldızların altında Ay ışığı suyuyla yıka bu özlemlerimi. Haydi yüreğim Sus artık! Sus ağlama, ağlama da Bana anlat artık pembe hikayeleri Anlat Ne olur!

Huzur Yeğledi

Ağladı bir çocuk yine bu gece Bulutlar ağladı gökler ağladı Gözlerindeki çiğ sanki bilmece Yıldız bile halin kara bağladı. Boş kalan elleri tutunca yeri Kalmadı toprağın gizemli feri Akan göz yaşıyla yıkandı kiri Halini görüp de damla çağladı. Bilmem ki belki de karnı da açtı Ama o bir yudum düşe muhtaçtı Bütün hayalleri bir yere kaçtı Kaybolup giderken hüzün eğledi. Gece ayazına rehin gözleri Üşüdükçe soldu bitti gizleri Dudağında dondu saklı sözleri Artık özgürdü o huzur yeğledi. Teni üşüse de kalbi sıcaktı Beklediği yalnız sıcak kucaktı O buruk gülüşü sanki bıçaktı Gül kokan nefesi arşı buğladı. Cehennem ateşi öylece pustu Güller boyun büktü bülbüller sustu Zifiri karanlık öylesi yastı Üstüne yağan kar yürek dağladı. Sakın üşüme çocuk üstünü gece örttü Yıldızlarla uyu sen kirli dünya hep dertti Bak adresin de oldu mutluluğun da arttı İyi uykular sana İHANET DİYARINDAN.

Kabul Buyur Al Annem

Diyorlar ki her yerde bu gün anneler günü Doğacak her günümde kabrin bana yol annem Var mıdır hasretlerin ne dünü ne bu günü Gün düşmüş yanağınla sevgin bana hal annem. Kirpiğime her gece çiğ gibi konuyorsun Viran olan kalbimde kor gibi yanıyorsun Eller gülüp oynarken çaldım mı sanıyorsun En yakın gölgem bile artık bana el annem. Rüyamda görüyorum hep dargın bakıyorsun Bütün gece içime bir başka akıyorsun Ulu bir çınar gibi özlemin dikiyorsun Tükenmiş nefesinle göçün bana zül annem. Hani o evin var ya toprağı yağmur kokan Bülbüllere, güllere ruhunla ışık yakan Avlusuna cennetten misk-i amberler akan Biliyorum sıcacık o yer bana gül annem. Koynundaki çiçekler nefesini getirir Gül açtıkça bağrında ıstırabım bitirir Yıl üç yüz altmış beş gün bilsen neler batırır Hiçbir güne sığar mı ömrüm sana kul annem. Ak sütün helaline layık olabildiysem Ayağının altında cennet bulabildiysem Sen meleğim derdin ya öyle kalabildiysem O mübarek ruhunla sar bu canı dol annem. Yüce sevgin nezdinde analar başıma taç Evlat kaç yaş olsa da hep bir anaya muhtaç Bir gün değil bir ömür yüreğim sevgine aç Can evimden şu duam kabul buyur al annem.

Katli Vacip Hayaller

Bir varmış bir yokmuş diye başlar bütün masallar. Haydi bir masal anlat bana Yüreğimin derinlerinden bir nehir aksın delice Yıldızların moru indiğinde gözlerime çiçekçe Duam olsun yine özlemlerim Kor kor hasretler demlendikçe Katli vacip hayalleri yakayım kor kor yürekçe. Yüreğimi sakladığım bu düşler ülkesini Sardıkça yangınlar Gülüşlerim üşümüş bak öylece Kulağımda patlayan binlerce çığlığım da Beklemelerim öyle çok büyümüş ki Ben onları beklerken Beklemeyi sevmişim sebepsizce. Ağrılı şiirler toplamışım gecelerce Dar vakitlerin insafında Silinmesin diye anılar Katli vacip hayallere tutsak olmuşum Bu yüzden hep vurgun yemiş yüreğimde ayrılıklar Dalından ayrı düşmüş soluk sarı yapraklar gibi Hazan solumuş vuslatlar. Nehir nehir akan masallarda İçimdeki çocuk hiç laf dinlemiyor Alıp başını gidiyor katli vacip hayallerle Her gece güneşi öpemeden Bir çiçek ölüyor duygu bahçemde bağrımda güz türküleri Ayaz vurmuş sonsuz bekleyişlerde. Sönmeden bir yıldız daha, solmadan resimlerim Sislenmeden gözlerim, kırılmadan sözlerim Sonsuz bir mavide islenmeden yüreğim İndir yükünü duygularımın. Hazan bahçesinde ölmeden menekşeler Ayrılmadan bir daha Aslı ile Keremler Susmasın dalımda güz türküleri Şiir şiir içtikçe mehtaplı geceleri Bir yanımda düşlerin yağmurunda ıslanmış gül izi Bir yanımda katli vacip hayaller.

Kimse Bilmiyor

Bazen dönüp bakıyorum da geriye Teselli buluyorum yaşamın izlerinden Benliğimden, yüreğimden, sevinçlerimden Mazinin mis kokan pembelerinden. Hani Nasıl gözükür gökyüzü bir gemiden Nasıl bir mavidir o öyle derinden İşte o an, körkütük sarhoş olurum ben Yıldızları indiririm yerinden. O an Bulutların kurşuni rengini, beyaza boyarım aniden Mavi siyah isyanları silerim dilimden Bahar kokularının büyüsüne kapılır, ağlarım sevincimden Ay ışığını toplarım göğün mor gönlünden Sevgiler dağıtırım sıcak, gül kokan yüreğimden. Oysa şimdilerde Kimse bilmiyor ki Kimse bilmiyor Gamzelerim düştü gülüşlerimden Gök kuşağı, renklerini aldı pembe düşlerimden. Bilmem anlar mısınız? Hani, hasretler yaşanır ya hiç bitmeyen Hani, dikenli yollar olur ya çetrefilli uzun Sonu gelmeyen Buz dağları olur ya hiç hiç erimeyen Hani, ağaçlar olur ya yaprakları acı rüzgarlarda ürperen İşte öyle yüreğim şimdilerde Kışta kalmış bir kuş gibi titreyen. Her gece Her gece bir yıldız kayar gözlerimden Yakar içimi kavurur, bıçak gibi keser öyle derinden Oysa kimse bilmiyor benim ağladığımı gülerken El ayak çekilince şehirden. Her gece teselli bulduğumu, bir kaç kırık şiirden Kimse bilmiyor Medet beklediğimi, geçip giden günlerden. Fakat Umut rüzgarım, hiçbir şey kaybetmedi değerinden Duygularım sıcak akar, kış kadar soğuk tenimden. Ah diyorum ah Keşke bende, hisssiz yaşamayı becerebilsem Becerebilsem de yüreğimi böyle incitmesem Keşke bilsem de, bir ömre sığdırdığım öfkemi İçime sinmeyen bir şiirin son dizesi gibi silebilsem. Bak yine bu günde bitti Anladım ki, herkes geçiyor feleğin çemberinden Kimse kurtulamıyor kaderin cilvesinden. Biliyor musun sen gibi Ben de hiç bilmiyorum Ne zaman döneceğimi Rotasız bir geminin, meçhule giden seferinden Ne zaman çıkarım bilemem, bu hazan mevsiminden. Fakat hep, hep bir şeyler var Küçük, küçücük bir mavi maziden Ve ben yine de hiçbir şey kaybetmedim Yaşama sevincimden. "Bir şarkıdır hayat nakaratı olmayan"

Maviye Çalar

Bir dağ başı yalnızlığım özlemlerde demlenirim Bir de türkü tutturmuşum semaya dalar gözlerim Akşam oldu vakit tamam yıldızlarda dinlenirim Karanlığın koyusunda maviye çalar gizlerim. Figan düşer gecelere öksüz kalır üzülürüm Solgun menekşeler gibi susuz kalır süzülürüm Acılara mahkum olur yüreğime büzülürüm Dilimdeki ağıtlarda maviye çalar sözlerim. Yüreğimde damlalarla herkes gibi yaşıyorum Çaresizlik rüzgarında bir kuş gibi üşüyorum İhanet cehenneminde yana yana pişiyorum Çalıştığım taş, toprakta maviye çalar izlerim. Şu kahreden hayatların sancısında tekliyorum Yüreğimin avlusunda hazanını saklıyorum Göçmen kuşun kanadına özlemleri yüklüyorum Sevda kokan türkülerde maviye çalar sazlarım. Papatyadan taçlar yapıp saçlarıma takıyorum Ellerimde umutlarla ırmaklara akıyorum Ürkek, masum düşlerimi gök yüzüne çakıyorum Damıttığım yüreğimde maviye çalar nazlarım. Dostun gönül sofrasında bir yudumu bölüşürüm Şımarık çocuklar gibi hep beraber gülüşürüm Bazen küçük bir dert için bin ah ile ağlaşırım Arkadaşlar meclisinde maviye çalar hazlarım

Maydanoz Ocağı

Dört yaşımdaydım, babam gittiğinde, Dünya sanki sessiz bir kuyu. Annem yirmi beşinde, incecik bir söğüt dalı, Rüzgara karşı duran ama eğilmeyen. Yeşil bir oyunun gölgesinde Maydanoz ocağının başında otururduk, Toprağın kokusu, maydanozun yeşili, Ve bir dilim ekmeğin sırtındaki tadımlık peynir... Hatırlıyorum da o maydanoz ocağını, Bana dünyanın en zengin sofrası gibi gelirdi. Annem bir masal anlatıcısıydı o anlarda, Yoksulluğu gümüş tepside sunan bir kraliçe. Ekmek bölündüğünde çıkan o ses, Onun kahkahasıyla karışırdı, Ben doyduğumu sanırdım, oysa o beni sevgiyle doldururdu. "Bak," derdi, "bu yaprak en şanslısı," Gülerek uzatırdı o yeşil dalları. Sanki dünyanın en büyük hazinesini paylaşıyormuşuz gibi. Ben çiğnerken o mucizevi tadı, Bilmezdim ki dolapta başka renk yok. Annemin gözlerindeki parıltı, Güneşin alevinden daha parlaktı. Ocağın başında bir tiyatro sahnelenirdi sessizce, Başrolde fedakarlık, dekorda nemli bahçe duvarı Kendi ruhunu yakarak beni doyuran annem O yirmi beşlik genç bir kadın. Açlığını bir gülüşün arkasına saklar, Beni maydanoz ocağında Lunaparka götürürdü. Şimdi büyüdüm, Yediğim her lokmada o ekmeğin kuruluğunu arıyorum. Çünkü artık biliyorum; O maydanozlar sadece toprakta yetişmiyordu, Annemin kırılan umutlarından, Beni güldürmek için topladığı güçten yeşeriyordu. Meğer biz sadece maydanoz yememişiz, Biz o maydanoz günlerinde, Yokluğu birbirimize sarılarak eritmişiz. Meğerse annem Başka yemek olmadığı için değil, Başka hiçbir şeye ihtiyacımız yok demek için gülmüş yüzüme. Annemin o genç hali, o dirençli elleri... Hala burnumda o taze yeşilin kokusu, Ben büyüdükçe o maydanoz daha da tatlandı Ve hala damağımda, Dünyanın en tatlı, en lezzetli yemeği Kulaklarımda dünyanın en güzel masalı.

Ne Olur

Hesabı veremedin öksüz kaldı düşlerim Yoruldum deme sakın sürdürme kışlarımı. Köşelerde gizlice gülüşünü düşlerim Bıktım artık deyip de akıtma yaşlarımı. Boynumdaydı ellerin ateşten bir ip gibi Dondurmuştun kalbimi sanki buzdan top gibi Hayallerim ömrümde görünmeyen dip gibi Barış artık benimle çattırma kaşlarımı. Bir yanım hep bahardı diğer yarımsa kıştı Mevsim hazan mevsimi ölüm sıcak bakıştı Gerçeklerle hayaller birbirine nakıştı Haydi artık yardım et çözeyim işlerimi. Bilseydim kanar mıydım kekik kokularına Hayal penceresinden umut bakılarına Ne göz yaşı ne hüzün kondum yakalarına İnat etme ne olur salıver kuşlarımı. İnancım tamamdı da bir namazım eksikti Üşüyen ellerimde bir niyazım eksikti Bunca derdin içinde bir avazım eksikti Bilmem fayda eder mi doldursam boşlarımı. Tut elimi ey hayat yaşamak hala güzel Mutlulukla mutsuzluk hepsi de bana özel Ne para ne mal ne mülk varlığın ebed ezel Bir eksiğin şu oldu sarmadın düşlerimi. Diyorum ki bir sabah yüreğime gül olsan Susuz diyarlarıma süzülüp de göl olsan Her seher gözlerime ılgıt ılgıt yel olsan Artık atsam diyorum etekten taşlarımı.

Ne Zaman Dönsem Bir Zamanlara

Ne zaman dönsem Soğuk ve kuru bir bahçe gülüyor arsızca Belki yeşil, belki sarı bilinmez. Kocaman bir tahta kapı Ne zaman açsam bir kahır Çırpınan hayallerim yarı esir Ne zaman dönsem bir zamanlara. Ne zaman dönsem Anılar geçiyor dost sohbetlerinde Yarı pembe yarı sarı Her şeyden yakın, hiçbir şeyden uzak Bilinmedik kıyılarda kağıttan gemilerim Bir anda alabora Tam yüreğimin orta yerinde şeytanın fırtınası Ne zaman dönsem bir zamanlara. Ne zaman dönsem Upuzun köprüler, ateş nehirlerinin üzerinde Yolculuk, dağ başı uçurumlarında Hazan yaprakları ülkesinin bilinmezine Firari hüzünlerim, gri bulutların girdabında Bir tutam kor ve bir demet gözyaşı Upuzun yollar Ne zaman dönsem bir zamanlara. Ne zaman dönsem Umutlar eylül Yırtılası zamanlarda Toprağın döşünde, mavi beklemeler Kuytu karanlıkların gölgesinde bir gül kokusu. Yine de yürüyorum aldırmadan zemheriye Üç beş dostun yüreğiyle Tutunarak ellerine Yedi renk martları uçurarak göklere. Ne zaman dönsem bir zamanlara.

Ne Çok Öldük

Maziyi sele verip de, kara günleri unutup Ne çok geldik yalın ayak, hayalde ki bir uç için, Bir yudum sevgiye kanıp, gönlümüzün pazarından Ne çok aldık hesapsızca inci boncuk bir taç için. Hatır, gönül bilmezlere ne söylesen yoktur çare Kutsal bildik davamızı yürek oldu pare pare Ahde vefa umar iken çaldı bizi yerden yere Ne çok daldık kahırlara olur olmaz bir öç için. Bu nasıl düzen arkadaş gözü doymazlar la dolmuş Haram helal düşünmeden bir yerine bin bir almış Yamalı yüreğimize zehirli bir akrep salmış Ne çok kaldık karanlıkta zerre miskal bir güç için. Doymak bilmez eşkiyanın haince kurt sofrasında Adap bilmez edepsizin şımarıkça tafrasında Nefis kölesi iblisin riya dolu narasında Ne çok sildik sevgimizi umarsızca bir suç için. Reva mıdır bunca elem? Dilde figan gönülde yas İlmek olmuş boynumuza keder zincirinden bir süs Vuslat pınarı ararken yolumuzu kesmiş sis pus Ne çok solduk ruhumuzda pula değmez bir hınç için. Yarı aç yarı tok kalıp ekmeği tuza banarak Dünyanın kirli çarkında her şerri hayır sanarak Köşelerde lal-i sükut kor alev gibi yanarak Ne çok böldük rızkımızı yudum, yudum bir aç için. Bu bize bir sınav dedik yaramıza tuz basarak Sarıldık taşa, toprağa umudu göğe asarak Sabır, ihsan, tefekkürle hırsın ipini keserek Ne çok öldük tenhalarda koskocaman bir hiç için. Kupkuru yapraklar gibi sağa sola savrulurken Vuslatın yandığı od da ihanetle kavrulurken Hayasızın eleğinde bulgur gibi çevrilirken Ne çok yıldık kuytularda çoluk çocuk bir göç için.

Nice Yıllara Oğlum

İ-çime çekerken hasret kokunu Y-arama hedefler felek okunu İ-nan ki bir tanem varda yokunu K-albimde saklarım kıyamam seni İ-nce ince işler özlemin beni. D-oğduğun gün sanki bir güneş doğdu O- gün yuvamıza ışıklar yağdı G-üldüğünde kalbim koca bir dağdı. D-izlerime derman gözüme ferdin U-mut deryasına yıldızlar serdin N-efesinle bana gülleri derdin. S-erhatım bir tanem gözümün nuru E-vimin neşesi mertlik onuru R-uhumun gözdesi yürek pınarı. H-aydi bundan sonra gül olsun dalın A-çık olsun gözün düz olsun yolun T-a ki mahşere dek ak olsun çulun. I-şık gibi parla benim can tanem M-utluluklar dilerim oğlum bir tanem.

O Kadın

Dağ kokulu rüzgarların Ceylan bakışlarında doğdu o kadın. Güllerin bülbüllere sevdalandığı seherlerde Ve Bahar soluklu gecelerde dindirdi özlemlerini. Zifir saçlarında dinlenirdi binbir renk yıldızlar Gelinciklerin gelin edildiği bahçelerde Ay ışığına dem tutan bulutlar kekemeydi gözlerine. Sınırsız sevdi gökyüzünü kadın Duygu duygu uçarken ak güvercinler Nefesi diken diken Kanatırdı hep içini yaz güneşi sevgiler. Kirpiğinden tutuşan düşlerinde Yağmurun yeni ıslattığı Buram buram toprak kokusu Ve! Kor kızılı dudağında yanık bir türkü Küçük ve ağrısız pusulara diz çöktü kadın. Yüreği hala çocuk Hisleri boncuk boncuk Can eriği gözleri Sanki fesleğen kokulu bir tomurcuk. Sözleri telaşlı martılar kadar. Ah! Ah bir de kapanıverse Özlemlerin çatlattığı yaralar. Bulansa dağların moruna Meltem esse rüzgarlar. Yine de akşam alacasında Işın demetlerine sarınıyor kadın. Şiirlerle beslenerek, bir çiçek büyüyor şimdi Tüm zamanların özlem bahçelerinden. Ve artık Elleri ateş, yüreği güneş Gamze topluyor o kadın Yere düşen gülüşlerinden.

O Çocuk

Üşüyen kelimeleri ellerinde, ellerinden soğuk Bir türlü aklına gelmeyen mutluluk, buzdan soğuk Anlamlı ve anlamsız bir kaç parça umut Büyüyen sorularında kayboldu sokaktaki çocuk. Zaman zaman güldü, çoğu zaman ağladı. Yarınlara gülerek bakıp, birşeylere inandı Hiçbir şey istemeyi bilemedi hayattan. Tamamladı yokluğunu çaldıklarıyla varlığından. Bir umut ışığı doğmasa da ufukta Düşünemedi hiç geride bıraktıklarına İnandığı her şeyden karşılıksızca. Borçlandı içindeki çocuğa hesapsızca. Bulut oldu ağladı, ırmak oldu çağladı Bazen kar, bazen tufan, bazen borandı Yüreği sıcacıktı, gözleri kanlı Tek isteği belki de sıcacık bir çorbaydı. Siyah taşın yumuşaklığına sarılınca Karanfiller sardı onu usulca Düşlerinde yol alırken kuşlarca Yeniden doğdu o çocuk kayıp yıldızlarca.

Sus Sorma

Eğer. Eğer bir gün Gözlerim dalıyorsa uzağa, sebebini bilmediğim nedenlerden Ve durduramıyorsam akan gözyaşlarımı Sorma nedenini Solmuşsa tenim, dudaklarım konuşmuyorsa Sorma Sus Sorma sebebini Eğer bir gün Gecenin en koyusunda yok olmuşsam Yitik zamanlarda kaybolmuşsam yine Ve Umutlarımı tüketmişsem vuslattan yana Bir avuç mavi yok olmuşsa ellerimden Özlem ateşi yakmışsa yüreğimi Kanıyorsa derinden Sus. Sus, sorma nedenini Eğer bir gün, Eskisi kadar özlemiyorsam seni Dağ başı yalnızlığımı yaşamıyorsam artık Yayla dumanı gibi gözlerime dolmuyorsan her akşam Ve içim şerha, şerha yarılmıyorsa Sorma Sus Sorma nedenini Eğer bir gün, Yırtılası sözler yazmıyorsa kalemim, Yardım çığlıkları atmıyorsa ümitlerim. Üzüm bağlarına girmiş çocuklar gibi Telaşlı ve korkuyorsa yüreğim, Ve böyle saçma sapan şiirler yazıyorsam günlerdir Sus Sorma sebebini. Ve eğer Eğer bir gün Zifir pusularda göremiyorsam bahar çiçeklerini Denizin mavi ufku karardıysa, doğmuyorsa güneş Artık yakamozlar oynaşmıyorsa yıldızlarla Balıkçı teknelerinin kesildiyse ninnileri Düşlerime saplanmışsa paslı hançerler Sus Sorma Sorma nedenini Eğer bir gün, sabah olmuyorsa gecenin sonunda Eğer bir gün, kalemim kırılıp, şiirlerim susmuşsa Eğer bir gün param parça düşmüşse gönül ufkuma sözlerim Ve bir gün gece örtmüşse yüzümü Sorma nedenini Sus. Anla ki Aşmışım özlemini Anla ki Galip gelmişim hasretlere Bil ki yolun bitimindeyim Ama sen yine de sorma sebebini Sorma ey güvercin bakışlı oğul Sus Sus Sorma.

Acıyor Anne

Yüreğim acıyor anne! Yine nefesini soluyor bu katran gece Hüzün bir güneş gibi batıyor gözlerime Ne menekşenin moru, ne de ateşin koru Renk vermiyor artık mavinin o eski tonu Bekleyişler umudun hep çıkmaz yolu Yalan değil bu sözlerim Yemyeşil ağaçların sevgi çiçeklerini özledim. Yıllar geçse de acımasız Günler hayırsız, saatler arsız Esen rüzgara da anlatsam içimi Anlamıyorlar ki! Bulutlar insafsız, ay ise vefasız. Nefesim acıyor anne! Gönlüm hicran inler, gözlerim secdede Şiirlerim efkar yazar her dizede, her hecede Bak yine gazel döktü hayat Yaprak sarardı bahçede Öpsem de güneşi gözünden Çatlayan dudağım yine güzde Karanfiler de solmuş Güllerle, nergisler son güzeliğinde Mazi pusmuş, anılar küsmüş Yılların rehaveti küfürlerde. Hislerim acıyor anne! Eskil sokaklarda anlarım silik Umarsız sevinçlerim yarım kalmış düşlerde Resmine bakınca yine hüzünlendim birdenbire Kimse anlamasın, bilmesin diye anne Duygularımı sakladım Şimdi bulamadığım bir yerde. Bu gün seninle olmak istedim anne! Garip bir suskunluk anlamsız bir gece Acının rengi sarı, tadı ise çok acı Yazsam yazsam bitmez kara kaplı deftere Ağır ağır ölür tutkularım, Hayat çok kötü bir savcı Anne. Sus! Sus kimseler duymasın Sende üzülme anne Sen bakma benim bu sitemlerime Dayanılması o kadar zor değil yine de Sevinçle süslenirken güneşin gülyüzü seherde Ben yine dönerim eski hallerime Yine umman olurum rengarenk çiçeklere Bütün yüreklerden bahar biçer Bahar ekerim yüreklere.

Mızrap Vurdu Telinen

Dolanırken yarasında yaşamın Yüz ağladı yollar vurdu çalı'nan. Salınırken karasında kışının Yaz ağladı ayaz vurdu yel'inen. Bu ne hüzün bu ne keder bu ne kan Söyle dostum dayanır mı buna can Har düştükçe şu gönlüme an be an Naz ağladı diken vurdu gülü'nen. Çok zamanlar geçip gitti aradan Can alıştı gam dert tasa sıradan Bilmem kaç yıl korusa da yaradan Göz ağladı alem vurdu dil'inen. Bel bağladık karadaki akına Hasret kaldık vuslatta ki kokuna Aldandıkça varlıktaki yokuna Az ağladı canlar vurdu malı'nan. Devran dönmüş, ferman yazmış her güne Nice haller mühür vurmuş her düne Savrulurken ezgisinde her yana Saz ağladı mızrap vurdu tel'inen. Yaz ararken bahar bizden kaçtıkça Nice kullar ömrümüzü biçtikçe Gül gülistan yad ellerde açtıkça Haz ağladı çiçek vurdu dalı'nan. Nefes nefes mutluluğa koşarken Perde perde engelleri aşarken Bir satırcık şiirlerde yaşarken Söz ağladı kalem vurdu el'inen.

Anladım

Hayat denen bu yolda vuslatı bekliyorken Elveda limanına geldiğinde anladım. O pembe yalanları yürekte saklıyorken Umuda çeyrek kala sildiğinde anladım. Artık alıştım derken geçine ve göçüne Nasılda aldanmışım varlığına hiçine Seher doğdu sanırken gözlerimin içine Acı bir rüzgar gibi dolduğunda anladım. Acısını işlerken zaman yaralarıma Ak düşürdüm yazdığın keder parelerime Tükendim hüzünlerle küstüm çarelerime Düşlerimden maviyi çaldığında anladım. Boynu bükük gezerken gönül yamaçlarında Sirkeyi bal eyledim sabır gömeçlerinde Bilemedim kavlini hain amaçlarında İhanet oklarıyla deldiğinde anladım. Ayrılık senfonisi çalarken tellerinde Bir türkü tutturmuşsun o çatal dillerinde Gülücük kuruturken ömrümün çöllerinde Güneşimi elimden aldığında anladım. Ceplerimde taşırdım oyun beş taşlarımı Ömür boyu sakladım masum göz yaşlarımı Yokluğun ayazında üşürken kışlarımı İçimdeki çocuğa güldüğünde anladım. Gün doğarken açardım semaya ellerimi En çaresiz anlarda bulurdum yollarımı Hani bir gün kırdın ya özlemle kollarımı Usulca yalnızlığa saldığında anladım. Ben bir ömrü tükettim yolunda nefes nefes Bundan sonra dokunma verme sesime bir ses Yok artık sana karşı kalmadı bak hiç heves Çektiğin her tetikte öldüğümde anladım.

Başka Başka

Eremedim üstadım bu dünyanın sırrına Gül diken hemhal olmuş, güneş başka ay başka Dostlar hepsi yok olmuş bu hayatın çarkında Gölgelerde aradım, yolcu başka yol başka Bitti bütün mertlikler nerede er meydanı Çirkinlik, çirkeflikler hepsi sarmış dünyayı Kalmamış çıkarsız dost hep ihanet diyarı Tutulmayan sözlerde, niyet başka hal başka. Mutluluk kayboluyor yüzler hep asık olmuş Cansız yürek kirli can gönüllerde taht kurmuş Güven hoyrat rüzgarda sohbetler hep pas tutmuş Bir nefeslik ömürde, beden başka ruh başka. Ters esen rüzgarlarda suskun susuz hayatlar Eller boş boyun bükük gözler bir başka ağlar Kimbilir neye şahit her gün ıssız sokaklar Sineler kor yangını, hayal başka düş başka. Umut çıkmaz sokakta yürekler darmadağın Sancısını çektik hep şu kahreden hayatın Kimsesiz çocuk gibi boynu bükük sevdanın Dostlukta düşmanlıkta, yol başka yöntem başka. Hüzün demli şiirde dizeler hep ağlıyor Satırlar köz köz olmuş umarsızca çağlıyor İmgeler sis içinde gerçekleri arıyor Okurların gözünde, nağme başka söz başka. Yüreğimin içinde her gün bin dert bin ah var Bir karışlık sayfaya hangisi nasıl sığar Bunları yazmaz isem bu kalem neye yarar Hayatın anlamında, şiir dünyam bambaşka.

Ben Şimdi

Çok ağladım dostlar kalmadı yaşım Yaprağı dökülmüş çiçeğim şimdi Gönül ormanımı talan ettiler Kaderin önünde kaçağım şimdi. Bağıma güz düştü gözlerim yaşta Kül ettiler ömrümü yüreğim hasta Güller niyaz etmiş bülbüller yasta Sapında kuruyan burçağım şimdi. Ağlayıp sızlayan gönül evimdir Çileler elemler sanki benimdir İçimde yaralar hayli derindir Feleğin çarkında zincirim şimdi. Kaç kışlar tükendi yazı beklerken Yüreğim köz oldu eller gülerken Umut rüzgarları esip giderken Viran olmuş bağda pürçeğim şimdi. Ellerin kahrından bıktım usandım Badı seherlerde yellere kandım Kaç kuru ayazda ateşle yandım Sararıp solan bir göceğim şimdi. Yüreğimin sesi zarı figandır Bu kaçıncı yazlar ahı zamandır Yıllarımdan kalan bir elvedadır Kar borandan kalmış serceyim şimdi. Dertli yüreklerde gözyaşı seldim Gri bulutlardan döküldüm geldim Yorgun kıyılarda çağlayan bendim Hayatın içinde gerçeğim şimdi.

Bozuk Bozuk

Kime ne söyleyim, kime ne deyim Kullar bozuk bozuk özüm perişan. Özüm türab olmuş dönülmezdeyim Yollar bozuk bozuk izim perişan. Yanarım, dönerim kendi derdime Feryat eder gönlüm kendi kendine Aklım ermez şu insanın fendine Diller bozuk bozuk sözüm perişan. İmdat eylemişim gönüller sağır Şu yanan yüreğim od'unda soğur Bülbül feryat eder vebali ağır Güller bozuk bozuk yazım perişan. Yalan, dolan başa altın taç olmuş Gönül sofrasında toklar aç olmuş Bir yudumcuk tayın acep kaç olmuş Bollar bozuk bozuk azım perişan. Hayli vakit oldu diller susalı Kibir muhabbete kinin kusalı Dost dostun serine tuzak pusalı Haller bozuk bozuk yüzüm perişan. CANFANİ'yem aşkta talan var talan Hakikat içinde yalan var yalan Lokmamızı dişten çalan var çalan Eller bozuk bozuk nazım perişan.

Bu Benim Sonbaharım

Düşerken o cemreler, yemyeşil baharlara Yeşeren her yaprakta, canlanır hatıralar Kapılınca zamanın, acımasız çarkına Yüreğim hazan olur, içimde fırtınalar. Yüzümde güz güneşi, içimde hüzün karam Günlerce tek başıma, cehennem oldu dünyam Bin parçaya bölündü, kanadı derin yaram Her gün başka çağladı, ah etti hep duygular. Gözden sel olur akar, köşede kalmış yıllar Ne kadar gizlesem de, şahit ıslak sokaklar Baharımı kuşattı, karardı hep bulutlar Gök sanki yere indi, soldu gitti yıldızlar. Geçip giden ömürde, bu benim sonbaharım Rengini kimse bilmez, yanar döner efkarım Bahtıma düşen hasret, ağardı bak saçlarım Bin yağmurlu gecede, dile geldi isyanlar. Gökler gazaba gelmiş, her zerre kurşun gibi Hüzünler fışkırıyor topraktan otlar gibi Kurt, kuş kaçmış inine, sanki toz boran gibi Gönlüme hayal oldu, leylak rengi baharlar. Bütün beyaz geceler, soğuktu ve alıngan Kor renginde rüyalar, değildi hiç sıradan Ellerim hep semada, diledim yüce haktan Uykusuz sabahlara, şahitti hep dualar. Hüzünler damla damla, hep yüreklere yağar Arzular alevlenir, kor kor ateşle yakar Sular deli aksa da, elbet yolunda çağlar Şiir şiir geliyor, umut dolu yarınlar.

Bir Ben Öldü İçimde.

Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Hüzünbaz yakamozların çığlığında. Bir koza çatladı Her şey sağır Hasat mevsiminin umut kırıntısında... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Kadehlerin maviliğinde. Gece yanık Şiir dokundu Zamanın yamalı gülüşlerine... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Kaldırımların eksik taşlarında. Nağmeler hüzün Tel kırık Vakit boşlukta... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Prangaların soğukluğunda. Taş duvarlar Hasret kor Uçurum rüzgarlarında... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Islak yağmurların figanın da. Şarap kızıl Deniz susmuş Kırık dümenin rotasında... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Yıldızların arasındaki siyah bir gök taşında. Toprak yırtık Mal haraç mezat Doymak bilmez eşkiyanın kurt sofrasında... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Doğan güneşin elvedasında. Sessizlik enkaz Mum titrek Eylül öncesi baharlarda... Bu gece bir ben daha ÖLDÜ içimde. Bir tenhanın yalnızlığında. Zaman kayıp Can kırık Birkaç kopuk cümlenin şiir suskunluğunda...

Bir Ömre Bedel

Hazan ağır geçiyor, hüznünde büyüyerek Savrulan her yaprakta coşuyor isyanım Yüreğinden öptüğüm zamanlar Masallardan kalma Öyle ya, sanki pusulası kaymış hayatın. Oysa Milyonlarca çiçek açabilirdim içimdeki çocuğa Şimdi haykırmak istiyorum herkese Güneşin, yıldızların, bulutların diliyle Çocukluğumun ince sızısından kalma taş bebeklerim Bir ömre bedel şimdilerde. Artık yorgun, Yılları eskiten bedenim Gözlerimde birer çakır dikeni Asırlık bir evin yorgun duvarları gibi dökülüyor anılar Bir gül yanıyor pembesinde. Bak Teninde ölüyor zaman Bir yıldız ağlıyor göğün mavisinde Hayat yine zamansız sahnesinde Çığlık çığlığa susuyoruz daralan çemberinde Gönlümün müebbetine mahkum sahipsiz şiirlerim Bir ömre bedel şimdilerde. Vakit gecelerde şimdi. Kendi cümlelerimi kurdum göğün şahitliğinde Yağmurlu şubat akşamlarının hüznü dokundu usulca Titriyor oda. Nasıl desem Gece sabahta, sabah gecede O anlarda çocuk yüreğimin şarkısı tam derinlerde Çoğalan kayıplarım dağıtır hüznünü kendi içinde. Gece Yarınlarını aklına getir solan teninde Her şeye rağmen Ruhumun mavi beyazları Bir ömre bedel şimdilerde.

Biçti Gitti Benim Ömrüm

Hakikate varamadan Geçti gitti ömrüm benim. Hak vuslatı saramadan Uçtu gitti ömrüm benim. Zemheride yazlar gibi Kar üstünde közler gibi Yaralarım tuzlar gibi Saçtı gitti ömrüm benim. Gam çölünü aşa aşa Sel misali coşa coşa Ceylan gibi koşa koşa Kaçtı gitti ömrüm benim. Sükut halin nazarında Haraç mezat pazarında Nar-ı aşkın hızarında Biçti gitti ömrüm benim. Hikmetine doyamadan Nikmetini sayamadan Bir yudumda kıyamadan İçti gitti ömrüm benim. Cemrelerin ocağında Fanilerin bucağında Ak toprağın kucağında Açtı gitti ömrüm benim. İkrarını soramadan Nedameti aramadan Hasbihali kuramadan Göçtü gitti ömrüm benim.

Can Oğul

Kara topraklar aldı sardı kara bağrına Kahpe kurşun utandı dibe kardı can oğul Neydi suçun, günahın neydi ahvalin ahın Hiç kimseler bilmedi dünya sordu can oğul. İlmek, ilmek dokurken yürekteki sevdanı Nice canlar duymadı ervah ezel nidanı Ayet, ayet hasretler sardıkça lal vedanı Gün kuşandı geceyi devran durdu can oğul. Çöktün ayaz geceye aydınlattın nurunla Yağmur örttü üstünü kurumadı harınla Hüzün kokan çiçekler boyun büktü arınla İhanetin yarası cana zordu can oğul. Yetim kaldı ruhumuz gidişinle çöktü sis Siper aldık acıyı bir sen kaldın bir de yas Bir umarsız elinde kaldıkça bizler sus pus Hainin tuzağında ölüm vurdu can oğul. Şehadet şerbetini içtiğin günden beri Al bayrağa sarılıp göçtüğün andan beri Nice yürek kor oldu uçtuğun dünden beri Anaların feryadı kızgın kordu can oğul. Dokundukça inledi hasretinden geceler Birleşti bütün eller koşup geldi niceler O gülen gözlerinle diller adın heceler Yaktığın yüreklerde acı birdi can oğul. Vurdukça kardeşini gam dürdü elde başın Vuslatın namlusunda can verdi yirmi yaşın Göz yaşında boğuldu kan serdi ak naaşın Vebali çok ağırdı arşı yardı can oğul.

Cühelanın Minvalinden

Cühelanın minvalinden İhzarına sığınırım. Namert dostun ahvalinden Nazarına sığınırım. Serseri boş mayınlardan Haram girmiş tayınlardan Sahte hanım sayınlardan Huzuruna sığınırım. Yaş akmayan şehla gözden Maske takmış iki yüzden Tutulmayan yalan sözden Mahzuruna sığınırım. Gönül içre mal dostundan Ahval içre şer kastından Utanmazın mink postundan Mahzarına sığınırım. İbretine kulp takınca Mihnetine yan bakınca Menzil şaşıp ters akınca Azarına sığınırım. Gam, dert, tasa coştuğum da Biçareye düştüğüm de Vuslatına koştuğum da Mezarına sığınırım.

Dokunma Bana Hayat

Gitmek zorundaysa artık yaşanan Geçmek zorundaysa artık geçmeyen zaman Yitik düşler gibi Bitmek zorundaysa mutlulukla başlayan Ak hüzünlü ırmaklara o zaman Savur günlerini sarp kayalara At yıllarını uçurumdan uçuruma. Uyanınca her sabah Hazan rüzgarlarının kırdığı Kupkuru dallarda ara sevgi çiçeklerini Yok et hayallerini. Ah be hayat Biliyor musun şimdi dağlara kar düştü Öyle soğuk ki umutlar bak zemheri bile üşüdü Yıldızlar köşe bucak Penceremde ay küstü. Varlığın ne kadar da yalandı Ufuk bile inançlarımda talandı. Arzın sonsuzluğunda şimdi bomboş bir gökyüzü Elimde avucumda ne varsa hepsi bir bir yüzüstü Sonrası hep karmaşa, dilimde sözüm sustu. Şimdi dokunma artık hüznüme Uzak dur değme artık gözüme Kulak ver bir yol dinle İhanetler içinde dertli çalan sazıma. Nerede ikrar verdiğin hayaller İnkara durdu hep ettiğin o yeminler Bak durdu esmiyor artık Rüzgarın kokusuna yazdığım şiirler. Her şeyin ilacı zaman derler ya İnanma sakın Ne önemi var ki zamanın. Say ki hiç yoktum, hiç olmadım Çiçek kokan yüreğimle takıldım kaldım Çarkına bu acımasız hayatın. Beni her silişinde yeni baştan yazdığım Her sabah uyandığımda koynumda bulamadığım. Kararttın sen yeşil, pembe, maviyi Mısra mısra öldürdün sen bu şiir yüreği Ilık ılık içerken hiç görmediğim sevgini Elim ayağıma dolanırdı duyunca ayak sesini. Öyle ki! Gözyaşımla büyüttüğüm gülün Dikenleri batıyor şimdi yüreğime Sözlerim kanıyor, soluğum küller arasında Gözlerim damlıyor yanaklarıma. Boş ver be hayat Sen git artık yoluna Haydi git Dokunma artık bana Dokunma yüreğime Hayallerim yeter, yeterde artar bana Hasret yangını gecelerde gizlice içime akar. Görmez, duymaz ama hissedersin Bilirsin ki ateş düştüğü yeri yakar.

Dostum

Karardı gönlümüz, gece emsali, Sanki bir hücreye, tıkıldık dostum. Göçmen kuşlar gibi, evsiz misali, Oradan oraya, kakıldık dostum. Ellerin dilinden, düştü başımız, Dinmiyor bir türlü, gözde yaşımız, Acı zehir oldu, tatlı aşımız, Sanki baş üzeri, çakıldık dostum. Yaramıza tuzu bolca bastılar, Yargısız infazla ipe astılar, Gönül telimizi bile kestiler, Tepeden gözlerle bakıldık dostum. Bu dertler içinde kaybolup gittik, Damla damla düştük eriyip bittik, İyilikten başka kime ne ettik, Yalana dolana, takıldık dostum. Dedikodu yalan, pir-i pak olmuş, Hor görüp eğlenmek, sanki hak olmuş, Merhametle mertlik, bir bir yok olmuş, Hile kazanında, yakıldık dostum. Feleğin çemberi, ateşti kordu, Yakıp geçti bizi, öyle ki zordu, Sabır zindanları, çok uzun yoldu, Yandıkça canımız, büküldük dostum. Herkesi lale gül, bizi kar vurdu, Zemheri ayazı, yaktı kavurdu, Kuru otlar gibi, öyle savurdu, Can içre canandan, söküldük dostum.

Durgunum Bu Günlerde

Dağladın yüreğimi tıpkı bir ateş gibi Belki ondan bilmem ki yorgunum bu günlerde Dilindeki sözlerin zehir zemberek gibi İşte ondan sana ben kırgınım bu günlerde. Söyler misin nedendi bu karanlık ardından Düşürdünya beni sen ocağından yurdundan Bıktım artık her türlü oyunundan derdinden İşte ondan sana ben dargınım bu günlerde. Ne ruhuma özüme ne yanıma yakıştın Hiç bana yaz olmadın hep ömrümde bir kıştın Beni her gün öldürdün zehir gibi akıştın Bak yine ondan işte durgunum bu günlerde. Sana hoşça kal desem buna dilim varmıyor Gözüme perde inmiş gerçekleri görmüyor Ne kadar istesemde gözüm yolu sarmıyor İşte ondan belki de vurgunum bu günlerde. Artık bana yeniksin hiç boşuna vuruşma Rakibim değilsin ki benimle hiç yarışma Var git artık yoluna düşlerime karışma Bak gözünden gönlünden sürgünüm bu günlerde. Adına hayat derler var gücümle yarıştım Bana sevgi ol diye düşmanımla barıştım Ölüm denen sınıra inan ki bir karıştım Şimdi işte hep böyle gerginim bu günlerde.

Gecede Zaman

Vurunca gecenin ayazı yüreğime Kor kırmızı oluverir sol yanım. Önce hayallerim çarpar Sonra umutlarım sevinçlerim. Suskular kucaklar zamanı Yedi kat yerin altında kalır hislerim. Bir yanım çölde yanarken Bir yanım derya deniz çağlar Geceden medet umar Boynu bükük kalır yüreğim Ne zaman gece olsa acılar yağar Sağanak sağanak Düşlerim sarsak Hüzün kusar aynalar. Uçuşur sokaklarda sarı yapraklar Sanki her yer sonbahar Eller semada dillerde dua Bir inilti hep uzaklar. Sırılsıklam iliklerime işler donmuş zaman En kahpe acılar canlanır kör olu yaşam. Duygular yağarken yağmur gibi o an Ansızın yok olur alır başını gider karanlık. Ne acı kalır ne korku Bir güneş doğar ufuktan Bir gülüş yetişir ansızın Bir merhaba elini uzatır İşte o an Ellerimde gül açar Birde bir avuç toprak

Gücendim

İçimdeki çocukla söyleşirken bu gece Bakir duygularıma vurduğunda gücendim. Mavi, yeşil, allarla süslerken hece hece Fırtına, kar, borana verdiğinde gücendim. Kalbim içre kendime şiirleri söylerken Zor sancılar içinde yüce haktan dilerken Dört mevsim yücelerden seyri âlem eylerken Yedi göğün nârına sardığında gücendim. Mısra mısra bezerken gün konmuş yamaçları Petek petek dizerken ufukta gömeçleri Sel olup da bozarken kin dolu amaçları Yürek dalgalarımı yorduğunda gücendim. Ben hââ unutmadım özlem düetlerini Eyvahlı zamanlarda dilsiz vaatlerini Bekliyorken umutla vuslat saatlerini Yokluğumu beş geçe kurduğunda gücendim. Gün bahara dönerken topladığım gülleri Küflü, yoz akşamlarda estirdiğim yelleri Her sefer de sil baştan çizdiğim hayalleri O kirli pazarlara serdiğinde gücendim. Aldırmadım yine de sapladığın hançere Dönüp dururken dünya aradım hep bir çare Mutluluk dergahında kaldığımda biçare Bir şey olmamış gibi durduğunda gücendim. Umutlar yeşertirken bir avuç can bağrında Selam durdum neşeyle her doğru her eğrinde Gülücük kuruturken dört mevsim her çağrında Bir yudumcuk canımı kırdığında gücendim. Şu canım yanarken, bir kez olsun sormadın Vefasızlık yaptın sen, hiç yanımda olmadın Vaatlerin boş çıktı, benim için yanmadın Tüm dertleri içime, kardığında gücendim.

Gül Ağladı Ben Ağladım

Hayat denen şu sahnede, bin bir oyun oynandıkça Gün savuştu gece döndü, kul ağladı ben ağladım. Kara cadı kazanında, türlü dertler kaynadıkça Sarıldık birbirimize, sol ağladı ben ağladım. Dost, akraba, bacı, gardaş birbirini bilmez diye Lale, sümbül, mor menekşe can toprakta kalmaz diye Kara kuzu anasının, memesini almaz diye Nağmeler ağıda döndü, dil ağladı ben ağladım. Leyla, Şirin, Nazlı, Aslı bin bedende bir ruh ile Hasretinden küle dönmüş, bin bir eda bin ah ile Esen yellerin kibrinden, solup bir kez bin vah ile Yeşil yaprak düştü yere, dal ağladı ben ağladım. Harap bağların içinde, iki damla göz yaşıyla Onmaz yaralara karıp, iki elde bir başıyla Kimsesizler sokağında, bir avuç sedef düşüyle Boyun eğip kaldı bülbül, gül ağladı ben ağladım. Mavilerle, yeşillerin terk ettiği vakitlerde Muştularla, gülüşlerin, çark ettiği vakitlerde İhanetin gamzeleri, gark ettiği vakitlerde Söndü vuslatın ateşi, kül ağladı ben ağladım. Zifir karanlığı yarıp, ay geceye yandığında Göğüne küs yıldızların, ışığıyla döndüğünde Uzak diyarlardan felek, yüreğime bandığında Sarıldım taşa toprağa, yol ağladı ben ağladım.

Güneş Koksun Saçlarım

Çocukluğumun pembe düşlerini arıyorum Şarkıların büyülü nağmelerinde Bir fidanın dalında Gelinciklerin ürperdiği Bağ bozumu şafaklarda Geçmişin gök mavi düşleri Hala yanan bir ateşin korunda. Küllerimden doğmak istiyorum yeniden Şarkılardan bir demet Uzaklarda çağıldayan bir ırmak Bir damla suda yaşamak. Ne denir ne söylenir Hani Bir anda özleyiveriyorum işte Sessizliğin çığlıklarında bölününce uykularım Usulca dokunuyor asi ruhum geceme Bir kuş uçuveriyor öyle bembeyaz Her sabah gözlerimden. İşte yine bu zamanlarda Ne tuhaf Güneş koksun istiyorum saçlarım. Hep maviyi arıyorum güneşin renginde Mavi bir gece örtüyorum üstüme bahar diye Neden hala gözlerim yetim bir çocuk gibi Niçin mutlulukla mutsuzluk sarılmış birbirine Bir gün Çözüp siyahları çöl akşamlardan Güneş koksun istiyorum saçlarım. Bilmem bu kaçıncı kez Bir damla su istiyorum içimdeki kır menekşelerine Karanfil yangını gecelerden Bakire şafaklara sığınmak istiyorum. Hadi üşüme sen artık dalında yaz çiçeği Gecikmiş güneşin hezeyanı bu suskunluk Kendi dilimden haykırmak belki Toprak kokan sokaklardan Ölüm sessizliği uykulardan Haykırmak kendi ardına gizlenmiş güneşe. Dedimya ne tuhaf Ne zaman bir yağmur sesi duysam, ne zaman bir su sesi, Bir çocuk sevinciyle İçimde bir pınar akar Düşündükçe takılıp kalır yüreğim Bir gül döker yapraklarını toprağın susuz serine Savrulup gider hırçın rüzgarlarla Gök mavisi hırçın denize. İşte yine gece oldu Gökyüzü yine kucakladı sinsi karanlığı Zembereği bozulmuş saatın Şaşırmış zaman. Ey şiir! Boynu bükük kelimeler gibi görme yazdıklarımı Dinmeye yüz tutmuş bir yağmurun son damlaları gibi Düşerken kalemime son cümlem. Dedim ya ne tuhaf Güneş koksun istiyorum saçlarım.

Güneşin Elleri

Sürgüne vurdum umutsuz satır aralarını Uyandı sabahlar Tomurcuklar canlandı güller açtı dalında Gümüş damlalar serpildi Dost ıslıklı dolunay gecelere Güldü kırılgan çocuk Sarp kıyıların dar geçidinde Şimdi Dalgın anılar güneşin ellerinde, güneşin elleri elimde. Kıyılara vurdum geç kalmış rüzgarları Pustu kaldı öylece Nazlı seher yeli semayı arşınlıyor. Mevsimlerden ilk bahar Kilitlendi sonbahar ırayan mevsimlerde Gök mavisinde kutsandı sevgiler Erişilmez mazide Şimdi Yasaklı korkular güneşin ellerinde, güneşin elleri elimde. Semaya çaktım nar kızılı tutsaklığı Sevindi yağmurlar Eylül bulutlarından sıyrıldı en güzel rengiyle Mavi bir buğu her şey. Şiir kokuyor, şiir tütüyor düşlerim Gül sunacak artık Herkesten gül isteyen kırgın yüreğim. Şimdi Hüzün güneşin ellerinde, güneşin elleri elimde. Şafaklara vurdum zift rengi karanlığı Bahçem gül, gönlüm bahar Gün batımı gözlerim Gözlerimde ölüyor gece Yüreğimde büyüttüğüm acılar Mavi düşlerimin şiir ülkesinde Artık kapattım hesabımı Binlerce kez bozduğum tövbemde. Şimdi Çirkinlik güneşin ellerinde, güneşin elleri elimde.

Giden Zamanların Ardından.

Kasımın hazanında bir yağmur damlası yüreğim Suskunluğum bir kır menekşesi kadar asil Gönlüne figan düşmüş bir serçe naifliğinde Zaman bir buğu gelinciğin gölgesinde Gecelerinde düşlediğim sabahlarda Son kez ağladım belki Gözyaşlarım döküldükçe ömür kışı yaşarken Gece okşadı dağınık saçlarımı Ben de bilmiyorum Şiirler sevdalıydı Giden zamanların ardından. Koyu bir vakti şimdi zamanın Hüzün anılarım geçmiş bahar sokaklarında Gülün renginde yanıyor ateş Zorun hükmünde duygular şaşkın Güneş donmuş, bulutlar ağlıyor Yıldızlar terketmiş mehtabı birer birer Bir gül yaprağı içine gömdüğü kendi çığlığında Ömür bir adımlık düş Hayat bu işte bir var bir yok Zaman tünelinin çarkında Gece öptü yüreğimi Ben de bilmiyorum Şarkılar sevdalıydı Giden zamanların ardından. Umutlar bahar renginde şimdi al, yeşil Mavi bir kuş avuçlarımda Çok kısa mutluluklardan belki Ömrüm kısalıyor sanki Gözlerime yapışıyor mor menekşelerin düşleri Sonbahar gülüşlerimi alıp kaçıyor Hüzünler bir dudak lekesi Umudun haresinde Bir avuç mavinin gizinde sevda türküleri Rengi değişti nergislerin, güllerin Gece sardı gözlerimi Ben de bilmiyorum Özlemler sevdalıydı Giden zamanların ardından. Firari bir hüzün girdabında şimdi masum sevinçler Çocukluğumun kırçıl hatıralarında yüreğim Gözlerimde bin yıldız Mavi bir düşün tam ortasında dilsiz hayallerim Ay süslenmiş, Özlemlerine sarınmış gece Bak Bir yaban gülü yeşermiş Bu yağmurlu şubat gecesinde Kardelen aşık olmuş en utangaç haliyle güneşine Rengarenk gök kuşağına saklanan çocukluğum İpek böceği sabrında Yağan hazana inat, sevgi koksun diye baharlar Gece tuttu ellerimi Ben de bilmiyorum Ömürler sevdalıydı Giden zamanların ardından.

Gidiyorum

Hayallerle düşlerin selamsız durağından Gafleti delaleti asıp da gidiyorum Dağ, taş, toprak demeden toplayıp yüreğimi Hüzünleri bağrıma basıp da gidiyorum. Bir daha yıkılmadan bencilliği ezerek Şiirin imbiğinden damla damla sızarak Leyla Mecnun misali aşka ferman yazarak Bu hasret zincirini kasıp da gidiyorum. Ben sevgi mevsiminde kışımı sele verdim Arkadaş dost akraba aşımı ele verdim Nice haller gördüm de yaşımı dile verdim Hatır gönül ne varsa yasıp da gidiyorum. Zaman boşa akarken ecel gelmesin diye Ağuları içerken yüzüm solmasın diye Sönen yıldızlarımı kimse bilmesin diye Yüreğe kefen biçip kesip de gidiyorum. Gönlümün otağına sererek sevdaları Gökyüzüne savurdum bin bir naz edaları Türkü türkü sararak hüzünlü nidaları Hırslı bencil yüzlere küsüp de gidiyorum. Can bezgin, mızrap kırık kopmuş sazın telleri Tufan vurmuş dalında mor, kırmızı gülleri Baharsız ömürler de yad ederek elleri Sustuğum her ne varsa kusup da gidiyorum.

Hayat Kelepçe Vurdu

Gün değil, ay değil, yıllar pusatsız Acı rüzgarlarda geceler aysız Gök kubbe kendi çığlığında sessiz bir sancı Hayatın yoksunluğunda Yoksunluk nicelerine gebe. Hayat kelepçe vurdu geçmişe geleceğe Titredi toprak, soldu bütün çiçekler Hayaller almış başını gitmiş Bilinmeyen yerlerde Umutlar yönünü şaşırmış avare. Ferman işliyor sorgusuz sualsiz Tüm masumiyetler bayrağını çekmiş Yer gök şahit beyazın savunmasızlığına. Yağmur hıçkırıyor hayatın kelepçesinde Çöl akşamlarda bir kara bulut mülteci düşler Söylenmeyen sözler bir uçurum kıyısı Satırlardan satır, cümlelerden cümle Kimi zaman bir avuç mutluluk, çoğu mutsuzluk. Gecenin ıslığında bir kördüğüm hayatın kelepçesi Eriyen zamanlarda tuhaf bir teslimiyet Örselenmiş hayaller zamansızlığa hedef Her çığlığım da tutuşan yıldızlar sönük Yıldızlar ülkesi uzak. İnançların yüreğinde şimdi hayatın kelepçesi Günler mi bitti yoksa geceler mi? Seferi yok son trenin Kesildi dönüş biletleri Hayat kelepçe vurdu Ölüm bile üşüdü. Eyvallah.