Mısra Verse © 2026

💔 Duygusal ve Melankolik Şiirler

Hüznün ve melankolinin en zarif hali. Kayıpların, pişmanlıkların ve geçip giden zamanın izini süren mısralar. Acıyı bastırmadan, ona güzellik katarak anlatan şiirler.

❤️ Aşk ⏳ Hasret 🌌 Yalnızlık 🌱 Hayata Dair ✨ Neşeli 🍂 Soyut / Sürrealist 📜 Klasik / Serbest

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Mevsimsiz Düşler

Bir düş kurmak istiyorum. Bir düş ki Bir hüzne bin umut barındıran Umuda bekleyişte damla damla çoğalan Yıllanmış mutluluk ırmağından derya derya kalbe dolan. Bir düş ki Göğümden çalınan yıldızlardan bana kalan Çoluk çocuk, dost akraba Küllerinden doğan. Ellerimden kayıp giden yıllarda Yalanlardan gerçek olan. Gözlerimdeki bulutları aralayıp güz yağmurları gibi Buram buram toprak kokan. Bir düş ki Küçücük bir güne sığdırdığım ömrümün Eylül rüzgarlarında İç ısıtan. Mevsimsiz zamanların ab-ı deryasından Azar azar içime akan Bir yudumcuk Sevgi kokan. Bir düş Bir düş ki Gecenin sayfalarında avaz avaz bağıran Bir demet şiirin gölgesinde acısını yüreğinde saklayan Yırtık bir sayfada sessizce imgelerimi okşayan Üşüyen duygulardan kalan. Eski bir kaç yapraktan, asırlık güneşe doğan. Ruhumu suya her daldırışımda Gök kuşağını gölgede bırakan Gece demlenirken mor akşamlarda Şu kocaman dünyada kaybolan. Bir düş Bir düş ki Kalemimde şiirce Yüreğimde özgürce Düşüncelerimce Öylesine bence.

Al Bayrağım

Şafak vakti rüzgar eser derinden, Selam getiriyor Türk'ün yerinden. Güneş doğar sanki gök seherinden, Dalgalan ey bayrak, nazlı hilalim! Sensin benim canım, sensin helalim. Tarihin bağrında izin var senin, Toprağın altında özün var senin. Yedi düvele bir sözün var senin, Eğilmez bu başlar senin önünde, Destanlar yazıldı zafer gününde. Rengini kanımdan aldın da geldin, Nice kalelerin burcuna kondun. Mazlumun derdine sen derman oldun, Göklerin süsüsün, yerin ferisin, Şehidimin sönmez meşalesisin. Vatan dediğimiz kutsal bir kucak, Sönmeden tütecek en son bir ocak. Bu millet her zaman hür yaşayacak, Toprak ana ise, gök babamızdır, Bayrak namusumuz, tek sevdamızdır. Yollarda toz olsa garip bedenim, Al bayrak altında beyaz kefenim. Gözümü kırpmadan can veren benim, Yeter ki al rengin solmasın gökte, Bize hayat yoktur sen düştüğünde.

İstemiyorum

Yırt artık resmimi görmesin gözün Bundan sonra sorma istemiyorum Yalancı dillerin tutmadın sözün Bile bile yorma istemiyorum. İlkbahar yazımı kışa döndürdün Yanan ocağımı yıktın söndürdün Zalimsin sevdiğim beni kandırdın Hallerimi görme istemiyorum. Kalbimi aşkınla dağlamadım ki Gözlerin gözüme bağlamadım ki Gittiğinde üzülüp ağlamadım ki Karşımda da durma istemiyorum. Bitmeyen hasrettin gönül deryamda Her gece benimdin pembe rüyamda Can evimde güldün hayal dünyamda Boşa umut verme istemiyorum. Çare bulmaz artık gönül yarası Söndü yaktığımız sevda çırası Devran döner gelir elbet sırası Bu yarayı sarma istemiyorum. Git artık yoluna yolun çöl olsun Akıttığın yaşlar derya göl olsun Yaktığın ateşin sönsün kül olsun Bu gönlümü kırma istemiyorum.

Zamansız Yağan Yağmurlarda Islanıyorum

Zamansız yağan yağmurlar da Islanıyorum Sözlerini Bir hançer gibi batırarak Çekip gidiyorsun. Sevda vurgunu kadına İçine akıttığı gözyaşları Çoğaltarak… Arzuladığın kadınların Günahlarını, da bana Yükleyerek… Bulamazsın şarkısını dinliyorum Bütün bedenim üşüyor. Bir bebeğin ninnisinde Büyütürken düşlerimi, Yüreğim çakıl taşları gibi Dağılıyor… Nefesim Marmara kokuyor Ah dizlerimdeki sızılarım Avaz avaz çığlıklarım Gecenin rengini gürletiyor… Yaşananları kime Hangi yollara? Silkelesem de, arınsam… Yaşam sevgiyle ısıtılan Yürekler değil midir. Ümitler özlem aşk neyi anlatır? Hüzünlü güncelere Zamansız yağan yağmurlarda Islanıyorum…

Oğlum

Çırpınırken Sessiz, dökülür, gözyaşlarım, Gösteremem Güçlü olmalıyım. Çünkü anayım ben. Bahtıma düşeni yaşamaktır. Şeytan aklımı koparıyor. Oğlum, korku sürdükçe yüzüne. İçimin çatlakları çaresiz. Atıyor çığlıklarını Çekip gidecek sessizce, Asi oğlum. Gideceği gün yaklaştıkça Soğuk rüzgarlar esiyor Üşüyor yüzüm Soluksuz ürperiyorum. Taze bir ömrü düşürüyor kollarıma. Oğul sevgisi Şimdi dağların yamaçlarında Taş kayaların da nöbet tutan Taze körpe evlatlar. Kurtları temizlemek için verdiği savaş mücadelesinde Kime sığınır, kime açar yarasını? Kar bedende çatırdadıkça Karakış ta Kim ısıtabilir yavrusunu. Anasından, başka Bir yıldız kayıyor, Dilsiz tükeniyorum. Evrendeki tüm canlı varlıkların Sesleri uğulduyor kulaklarımda Turnalar uçuyor kanatlanmış Bir dilim beyaz peynir kadar ak Büyülü taç yapraklıların, Nar çiçeği renginde. Benim oğlum…

Ölme

İliştir beni: aynalarındaki gülümseyen yüzüne. Bir uçurum boşluğu yüreğin. Sendelesen düşeceksin. Düşersen, Sol yanıma devril. Ölümün sessizliği kadar bir hüzün Veriyorsa; Gözlerimdeki umudun kaybolmuşluğunda Diril, ölme! Yeniden başla yaşamaya Nefes almaya Umut sözcükleri bırak Dudaklarımın Kuruyan boşluğuna… Aşk, Bir gülüşmüş. Ben ise; Ağlıyorum. Seni istiyorum sadece! Sensizliğe hüküm sürerken; Yollarım anlatırım İçimde çoğalan Hüzzam şarkılara Dilsiz; Ve, Her saniye…

Eşik

Eşik Mürekkebini tazeliyor gök, Eski bir anlatının en kırık yerinden. Yollar yabancı değil artık, Sadece kendi içine bükülmüş, daha dilsiz. Göğsümün kuytusunda pinekleyen o heves, Artık yırtmak istiyor kozasını. Kâinatı istemez ki insan yeniden başlamak için. Avuç içi kadar bir sükûnet, Sahici bir dokunuş yeter. Zira bilirsin, Vakit kendi ritminde demlenir. Ve bazen en büyük menzil, Kirpiğinin ucundaki o tek nefeslik mesafedir.

Huzur Mahşerde

Son darbeyi vurdun, rahatladın mı? Alev saracaksın, huzur mahşerde. Zevkinden dört köşe, olup kaldın mı? Salta duracaksın, huzur mahşerde. Cennet yüreğimi, çevirdin çöle Gözyaşlarım döndü, gözümde sele Olmaz ya, yüreğim, affetse bile Hesap vereceksin, huzur mahşerde. Seni canan değil, canım bilmiştim Bu hayatta en son senle gülmüştüm Güya gözlerinde aşkı bulmuştum Nara gireceksin huzur mahşerde Ağlamaktan bitti gözümün feri Bumuydu gönlünde sevdamın yeri Sen öldürmedin mi, doğan seheri Harı göreceksin, huzur mahşerde. Bana bir dal bile, hiç uzatmadın Gönlüne bir katre, sevgi katmadın Nasıl bir insansın, huzur tatmadın Zehre karacaksın, huzur mahşerde. Öyle bir kalp var ki, sanki bir demir Sevgim sanki sende, acı bir emir Bilmem belki bir gün, nasıl silinir Hüsran kuracaksın, huzur mahşerde. Sitemim sanadır, kalmasın lafta Olmayız senle biz, artık bir safta Pişman olsan bile, çaren arafta Yüzün süreceksin, huzur mahşerde. Selamım bile yok, yok artık sana Yalnız kahır oldun, bu tatlı cana Yazık olmadı mı, hem sana bana Nasıl duracaksın, huzur mahşerde.

İki Gözüm

Güz giyinen gül gibi, girersem düşlerine Sorma bana nasılım, bilemem iki gözüm Kederli bu ömründen, yaralı yüreğimle Giderim sen üzülme, hoşçakal iki gözüm. Yaşanan bu acıya, tahammül etme diye İçindeki hüznüne, boynunu bükme diye Gözlerinin haresiyle, iki çukur gamzene Kırgın gülüşlerimi, bıraktım iki gözüm. Bir gün sual edersen, nerde nasılım diye Uzaklardan seslensen, her bahar geldiğinde Martıların sustuğu, balıkçı sahilinde Yorgun mehtap misali, doğamam iki gözüm. Bir rüzgar hıçkırırsa, gönül yamaçlarında Gözü yaşlı şarkılar, dolar kulaklarına Merak edip ararsan, gurbet akşamlarında Yıldız gibi gecene, dolamam iki gözüm. Yazdığın şiirlere, bir gün beni sorarsan Çizdiğin resimlerde, eğer beni ararsan Yaktığın ezgilerde, ismimi sayıklarsan Sevgi dolu yüreğini, saramam iki gözüm. Kapanırsa gözlerim, bir gün solarsa yüzüm Maziyi düşünüp te, ağlama gönül sözüm Ömrüm nihayetinde, soluyor bak can özüm Hayat böyle neylersin, boşver be iki gözüm. Geçip giden günlerde, sende unutacaksın Yeni yeni gözlerde, aşkı arayacaksın Yine gönüller yakıp, yine ağlayacaksın Mutluluklar dilerim, yürekten iki gözüm.

Öyle Git

Öyle çok kırdın ki sırça gönlümü Ne olur bir parça bul da öyle git Kalbime yazdığın güzel sözlerin Hepsini sen tek tek sil de öyle git. Kıyında, köşende cahil çıraktım Gönül ırmağında nice kuraktım Öylesine sıcak, kor kor yürektim Bir kez olsun dönüp gel de öyle git. Hani o günlerde yemin etmiştin Tutmadın sözünü hemen gitmiştin İnan bende o gün senle bitmiştim Bu viran gönlümü al da öyle git. Nasılda kandım ben inandım sana Her şey yalan imiş vuslattan yana Yazık olmadı mı hem sana bana Bir saatçik olsun kal da öyle git. Gülmüyor bak artık ela gözlerim Tutuldu dillerim, sustu sözlerim Kışa döndürdün ya bahar yazlarım Kapatma yüzünü bil de öyle git. Gönül sarayıma göz ucu bakma Yaralı gönlümü narın la yakma Beni dertli edip öksüz bırakma Hazin yüreğime gül de öyle git.

İntizar

Sen oldun yürekte tek kıyametim Git artık yoluna yolun çöl olsun. Ne kadrimi bildin ne de kıymetim Git artık yoluna balın yal olsun. Dilinde kör yalan elinde ferman Yok artık dizimde kalmadı derman O kalbin olmuş ya tozlu bir harman Bir nefeslik canda halin pul olsun. Ak güvercin olsan gönül dalında Nokta benler çalsan yanak alında Acıyı tadarken sevda balında Üç günlük dünyada dilin lal olsun. Acıyla hüzünler sana yar iken Mutluluk kor gibi sana har iken Ararken vuslatı yerin dar iken Dilerim Allah'tan gönlün kul olsun. Gök kuşağı rengi sararken onu Bir başka kokuyor uzaktan teni Kapında hasretler beklerken seni Duaya açılan elin zal olsun. Gözünden düşerken o acı yaşlar Seninde içinde bir sızı başlar Başında öterken aşk ile kuşlar En güzel yaşında dalın kül olsun. Bak gün de kayboldu soldu şafaklar Kurudu dallardan düşen yapraklar Çoğalırken benim başımda aklar Senin de kıymetli gülün el olsun.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Kemanda Şiirim

Bir keman ağlıyor hazin Nağmesi hüzün Biraz sessiz biraz yarım. Her sesi bir susku Her susku bir çığlık Belki bir kurşun belki sıradan. Hasret çatlağı çöllerde gamlı bir figan. Çağlıyor keman. Gece uzun Gökyüzü derin Biraz kül biraz duman. Yaz gülüşlü ayazlarda Bir şişe kırmızı şarap Bir tutam mavi. Hisler feveran. Kemanın nağmesinde işlenmiş Ateş gözlü yalnızlık Sanki gecede güneşi ısıtmak. Ey gri bulut Ey goncası açılmamış mor dağlar Sana doğrulttum yönümü. Bu gece penceremin buğusuna Göz yaşımın şiirini yazdım Biraz ıslak biraz yasak. Her taraf zifir karanlıkken Sanki bir yudum su Bir avuç toprak. Belki bir yığın gereksiz lafın ardından Ve fecir nöbetlerinden Bir kucak dağ serinliğinde Karanlığa uyanmak Ay kadar parlak.

Annem

yoruldum hayat yolunda savrulmaktan annem Ağlar mıydım yosun rengi gözlerime Çiğ taneleri düşmeseydi Ağlar mıydım yüreğimin yangınlarına Alev vurmasaydı annem Hayat bir oyun, masaldan ibaretmiş Masalın kahramanı olmak çok zor imiş Yoruldum annem Limanım meğer Senin yüreğinde sıcak korunaklıymış Annem.......

Sonbahar

Sonbaharın solan yaprakları gibi Düşüyoruz yerlere… İçime yerleşen gizli aşkla kal. Güneşimizi kaybediyoruz Seyirciler pusuda, Dilimiz küf kokuyor. İçimizdeki öfke kudurmuş Yumruğumuz havada bekliyor… Dipsiz kuyulara koyma beni Kekik kokan seni öldürme içimde Kana bulama güneşimi… Burada geceler fazlalık Düşledikçe titriyorum İçimden öpmek isterken seni Yaşamın kıyısına atma beni… Kırılan kalbimin söküğünü Dikemem. Belki anlarım ama, Akrebin soktuğu sözlerle zehirleme… Bıçak sırtı aşkla sevdik biz Birbirimizi… Anlamak istersen, İçimdeki beni al senin olsun Sonbaharın yaprakları gibi Düşmeyelim yerlere…

Şair Yaşıyorsa

Özlemine yetmeyen hasret, daralan göğüs kafeslerimizde, üzerine titrediğimiz aşk. Terkedilen düşlerimizden kurtulunca; kırışığını rüzgara açtırır yüzümüz... Yaşamak, ışığını gündüzden kaçırmak. Dudaklarımızda izlerini bırakan yara, öfkelerimizdeki bedel, delice atılan sahipsiz nara gibi, gülüp geçiyorum hayata; sende gülümse, şair nasıl gülümserse. Bir geceyi pay edemedim: ikinci bir yüreğe. ama, kendimi boş verdim! senin yerine, her sarılışımızın orta yerinde, uykularımdan alınarak; kaç yerimden bölündüm bilmiyorum! gecenin kahırlı ilmekleriyle yaşıyormuş gibi yapmak için.....

Canım Kızıma

Kızıma Gecenin en siyahını yaşadım: Bıraktım; Canımın canını. Şehirler arası otobüs duraklarında Hüzünler düşlerken Çehremdeki yaşlar ele verdi Doyamadığımız hasretimiz Son bir bakıştı. Özlemine tutunduğum Bütün zorluklarını öğrettiğim Hayatın Orta yerinde İkiye ayrıldık Şimdi sen başka yerde Ben başka yere Güle güle kızım… Annen.

Babam

Bugün bayram Köşedeki sedir boş Keyifle sigarasını tüttüren Gülen gözlerle bakan Babam yoksun… Yokluğun bugün bedenime Derinden vuruyor Canım babam Şerefli, gururlu, asil, babam İpek, birtek, hanım, kızım diyen Sarılan babamı, arıyorum ben bugün. Gözlerim doldu boğazım. Düğümlendi Nefes alamıyorum. Yoksun, yoksun, babam Ne çare yoksun Sevgiyle, merhametle sarılan Babam seni arıyorum, bugün Yoksun… Bu ilk bayramım Yokluğun çok ağır basıyor babam. Saklı saklı gözyaşlarım İçime akıyor babam Bayram gelmiş Bugün bayrammış babam Yoksun ki elini öpeyim… Kan damlıyor yüreğime Yaralarım sızlar. Anam görmesin beni böyle diye Gizli gizli ağlıyorum. Hissediyorum babam Bekliyorsun Vefalı kızını bekliyorsun Yarın geleceğim yanına toprağını öpmeye. Bayramını kutlamaya Hasretimi mezarının başında Dindireceğim. Mekanın cennet olsun Rahat uyu canım BABACIĞIM...

Sis Bezedi

Hava nemli dağları sis bezedi Soldu bütün gelincikler, boyun büktü nergisler Sustu sema, sustu rüzgar, Yağmur düştü kirpiklerinden Güvercinler mavi gökte, güldü hain özlemler Bin yıldız ağladı, figan ürktü sesinden Dağlara düştü gazel Güneş bile yandı kendi renginden Gökleri sis bezedi. Bulutların elleri boş sanki yetim bahçede Efkarını sordum dudak büktü Bin ah düştü gözlere Soldu rüzgar saçlı kız Hüzün demli şiirde Ağıtlar yaktı hicran esen yellere Hüzne yattı tomurcuklar Rüzgar üşüdü güllerle nergisler Gelin gelin ağladı gelincikler Dağ bölüştü yüreğini Dağları sis bezedi. Utangaç maviler beyaz kefene sarılmış Dipsiz bir kar çölünde Sahne aynı oyuncular bir bedende Roller yitik imgelerle, solan mavi renklerde Susku milyon kere Öyle ya! Ak gerdana geçirilmiş sancılar Şiir şiir, ülke ülke İçli çalıyor şimdi şarkılar Yüreğim yorgun, yüreğim eski Yüreğimi sis bezedi. Ne desem ne söylesem gönül hep zülf-i yare Gül tenli şafaklarda akşamlar gül-i zare Gül bülbüle, bülbül güle hasret pare pare Ne can-ı canan ne dost kaldı Yanar efkar-ı hane Yer suskun, gök sağır Kar düştü gönüllere Arz ile arşı, koyu bir sis bezedi.

Biliyorum

Yüreğinde kırıklar var şair, sevmekten korkma! Gideceğin yer, Kuytu, sessiz bir liman Bilinmez adreslerde Verdikçe eksilmeyen sevgiler Son duraklarında Seni bekleyenler Sürprizler, Düşlerinde yaşattıkların, Yaşayamadıkların, Ve sevgiye nail olanlar var. Biliyorum şair; Biliyorum, Yüreğinde cam kırıkları var…

Bir Sevda Ağlıyor

Bir sevda ağlıyor, ta derinde Nasıl kalptir anlamadı gitti Yarınlarım bitiyor gittiğin ufukta Yüreğime doluyor siyahlar dalga dalga Sokağa çıkıyorum nefes almaya İnsanların yüzü bakışları durgun Hüzün var ses tonlarında, Belli ki sevda ağlıyor derinliklerinde Sabır kale olmuş kalbimde Hayat oyunmuş rolüne göre Uzun bir acının tam ortasındayım Bir sevda ağlıyor, ta derinde Kendime saklanmış kaçağım şimdi Kendime saplanmış bıçağım şimdi Kendime dargınım şimdi Bir sevda ağlıyor kalbimde şimdi.........

Can Parçam

Sessiz yüzünde hep ben vardım, en çok da beyaz ellerimi, ve küçücük ayaklarımı severdin…. eskimiş günahlarımı, eski şiirlerimi silerken. Kuşlardan önce öperdin gecenin alaca karanlığından çekip alırken yüzümün kızaran tarafını. Karşımdaydın: can parçam, hep yüzünde ben vardın…

Canım Oğlum

Öyle bilirdim Ütüsüz gömleklerinin kırışık yüzünü Suyun buharı ile düzeltirken İçimde büyüttüm Ne çabuk büyüdün. Daha gözlerimde Otuz beş numaralı ayaklarınla Hâlâ çocuk olarak taşırken seni Islak jöleli saçlarınla Toz konduramadığım omuzlarına İçimden yaslanmak geliyor şimdi o çocuk kokuna. ama şimdi, sabahları özlüyoruz seninle zeytin kokulu kahvaltı zamanlarını sen ise erkenden çıkıp gidiyorsun anne sıcaklığını güneşle değiştirircesine ben şimdi, arkandan bakakaldığım da geri dönmelerini bekliyorum. Gözlerimin uzaklığında Büyümeni bekliyorum Çıldırmanı ve hayata isyan etmeni Ahh! canım oğlum… Ben, hâlâ avutmayı bekliyorum seni…

Gidiyorum

Düşlerinde gölgemi bırakarak Gidiyorum. Gönül hanenden, Batırdın paslı bıçağını içime Hadi güldür yüzünü artık Senin istediğinde, bu değil miydi? Sardığımda göğsüm kırgın Bir kuyu açtım, Bir anı bulduğumda Boşaltacak… Gidiyorum işte Tam anlatamadan kendimi Benliğimi, Boş beşiklerde sallayarak… Hangi yönden baksam Bir uçurum boşluğu Dolmuyor… Oysa Bir su gibi çekmiştin içine beni Sımsıcak bir aşkla sevmiştim seni… Hançeri batırarak kalbime, Gidiyorum… Gönül denizimi çekiyorum Zor gelmiş olsa da, Kıyılarıma… Ama! Gururun, Bu yangını söndürmez ise Acılar yaşatacak, kalbinde Gidiyorum…

Renklerim

Renklerim. Zamanın saçlarında gezinen bir fırça darbesi, Ufkun kesik damarlarından sızan o son bakış. Güneş, altın bir sikke gibi düşerken cebine gecenin, Herkes kendi yüreğinden seyreder bu telaşı. Kızıl: Bir vedanın dudak izi, kırık dökük. Mor: Sessizce taşınan o asil, o kimsesiz yük. Gri: Arada kalmışlıkların, söylenememiş sözlerin rengi. Göğün göğsünde can çekişen bu yangın, Kimi için küllerden doğan bir masalın ilk harfi, Kimi içinse sayfaları çoktan yırtılmış bir kitabın son tarifi. Aynı kubbenin altında, bambaşka iklimler kuşanmış ruhlar Biri yıldızları toplar saçlarına umut diye, Diğeri karanlığı çeker üzerine yorgan diye. Çünkü gökyüzü tek bir dilde konuşsa da, Her yürek kendi sözlüğünden çevirir bu geceyi. Ve en koyu mavi bile bilmez, Siyahın içindeki o gizli, o beyaz geçidi.

Ben Şimdi

Çok ağladım dostlar kalmadı yaşım Yaprağı dökülmüş çiçeğim şimdi Gönül ormanımı talan ettiler Kaderin önünde kaçağım şimdi. Bağıma güz düştü gözlerim yaşta Kül ettiler ömrümü yüreğim hasta Güller niyaz etmiş bülbüller yasta Sapında kuruyan burçağım şimdi. Ağlayıp sızlayan gönül evimdir Çileler elemler sanki benimdir İçimde yaralar hayli derindir Feleğin çarkında zincirim şimdi. Kaç kışlar tükendi yazı beklerken Yüreğim köz oldu eller gülerken Umut rüzgarları esip giderken Viran olmuş bağda pürçeğim şimdi. Ellerin kahrından bıktım usandım Badı seherlerde yellere kandım Kaç kuru ayazda ateşle yandım Sararıp solan bir göceğim şimdi. Yüreğimin sesi zarı figandır Bu kaçıncı yazlar ahı zamandır Yıllarımdan kalan bir elvedadır Kar borandan kalmış serceyim şimdi. Dertli yüreklerde gözyaşı seldim Gri bulutlardan döküldüm geldim Yorgun kıyılarda çağlayan bendim Hayatın içinde gerçeğim şimdi.

Volkan Ateşi

Nağme nağme estikçe şarkılarda nefesin Bahar olur kalplerin hazan kokan kışları Yeşil çayırlar gibi serildikçe hoş sesin Islandıkça gül kokar taze gelin yaşları. Bir güneştir yüreğin şavkı vurur çöllere Damla damla sel olur yürekteki göllere Bir de yorum katınca sazındaki tellere Hasretlere yol olur dağ başının taşları. Gönüldeki sözlerin güneş sürer geceye Riyasız duyguların bal damlatır acıya Damıtılmış sevginle ulaştıkça niceye Aşka kelepçe olur yarin hilal kaşları. Deli bir rüzgar öfken zıpkın yemiş korkular Sözünün nağmesinde boyun büker türküler Susuz, kurak gönüle ulaştıkça şarkılar Bir nefeste can olur gecelerin düşleri. Umarsız duygulara kan olur ezgilerin Karlı dağ, düz ovaya şan olur ezgilerin Volkan ateşlerinde tan olur ezgilerin Ağıt olup yağdıkça piyanonun tuşları. Volkan Konak adınla bir güzele baht verdin Edep, sosyal halinle gönüllere taht kurdun Nice sevgi yoluna usulca dostluk serdin Yürek, yürek bin olup doldurdukça boşları.

Yazgısına Kul Oldum

Hayalimde bir dünya taşı toprağı mavi Kaç bahar kaç yaz geçti bir türlü varamadım Dört mevsim on iki ay gülü yaprağı mavi Uzandım dallarına bir türlü eremedim. Hani masal derler ya sanki bu öyle bir şey Rüzgarında kemanlar yağmurunda çalar ney Gönül meyhanesinde coşarken muhabbet mey Bana yer var mı diye bir türlü soramadım. Sevgi ırmaklarından tebessümler akarken Gül nefesli yürekler kiri pası yıkarken Eller neşe içinde mani türkü yakarken Ben ufacık kalbimde zinciri kıramadım. , Yürekler göz göz olmuş gönüller aşk deryası Bitmesin hiç kalplerde sevgilerin hülyası Zalim bile gönlünde çekmesin diye yası Sarıldım dikenine gülünü deremedim. Ben pembe sevinçlerde yitik hecelerimin Mecnunun yaşı gibi çılgın acılarımın Çekilmez cefasıyla ahraz gecelerimin Hükmüne boyun eğip mührümü vuramadım. Zaman zaman içredir dünya denen alemde Zaman güman içredir gönüldeki elemde Zaman aman dilerken diz çöküp bir kalemde Yazgısına kul oldum sözümde duramadım.

Kekeme Güz

Bilirsin sen: Geniş zamanlarım olmadı BENİM iki parçalı tek yüreğim hangi rüzgara sarsam bilemedim… Dar zamanlarda, geniş ihanetler, yankılanan sesiydi şiirlerimin. gıcırtısıyla aralanan kapı, solarken bir gül. Kekeme bir güz ufalanıyor hayatın içinde. Bak da gör artık… Son-baharım ben! İçini kamaştıran, yüreğini yakan son-umut… Boşuna olsa da; yakarışlarla geçen zaman: Yokluğun, kaçsa da güz’lerime. Hüzünler akar ömrümün yanaklarından Sana getirir yollar yollar kıyamet olsa da sana yürürüm yar…

Yediveren

Ne zaman bulutlar ağlasa gülüşlerim yasaklandı Ay ışığının hasreti çoğaldıkça çoğaldı Öyle anlar geldi ki Yedi veren duygularım incecik bir duman gibi Gök kuşağının kucağına saklandı. Şiirlerde can oldu hep Kekik kokulu düşlerim Ayın şavkında semah döndü İpek mendillerde sakladığım hayallerim Artık bir eskici dükkanına terkederken hüzünlerimi İçimden aktı buram buram yediveren mavilerim. Nasıl anlatsam bilmem ki Gönlümün düş bahçesi öylesine sihirli Kalbimin derinlerinde sanki yüce bir dağ saklı Bazen günlük güneşlik bazen de fırtınalı Sanki dört mevsimi yaşatan tılsımlı bahçe Bazen kış ortasında bahar rüzgarlı. Adını sabır koydum yediveren düşlerimin Ömrüm koydum adını Canan gibi değil can gibi öylesine sevdalı Pusuları kırdı bir akşam ak bir güvercin Gece bir başka baktı sabaha öylesine edalı Belki de zamana karşı koymaydı. Her soluk alışında özlem dolu vakitler Sancısında kıvranmıştı nefes nefes saatler Renklerine kavuşurken benbaharda çiçekler Alıp da başını gitti bak katli vacip hayaller İlkbahara düştü gölgem Durdu kar Sustu rüzgar. Döndü yüzünü kıpkızıl bir gül İkram etti şarkısını sundu sadakatini bülbül Sildi elvedaları renginden bir başka açtı sümbül Küllerinden doğarken Yediveren açtı artık gönlümdeki son gül. Allı morlu bin bir renkli sevinçlerle Geçince üşümesi kalbimin Rengini düşlerime ektiğim Yediveren gülleri açtı bak içinde ellerimin. Bu şiiri yazarken ben can arkadaşlarıma Sevgileri tercüman oldu kırık duygularıma Bir yudum su ararken gönül dergahlarında Canlandı bu yorgun kalbim Kocaman bir pınar kaynadı yürek yamaçlarında. Ben Gülbahar Serin serin esiyorum şimdi aldırmadan karanlığa Tıpkı bir meltem gibi yediveren yaylalarında.

Kolaymı Dostum

Kolay mıydı benim için dostum Kolay mı Dostluğumuz iki sıcak eldi Herzaman her yerde tutardı bizi Ama yoksun yoksun dostum Kaybolup gidişinin bir yılın ardındayım şimdi 425 gün oldu tam Yine çok ihtiyacım var sana Görür müsün beni kara toprağın altında yatarken Ama şunu anladım ki dostum Hissettin ki, bu akşam ilk defa rüyama geldin Beni yine kucakladın Acıyan yüreğimi akan gözyaşlarımı sildin Ben şimdi mutlu mu olmalıyım Yoksa yine üzüleyim mi gidişine Her gün özleminle kıvrandığım günler yaşamak kolay mı Bugün beni çok hüzünlendirdin dostum Düşlerimin içinden çıkamıyorum. HANGİ ACI, SEVMENİN VERDİĞİ ACIDAN DAHA DEĞERLİ DAHA ASİLDİR

Yorgun

Hem yol hem yolcu Rüzgarın bilinmez uğultusunda. Yollar kapalı, yolcu yorgun Yüzünde kış, bakışlarında buz. Hüzün demli şiirler düş dökerken kış bahçesine dondu acı gülüşler güz dudaklarında Suskun bir çığlık yırttı havayı sonsuz bekleyişte. Bir damla mavi aradı meneviş renginde 'yorgun' Yüreği altın renginde bir kor Ellerinde mavi bir kül Zaman acısını işlerken hayata boynunu büktü yaşama. Kimse bilmeyecekti ne aradığını. Sükutu naçar bir gecenin koynunda. Sustu yorgun. Ne kadar susulacaksa o kadar sustu. Sustu gökler sustu deniz sustu gözlerinde şiir. Biraz yanık biraz tutuk Gecenin şafağa devrildiği saat Gök lacivert. Çığlık, kanadı mayasız hükümlerde kurudu zaman. isyanlar konuştu. O. Sustu! Ne kadar susulacaksa, O kadar!

Öteki

İçimde ki çocuğa şöyle bir kulak verdim Şarkılar söylüyordu umut akışlarında Gün ekmiş gözlerine ışıklarını derdim Tavrını biliverdim tatlı bakışlarında. Bozdurmuş demet demet saklı hüzünlerini İki kuruşa satmış hicran dizinlerini Hece hece derlemiş sevgi vezinlerini Bağlanıp kalıverdim türkü yakışlarında. Alevden bir gül olmuş toprak kokan elleri Bal kaymağa bulanmış suskun olan dilleri Sevgiyi kucaklamış pembe beyaz kolları Vuslatı buluverdim hüzün döküşlerinde. Öteki gülüşleri ne kadar da canlıydı Takmış başına tacı ne kadar da ünlüydü Öyle kıvraktı dansı ne kadar da şanlıydı Neşeyle gülüverdim topuk sekişlerinde. Derken birden yok oldu sanki suç işler gibi Arafı mesken tuttu sanki göç işler gibi Reva mıydı yaptığı sanki öç işler gibi Donup da kalıverdim sevda ekişlerinde. Beden aynı bedendi acaba ruh kimindi Çiçek çiçek renklerle çırpınan vah kimindi Öteki yüzündeki bunalmış ah kimindi Bir anda soluverdim çelme takışlarında.

Mavi Umutlar

Terk et, terk et sevdam Beni. Artık Sevdikçe, cüceleşen aşkımı. Hırçınlığımda, çılgınlıklarımı, Lastik gibi uzayan sevgimi Anlatmaya da bıktım artık. Düşlerimdeki sırça saraylarım Biçare aşklarla, Avunan yalnız gönlüm, Masallar ülkesinde kalan kutsal aşkım Ne varsa sana dair, Terk et beni… Umut ağaçlarımın dalları kurudu, Meyvelerini kurtlar yedi bir bir. Tenhalaşan içimin yeryüzü cehenneminde Gövdeme yapışan acılarını Söküp al içimden ve git. Mavi umutlar bağladığım Gönlümün adak ağacını da Kesme zamanı çoktan geldi de geçti, İsli lambalarla ışıyan uzun gecelerimde Oturuşumda, Gözlerimden düşerken üşüten yağmurlar da Sona, ermeli artık… Sana bırakıyorum, sana bırakıyorum, Zehir zemberek, korkulu rüyaları. Sıradan, ucuz sevdalarda Gönlünü avutup büyüterek doldur. Başıboş akan ırmaklar gibi yolun açık olsun. Yoksul hüzünlerini de al yanına, Gün olur onlarla avunursun... Benim gibi! Umutlar bağladığın mavi sevdana….

Başka Başka

Eremedim üstadım bu dünyanın sırrına Gül diken hemhal olmuş, güneş başka ay başka Dostlar hepsi yok olmuş bu hayatın çarkında Gölgelerde aradım, yolcu başka yol başka Bitti bütün mertlikler nerede er meydanı Çirkinlik, çirkeflikler hepsi sarmış dünyayı Kalmamış çıkarsız dost hep ihanet diyarı Tutulmayan sözlerde, niyet başka hal başka. Mutluluk kayboluyor yüzler hep asık olmuş Cansız yürek kirli can gönüllerde taht kurmuş Güven hoyrat rüzgarda sohbetler hep pas tutmuş Bir nefeslik ömürde, beden başka ruh başka. Ters esen rüzgarlarda suskun susuz hayatlar Eller boş boyun bükük gözler bir başka ağlar Kimbilir neye şahit her gün ıssız sokaklar Sineler kor yangını, hayal başka düş başka. Umut çıkmaz sokakta yürekler darmadağın Sancısını çektik hep şu kahreden hayatın Kimsesiz çocuk gibi boynu bükük sevdanın Dostlukta düşmanlıkta, yol başka yöntem başka. Hüzün demli şiirde dizeler hep ağlıyor Satırlar köz köz olmuş umarsızca çağlıyor İmgeler sis içinde gerçekleri arıyor Okurların gözünde, nağme başka söz başka. Yüreğimin içinde her gün bin dert bin ah var Bir karışlık sayfaya hangisi nasıl sığar Bunları yazmaz isem bu kalem neye yarar Hayatın anlamında, şiir dünyam bambaşka.

Aynı Yollarda

Korkularımızı susturur gölgemiz: Eksilmeyen düşlerimizde. Eksik biçilmiş bir kaftan, Gecelerden sızan. Neylersin; Bir şarkıdır aşk, hüzünlerimizi aralayan. Tutkulu sancılarımız sarıldıkça çoğalan. ya da unutulmayan yorgun bir bakış kirpiklerimizin aralığında saklanan. gecelerden uykularımızı çalan. Bir yürek ürpertisi Ben konuştukça Bir şair susar…. Ruhumun incinen sızısında Susarda, susar Geceler… Gündüzlerim konuşur Kekeme bir çocukla Kalabalığımdan gizlenen Saklı zamanlarda… Ayrımsız, Ve, Aynı yollarda…

Umutla Beklerdim

sabahların oluşunu Güneş ayrı doğardı gönlüme Aşk; bir oyunmuş, Karmakarışık… Bilmiyormuşum, Seviyorum diye hayaller kurmuşum Pembe bulutlarda düşlerle avunmuşum… Aşk kırıklarını topla, şimdi! Toplayabilirsen Aşk kırıklarını sakla şimdi, Kalbinde kolaysa; Aşk öksüzüyüm Kader kıskandı bizi. Sevdam boynu bükük Aşkımız öksüz kaldı şimdi…

Üşümesin Duygular

Sıcağın üşüdüğü mevsimlerde Ay bulutta. Bulut yüreğimde. Yerle, göğün, tam birleştiği yerde Güneşte bende, yıldız da bende. Eski zamanlardan kalma bir eylül artık Güneş ateşli gençliğim. Paslanan yılların geceleri Henüz söylenmemiş gizli hecelerde. Şimdi! Yönümü rüzgara verdim. Yüreğim kilitli, yazılmamış şiirlerde. Hayallerin yortusu can buldu Menekşe rengi çiçeklerde. Küs maviler suların ötesinde Yudum yudum. Hüzünlerde sevinçlerde, Başını taşlara vuran dalgalarda artık Denizler diyarında. Umutlar gül kıyımlarından uzak. Çatlayan tomurcuğun ipincecik buğusunda Buram buram. Şimdi! Sana uzanıyorum ey şiir. Yüreğimin en kuytusundan sesleniyorum sana. Üşüyen yalnızlıklardan Esmer günahlardan Umut duraklarından Sana varıyorum. Sana varıyorum Buluta saklanan aydan. Artık Geceye küs değil güneşim Gam çöllerini aşmış yüreğim. Uykusu dağılmış bir gecenin koynundan Uyanıyor düşlerim. Közlenmiş aldanmaları bırakıyorum Yalnız sokaklara. Kapattım kapılarımı baştan savma nisan yağmurlarına, Bitiyor soğuk gülüşler, Diniyor uzak dağbaşı rüzgarları, Kaldırımlarda ağlayan şarkılar susuyor. Korkuyorum. Ay kararır Karanfiller solar mı? Gül dalında kurur mu yine? Yazdıkça silinir mi hayaller? Yine üşür mü duygularım.

@Nebahat Erkan🎬 KLİP

Unutturamaz

Bugün de, gün. Suskunluğa, devrildi. Sancılı benliğim, Anlayamazsın! Kederler büyütüyorum avuçlarımda Kızıl kızıl yoluyorum saç diplerimi İp’lerini çekiyorum mutluluğumun. Kuşlarımı sen öldürdün, Mavileri de ben vuruyorum, Cıvıltılarını duyamazsın! Gecenin saati duruyor, Kol geziyor ölümün sessizliği, Sensizliğim çöküyor üstüme üstlük, Bir derin uykusuzluk, Bin kâbus… Zaman, gecenin üç’ü dür ağlayışımın Çağlayışımın bitim vaktinde. Mavi düşlerimden gölgen düşerken Köz olan ben, Duman duman saran yüreğim olur Talan olan dileğimdir, melekler arasında Dahası da, Tanrım şahit! Hadi git, git..! Vardığın gün’lere güller serilsin, Sevilen tan vakitleri, Akşamlar benim nasılsa, geceler benim Ellerim, tutamasa da! Unutturamaz hiçbir şey asla, asla. Seni…bana…beni…!

Çek O Pis Ellerini

Be hey Allah'tan korkmaz, be hey kuldan utanmaz Çek o pis ellerini, bebemin üzerinden. O yaşından başından, sakalından arlanmaz Çek o pis kollarını, bebemin üzerinden. Senin o elin yüzün, kırk yıl yunsa paklanmaz O cenabet varlığın, kırk kat örtsen saklanmaz Ruhun geceden kara, güneş sürsen aklanmaz Çek o pis hallerini, bebemin üzerinden. Bastığın ak topraklar, utancından yaş döker Soluduğun şu evren, varlığından leş kokar Nasıl bir yaratıksın, ağzından salya akar Çek o pis dillerini, bebemin üzerinden. Sizin zürriyetiniz, kurusun gazel olsun Yok olun bu dünyadan, insanlık nefes alsın Kara toprak sarmasın, leşin çürüsün kalsın Çek o pis züllerini, bebemin üzerinden.

Anladım

Hayat denen bu yolda vuslatı bekliyorken Elveda limanına geldiğinde anladım. O pembe yalanları yürekte saklıyorken Umuda çeyrek kala sildiğinde anladım. Artık alıştım derken geçine ve göçüne Nasılda aldanmışım varlığına hiçine Seher doğdu sanırken gözlerimin içine Acı bir rüzgar gibi dolduğunda anladım. Acısını işlerken zaman yaralarıma Ak düşürdüm yazdığın keder parelerime Tükendim hüzünlerle küstüm çarelerime Düşlerimden maviyi çaldığında anladım. Boynu bükük gezerken gönül yamaçlarında Sirkeyi bal eyledim sabır gömeçlerinde Bilemedim kavlini hain amaçlarında İhanet oklarıyla deldiğinde anladım. Ayrılık senfonisi çalarken tellerinde Bir türkü tutturmuşsun o çatal dillerinde Gülücük kuruturken ömrümün çöllerinde Güneşimi elimden aldığında anladım. Ceplerimde taşırdım oyun beş taşlarımı Ömür boyu sakladım masum göz yaşlarımı Yokluğun ayazında üşürken kışlarımı İçimdeki çocuğa güldüğünde anladım. Gün doğarken açardım semaya ellerimi En çaresiz anlarda bulurdum yollarımı Hani bir gün kırdın ya özlemle kollarımı Usulca yalnızlığa saldığında anladım. Ben bir ömrü tükettim yolunda nefes nefes Bundan sonra dokunma verme sesime bir ses Yok artık sana karşı kalmadı bak hiç heves Çektiğin her tetikte öldüğümde anladım.

Zamanın Uyuduğu Eşik

Güneşin henüz yorulmadığı o uzak iklimde, Zamanın nabzı, tıkırtılı bir ahşap gövdede atardı. Bizim evimiz; çatısı bulutlara değen bir masaldı Duvarları reçine kokulu, kadim bir sırdaştı. Gıcırdayan her merdiven basamağında, Henüz söylenmemiş çocukluk yeminleri yankılanırdı. Bahçemiz toprağın göğe açtığı bir avuçtu, Ağaçlar, rüzgârla konuşan yeşil dervişler gibi saf tutardı. Meyve dalları, yer çekimine değil de geçmişe eğilirdi sanki; Bir elma ağacının gölgesinde saklıydı çocukluğumun tüm neşesi. Çiçekler... Ah o sessiz çığlıklar! Hercai menekşeler, hüznümü koklayan kadifeler, Ve akşamsefaları... Karanlık çökerken ruhumu aydınlatan kandiller. Pencerelerinden süzülen ışık, tozlu bir rüya gibi inerdi odaya, Her köşe başında bir hatıra pusuya yatmış beklerdi. O ahşap kokusu; dedemin duası, annemin ninnisi, Ve toprağın bereketiyle harmanlanmış bir hayatın sessiz ezgisi... Şimdi ne zaman gözlerimi yumsam, Evimizin kapı kolu avcumda Bahçedeki erik ağacı, içimde çiçek açan bir sonsuzluk. Ben o bahçede büyüdüm, Ruhum hala o ağaçların arasında saklambaç oynar. Eski evimiz artık yerinde değil Ama bende yaşayan o koku, o doku, o gizem; Ölümün bile silemeyeceği mukaddes bir resim Hala kalbimde titrer.

Suskun Kalır Acı

Kırdılar yaşam duvarlarımı Sızıyla demleniyor şimdi Suskun kalıyor acı… Gözlerimin yuvalarından ayrılmayan Hüzün, ağını ördükçe sarmalıyor duvarlarıma. Sevdamın yangını sol göğsümde kor… Ayrılık saatlerine düğüm atmış Zaman ilerlemiyor. Keskin bıçağını öyle derin batırıyor ki Kahroluş çığlıklarım Fırtınaya sürüklenen Asi rüzgarında uğulduyor Tıkıyorum kulaklarımı Her şeye sağır Kalmak istiyorum… Hasta bedenimi sürüklerken yatağıma Mecalsiz bitik? Aynalara küsmüş bir kadın Arabesk bir yaşam çizgisinde Yolunu unutmuş Sabrını, gecenin koyu telvesine saklar Gözlerinin buğusuna çöker öfke Suskun kalır acı…

Sözler Susar

Bir sızıntı yakıyor içimi Derin özlemin yerleştikçe Bağrımın alacasına. İçimden bir şeyler koparcasına Sözlerim susar. Birazdan el ayak çekilir Biz düşlerimizin engin sularına dalarız Baş başa kuytularda bir yerde Sevişmelerin şarkılarıyla dans ederiz Sazlar susar. Özlemin acı yangını alev aldıkça Dikenlerini batırır gece Sarmal bir yürek taşırım işkence Anlatamam kimseye nedenlerini Çaresiz kalır yüreğim Dilim susar Sevdanın en azimetli sorgularında kalırım Zor günlerin kadınıyım bilirim İçimdeki ormanın en yeşil yaprağında yenildim Aklım şaşkın Paylaşılır ganimetim El susar. Derin gözlerim Başlatır içimdeki savaşları Sessiz boşaltır yaşlarını, kırarım taşları Karşılığı yıkım olsa da, Talan edilse de ruhum. Ben buyum! Us’um susar.

Konuşsam

Sığ bir umut oluyorsun ömrüme, kendimde bilediğim. Umutsuzluğun dar geçitlerinden kurtulan kalıntıları ile, dilimde ibaresi bozulmasın diye umuttan şiire dönüşen sözcüklerin Arkamda bırakıyorum, en hızlı bir şekilde geçerek Konuşsam, ağıtlar dizilir yollarıma. Biliyorum, biliyorum! Çığlığım yangına verir en acı yanımı. Asılsız bir ihbardan kanat çırparken güne. silip süpürdü takvimlerden Günsüzlüğüm, Günüm, Saatler hangi hazanın vakitlerini gösterir şimdi? Şimdi, hangi güz ele verir beni? Hangi şarkıların melodileri çalar? Susturulan ömrümün...

Acıyor Anne

Yüreğim acıyor anne! Yine nefesini soluyor bu katran gece Hüzün bir güneş gibi batıyor gözlerime Ne menekşenin moru, ne de ateşin koru Renk vermiyor artık mavinin o eski tonu Bekleyişler umudun hep çıkmaz yolu Yalan değil bu sözlerim Yemyeşil ağaçların sevgi çiçeklerini özledim. Yıllar geçse de acımasız Günler hayırsız, saatler arsız Esen rüzgara da anlatsam içimi Anlamıyorlar ki! Bulutlar insafsız, ay ise vefasız. Nefesim acıyor anne! Gönlüm hicran inler, gözlerim secdede Şiirlerim efkar yazar her dizede, her hecede Bak yine gazel döktü hayat Yaprak sarardı bahçede Öpsem de güneşi gözünden Çatlayan dudağım yine güzde Karanfiler de solmuş Güllerle, nergisler son güzeliğinde Mazi pusmuş, anılar küsmüş Yılların rehaveti küfürlerde. Hislerim acıyor anne! Eskil sokaklarda anlarım silik Umarsız sevinçlerim yarım kalmış düşlerde Resmine bakınca yine hüzünlendim birdenbire Kimse anlamasın, bilmesin diye anne Duygularımı sakladım Şimdi bulamadığım bir yerde. Bu gün seninle olmak istedim anne! Garip bir suskunluk anlamsız bir gece Acının rengi sarı, tadı ise çok acı Yazsam yazsam bitmez kara kaplı deftere Ağır ağır ölür tutkularım, Hayat çok kötü bir savcı Anne. Sus! Sus kimseler duymasın Sende üzülme anne Sen bakma benim bu sitemlerime Dayanılması o kadar zor değil yine de Sevinçle süslenirken güneşin gülyüzü seherde Ben yine dönerim eski hallerime Yine umman olurum rengarenk çiçeklere Bütün yüreklerden bahar biçer Bahar ekerim yüreklere.

Ay Sarınca Geceyi

Ne unutabildim hazanı, ne yaza varabildim. Ay sarınca geceyi Ben! Ben yalnız kendime esirdim Yalnız kendime yenildim. Hiç kimseler duymadan, kimseler bilmeden Ben yalnız bende bittim. Ne yana döndüysem yağmur oldum, kar oldum Ne zaman bir şiire uyansam, çıkmaz bir yoldum Fecir vakitlerinde ateşten kordum Çarkları döndürse de gecenin yoksun sevinci Serseri bir uyuşukluk sardı tüm bedenimi Ayın şavkı saplandı gecenin karasına, incitmeden Gönlüm hüzün gemilerinin liman şehri Tam gözünde yaşıyorum hayat denen cehennemi. Hani diyorum da! Bir annenin şefkatiyle sarılsa Bir kuşun sıcaklığıyla örtse üstümü düş masalı Karanlıkta çoban yıldızım olsa umudun aydınlığı. Ah! Ah bir gelse yaz baharım Yıldızlar yağsa rüya gibi bitmesini istemediğim Çıkagelse uzaklardan da üşümese yüreğim Cemreler düşerken toprağa Gül yangınlarında ısınsa tenim. Göğüne kavuşmuş bulut olsam, çiçek çiçek sevinç Ay sarınca geceyi. Ben! Yaprağına hazan düşmüş kır papatyası Bir demet menekşenin feryadı, yası Gül ile bülbülün hasret niyazı. Bilirim ki! Şimdi gecenin geç bir vakti Buz gibidir şimdi rüzgarların seheri. Ama! Yağsa da yağmur, patlasa da fırtına. Hüzün inlese de gecede Ateşler de yansa da bedenim Yine de dalga dalga Mavi bir nefestir içim. Ay sarınca geceyi Bir başka bakar sonbahara kar yangını gözlerim Beyazın ışığında demlenir avuntusuz sevgim Hüzün yerleşince gözlerine şiirin Asi bir kalemin gece yarısı cümlelerinde Sınırsız duyguları kutsar Kucak dolusu çocuk yüreğim. Kalbimi kırdıkça hesapsızca, sustum öylece... Gözlerime doldu gece.

Çiğ Yağar Geceye

Dalımdaki çiçekleri, Sevincimde, kopardın da gittin. Dudak kıvrımımda Hasret, Kırgın ağlıyor şimdi. Papatya ve kuşlara Sakın küsme. Sakın küsme emi Aydınlık bak her zaman, Hep gülümse. Yiten akşamlarda, Ben, kavrulayım aşkınla Buruşurken yüzüm. Geceyle birlikte yürüyorum Yalnızlığıma. Susuz kalan kaktüs Batırırken dikenlerini, Saklıyor vurulan kalbim Sevdasını. Çiğ yağan gecede, Susarak anlatmaktan Boynu eğik kelimeler. Umudu bıraktım, Sabahın tan vakitlerine. Susarım, güzel gözlerine Tatlı sözlerine, susarım. Ararım gündüzde, gecede, Ruhuma çarpan rüzgârlarını, Üşüdüğümü hissederim. Ve ağır ağır solduğumuzu Çok geç ti artık çok geç. Anladığımda, İki yabancı olduğumuzu…

Kabul Buyur Al Annem

Diyorlar ki her yerde bu gün anneler günü Doğacak her günümde kabrin bana yol annem Var mıdır hasretlerin ne dünü ne bu günü Gün düşmüş yanağınla sevgin bana hal annem. Kirpiğime her gece çiğ gibi konuyorsun Viran olan kalbimde kor gibi yanıyorsun Eller gülüp oynarken çaldım mı sanıyorsun En yakın gölgem bile artık bana el annem. Rüyamda görüyorum hep dargın bakıyorsun Bütün gece içime bir başka akıyorsun Ulu bir çınar gibi özlemin dikiyorsun Tükenmiş nefesinle göçün bana zül annem. Hani o evin var ya toprağı yağmur kokan Bülbüllere, güllere ruhunla ışık yakan Avlusuna cennetten misk-i amberler akan Biliyorum sıcacık o yer bana gül annem. Koynundaki çiçekler nefesini getirir Gül açtıkça bağrında ıstırabım bitirir Yıl üç yüz altmış beş gün bilsen neler batırır Hiçbir güne sığar mı ömrüm sana kul annem. Ak sütün helaline layık olabildiysem Ayağının altında cennet bulabildiysem Sen meleğim derdin ya öyle kalabildiysem O mübarek ruhunla sar bu canı dol annem. Yüce sevgin nezdinde analar başıma taç Evlat kaç yaş olsa da hep bir anaya muhtaç Bir gün değil bir ömür yüreğim sevgine aç Can evimden şu duam kabul buyur al annem.

Biçti Gitti Benim Ömrüm

Hakikate varamadan Geçti gitti ömrüm benim. Hak vuslatı saramadan Uçtu gitti ömrüm benim. Zemheride yazlar gibi Kar üstünde közler gibi Yaralarım tuzlar gibi Saçtı gitti ömrüm benim. Gam çölünü aşa aşa Sel misali coşa coşa Ceylan gibi koşa koşa Kaçtı gitti ömrüm benim. Sükut halin nazarında Haraç mezat pazarında Nar-ı aşkın hızarında Biçti gitti ömrüm benim. Hikmetine doyamadan Nikmetini sayamadan Bir yudumda kıyamadan İçti gitti ömrüm benim. Cemrelerin ocağında Fanilerin bucağında Ak toprağın kucağında Açtı gitti ömrüm benim. İkrarını soramadan Nedameti aramadan Hasbihali kuramadan Göçtü gitti ömrüm benim.

Dostum

Karardı gönlümüz, gece emsali, Sanki bir hücreye, tıkıldık dostum. Göçmen kuşlar gibi, evsiz misali, Oradan oraya, kakıldık dostum. Ellerin dilinden, düştü başımız, Dinmiyor bir türlü, gözde yaşımız, Acı zehir oldu, tatlı aşımız, Sanki baş üzeri, çakıldık dostum. Yaramıza tuzu bolca bastılar, Yargısız infazla ipe astılar, Gönül telimizi bile kestiler, Tepeden gözlerle bakıldık dostum. Bu dertler içinde kaybolup gittik, Damla damla düştük eriyip bittik, İyilikten başka kime ne ettik, Yalana dolana, takıldık dostum. Dedikodu yalan, pir-i pak olmuş, Hor görüp eğlenmek, sanki hak olmuş, Merhametle mertlik, bir bir yok olmuş, Hile kazanında, yakıldık dostum. Feleğin çemberi, ateşti kordu, Yakıp geçti bizi, öyle ki zordu, Sabır zindanları, çok uzun yoldu, Yandıkça canımız, büküldük dostum. Herkesi lale gül, bizi kar vurdu, Zemheri ayazı, yaktı kavurdu, Kuru otlar gibi, öyle savurdu, Can içre canandan, söküldük dostum.

Huzur Yeğledi

Ağladı bir çocuk yine bu gece Bulutlar ağladı gökler ağladı Gözlerindeki çiğ sanki bilmece Yıldız bile halin kara bağladı. Boş kalan elleri tutunca yeri Kalmadı toprağın gizemli feri Akan göz yaşıyla yıkandı kiri Halini görüp de damla çağladı. Bilmem ki belki de karnı da açtı Ama o bir yudum düşe muhtaçtı Bütün hayalleri bir yere kaçtı Kaybolup giderken hüzün eğledi. Gece ayazına rehin gözleri Üşüdükçe soldu bitti gizleri Dudağında dondu saklı sözleri Artık özgürdü o huzur yeğledi. Teni üşüse de kalbi sıcaktı Beklediği yalnız sıcak kucaktı O buruk gülüşü sanki bıçaktı Gül kokan nefesi arşı buğladı. Cehennem ateşi öylece pustu Güller boyun büktü bülbüller sustu Zifiri karanlık öylesi yastı Üstüne yağan kar yürek dağladı. Sakın üşüme çocuk üstünü gece örttü Yıldızlarla uyu sen kirli dünya hep dertti Bak adresin de oldu mutluluğun da arttı İyi uykular sana İHANET DİYARINDAN.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Sus Sorma

Eğer. Eğer bir gün Gözlerim dalıyorsa uzağa, sebebini bilmediğim nedenlerden Ve durduramıyorsam akan gözyaşlarımı Sorma nedenini Solmuşsa tenim, dudaklarım konuşmuyorsa Sorma Sus Sorma sebebini Eğer bir gün Gecenin en koyusunda yok olmuşsam Yitik zamanlarda kaybolmuşsam yine Ve Umutlarımı tüketmişsem vuslattan yana Bir avuç mavi yok olmuşsa ellerimden Özlem ateşi yakmışsa yüreğimi Kanıyorsa derinden Sus. Sus, sorma nedenini Eğer bir gün, Eskisi kadar özlemiyorsam seni Dağ başı yalnızlığımı yaşamıyorsam artık Yayla dumanı gibi gözlerime dolmuyorsan her akşam Ve içim şerha, şerha yarılmıyorsa Sorma Sus Sorma nedenini Eğer bir gün, Yırtılası sözler yazmıyorsa kalemim, Yardım çığlıkları atmıyorsa ümitlerim. Üzüm bağlarına girmiş çocuklar gibi Telaşlı ve korkuyorsa yüreğim, Ve böyle saçma sapan şiirler yazıyorsam günlerdir Sus Sorma sebebini. Ve eğer Eğer bir gün Zifir pusularda göremiyorsam bahar çiçeklerini Denizin mavi ufku karardıysa, doğmuyorsa güneş Artık yakamozlar oynaşmıyorsa yıldızlarla Balıkçı teknelerinin kesildiyse ninnileri Düşlerime saplanmışsa paslı hançerler Sus Sorma Sorma nedenini Eğer bir gün, sabah olmuyorsa gecenin sonunda Eğer bir gün, kalemim kırılıp, şiirlerim susmuşsa Eğer bir gün param parça düşmüşse gönül ufkuma sözlerim Ve bir gün gece örtmüşse yüzümü Sorma nedenini Sus. Anla ki Aşmışım özlemini Anla ki Galip gelmişim hasretlere Bil ki yolun bitimindeyim Ama sen yine de sorma sebebini Sorma ey güvercin bakışlı oğul Sus Sus Sorma.

Kimse Bilmiyor

Bazen dönüp bakıyorum da geriye Teselli buluyorum yaşamın izlerinden Benliğimden, yüreğimden, sevinçlerimden Mazinin mis kokan pembelerinden. Hani Nasıl gözükür gökyüzü bir gemiden Nasıl bir mavidir o öyle derinden İşte o an, körkütük sarhoş olurum ben Yıldızları indiririm yerinden. O an Bulutların kurşuni rengini, beyaza boyarım aniden Mavi siyah isyanları silerim dilimden Bahar kokularının büyüsüne kapılır, ağlarım sevincimden Ay ışığını toplarım göğün mor gönlünden Sevgiler dağıtırım sıcak, gül kokan yüreğimden. Oysa şimdilerde Kimse bilmiyor ki Kimse bilmiyor Gamzelerim düştü gülüşlerimden Gök kuşağı, renklerini aldı pembe düşlerimden. Bilmem anlar mısınız? Hani, hasretler yaşanır ya hiç bitmeyen Hani, dikenli yollar olur ya çetrefilli uzun Sonu gelmeyen Buz dağları olur ya hiç hiç erimeyen Hani, ağaçlar olur ya yaprakları acı rüzgarlarda ürperen İşte öyle yüreğim şimdilerde Kışta kalmış bir kuş gibi titreyen. Her gece Her gece bir yıldız kayar gözlerimden Yakar içimi kavurur, bıçak gibi keser öyle derinden Oysa kimse bilmiyor benim ağladığımı gülerken El ayak çekilince şehirden. Her gece teselli bulduğumu, bir kaç kırık şiirden Kimse bilmiyor Medet beklediğimi, geçip giden günlerden. Fakat Umut rüzgarım, hiçbir şey kaybetmedi değerinden Duygularım sıcak akar, kış kadar soğuk tenimden. Ah diyorum ah Keşke bende, hisssiz yaşamayı becerebilsem Becerebilsem de yüreğimi böyle incitmesem Keşke bilsem de, bir ömre sığdırdığım öfkemi İçime sinmeyen bir şiirin son dizesi gibi silebilsem. Bak yine bu günde bitti Anladım ki, herkes geçiyor feleğin çemberinden Kimse kurtulamıyor kaderin cilvesinden. Biliyor musun sen gibi Ben de hiç bilmiyorum Ne zaman döneceğimi Rotasız bir geminin, meçhule giden seferinden Ne zaman çıkarım bilemem, bu hazan mevsiminden. Fakat hep, hep bir şeyler var Küçük, küçücük bir mavi maziden Ve ben yine de hiçbir şey kaybetmedim Yaşama sevincimden. "Bir şarkıdır hayat nakaratı olmayan"

Gül Ağladı Ben Ağladım

Hayat denen şu sahnede, bin bir oyun oynandıkça Gün savuştu gece döndü, kul ağladı ben ağladım. Kara cadı kazanında, türlü dertler kaynadıkça Sarıldık birbirimize, sol ağladı ben ağladım. Dost, akraba, bacı, gardaş birbirini bilmez diye Lale, sümbül, mor menekşe can toprakta kalmaz diye Kara kuzu anasının, memesini almaz diye Nağmeler ağıda döndü, dil ağladı ben ağladım. Leyla, Şirin, Nazlı, Aslı bin bedende bir ruh ile Hasretinden küle dönmüş, bin bir eda bin ah ile Esen yellerin kibrinden, solup bir kez bin vah ile Yeşil yaprak düştü yere, dal ağladı ben ağladım. Harap bağların içinde, iki damla göz yaşıyla Onmaz yaralara karıp, iki elde bir başıyla Kimsesizler sokağında, bir avuç sedef düşüyle Boyun eğip kaldı bülbül, gül ağladı ben ağladım. Mavilerle, yeşillerin terk ettiği vakitlerde Muştularla, gülüşlerin, çark ettiği vakitlerde İhanetin gamzeleri, gark ettiği vakitlerde Söndü vuslatın ateşi, kül ağladı ben ağladım. Zifir karanlığı yarıp, ay geceye yandığında Göğüne küs yıldızların, ışığıyla döndüğünde Uzak diyarlardan felek, yüreğime bandığında Sarıldım taşa toprağa, yol ağladı ben ağladım.

Tutsak

Yorgunum. Yılların ağırlığı çöküyor üzerime Yitik zamanlarda kayboluyorum. Bilir misin ne zordur? Olduğun gibi görünememek Ya da göründüğün gibi olamamak. Bilir misin ne zordur? Kendin gibi gülememek. Ve ne güzel bir şeydir ki! Bir gün isyan edercesine üzerindekileri parçalamak Ve adeta çıplak kalmak Kurtulmak ezici tutsaklıktan Esareti çamurlara bulamak Minik bir serçenin özgürlüğünde uçmak. Delicesine, çılgınca. Hayatı yeniden tatmak, öğrenmek yaşamayı Minik bir bebeğin ilk adımları gibi. Ne güzel ki zincirleri kırmak Zindanın karanlığından çıkmak aydınlığa Özgürlüğe, sevgiye, huzura Dolanmak bulutların mavi buğusuna Bir avuç maviyle örterek üstünü Ay kokan geceye uzanmak. Sevdalı zamanların kucağında büyütmek hayalleri Silinmesin diye renkleri, sıkıp boynunu gecenin Gün boyu güneşte kurutmak sevgileri Bir serçe ömürlük sevinçle tutarak ellerinden Öpmek güneşi gözlerinden. Ne güzeldir Bahar kokulu sabahlarda Uyuyan nilüferlere saklanmak Toprağın çatlayan damarından Mavi ırmaklara akmak Kalbimin beyazları kirlenmeden İlmek ilmek, hasret hasret Yağmurun saçlarına dolanmak. Kısaca Koşmak koşmak koşmak Şafakların kavşağına Umudun toprağına ekmek sahipsiz düşleri. Ah ne güzeldir Şiir şiir sarınmak mehtabın kollarına. Ne güzeldir.

Giden Zamanların Ardından.

Kasımın hazanında bir yağmur damlası yüreğim Suskunluğum bir kır menekşesi kadar asil Gönlüne figan düşmüş bir serçe naifliğinde Zaman bir buğu gelinciğin gölgesinde Gecelerinde düşlediğim sabahlarda Son kez ağladım belki Gözyaşlarım döküldükçe ömür kışı yaşarken Gece okşadı dağınık saçlarımı Ben de bilmiyorum Şiirler sevdalıydı Giden zamanların ardından. Koyu bir vakti şimdi zamanın Hüzün anılarım geçmiş bahar sokaklarında Gülün renginde yanıyor ateş Zorun hükmünde duygular şaşkın Güneş donmuş, bulutlar ağlıyor Yıldızlar terketmiş mehtabı birer birer Bir gül yaprağı içine gömdüğü kendi çığlığında Ömür bir adımlık düş Hayat bu işte bir var bir yok Zaman tünelinin çarkında Gece öptü yüreğimi Ben de bilmiyorum Şarkılar sevdalıydı Giden zamanların ardından. Umutlar bahar renginde şimdi al, yeşil Mavi bir kuş avuçlarımda Çok kısa mutluluklardan belki Ömrüm kısalıyor sanki Gözlerime yapışıyor mor menekşelerin düşleri Sonbahar gülüşlerimi alıp kaçıyor Hüzünler bir dudak lekesi Umudun haresinde Bir avuç mavinin gizinde sevda türküleri Rengi değişti nergislerin, güllerin Gece sardı gözlerimi Ben de bilmiyorum Özlemler sevdalıydı Giden zamanların ardından. Firari bir hüzün girdabında şimdi masum sevinçler Çocukluğumun kırçıl hatıralarında yüreğim Gözlerimde bin yıldız Mavi bir düşün tam ortasında dilsiz hayallerim Ay süslenmiş, Özlemlerine sarınmış gece Bak Bir yaban gülü yeşermiş Bu yağmurlu şubat gecesinde Kardelen aşık olmuş en utangaç haliyle güneşine Rengarenk gök kuşağına saklanan çocukluğum İpek böceği sabrında Yağan hazana inat, sevgi koksun diye baharlar Gece tuttu ellerimi Ben de bilmiyorum Ömürler sevdalıydı Giden zamanların ardından.

Gidiyorum

Hayallerle düşlerin selamsız durağından Gafleti delaleti asıp da gidiyorum Dağ, taş, toprak demeden toplayıp yüreğimi Hüzünleri bağrıma basıp da gidiyorum. Bir daha yıkılmadan bencilliği ezerek Şiirin imbiğinden damla damla sızarak Leyla Mecnun misali aşka ferman yazarak Bu hasret zincirini kasıp da gidiyorum. Ben sevgi mevsiminde kışımı sele verdim Arkadaş dost akraba aşımı ele verdim Nice haller gördüm de yaşımı dile verdim Hatır gönül ne varsa yasıp da gidiyorum. Zaman boşa akarken ecel gelmesin diye Ağuları içerken yüzüm solmasın diye Sönen yıldızlarımı kimse bilmesin diye Yüreğe kefen biçip kesip de gidiyorum. Gönlümün otağına sererek sevdaları Gökyüzüne savurdum bin bir naz edaları Türkü türkü sararak hüzünlü nidaları Hırslı bencil yüzlere küsüp de gidiyorum. Can bezgin, mızrap kırık kopmuş sazın telleri Tufan vurmuş dalında mor, kırmızı gülleri Baharsız ömürler de yad ederek elleri Sustuğum her ne varsa kusup da gidiyorum.

Hayat Kelepçe Vurdu

Gün değil, ay değil, yıllar pusatsız Acı rüzgarlarda geceler aysız Gök kubbe kendi çığlığında sessiz bir sancı Hayatın yoksunluğunda Yoksunluk nicelerine gebe. Hayat kelepçe vurdu geçmişe geleceğe Titredi toprak, soldu bütün çiçekler Hayaller almış başını gitmiş Bilinmeyen yerlerde Umutlar yönünü şaşırmış avare. Ferman işliyor sorgusuz sualsiz Tüm masumiyetler bayrağını çekmiş Yer gök şahit beyazın savunmasızlığına. Yağmur hıçkırıyor hayatın kelepçesinde Çöl akşamlarda bir kara bulut mülteci düşler Söylenmeyen sözler bir uçurum kıyısı Satırlardan satır, cümlelerden cümle Kimi zaman bir avuç mutluluk, çoğu mutsuzluk. Gecenin ıslığında bir kördüğüm hayatın kelepçesi Eriyen zamanlarda tuhaf bir teslimiyet Örselenmiş hayaller zamansızlığa hedef Her çığlığım da tutuşan yıldızlar sönük Yıldızlar ülkesi uzak. İnançların yüreğinde şimdi hayatın kelepçesi Günler mi bitti yoksa geceler mi? Seferi yok son trenin Kesildi dönüş biletleri Hayat kelepçe vurdu Ölüm bile üşüdü. Eyvallah.

Ne Çok Öldük

Maziyi sele verip de, kara günleri unutup Ne çok geldik yalın ayak, hayalde ki bir uç için, Bir yudum sevgiye kanıp, gönlümüzün pazarından Ne çok aldık hesapsızca inci boncuk bir taç için. Hatır, gönül bilmezlere ne söylesen yoktur çare Kutsal bildik davamızı yürek oldu pare pare Ahde vefa umar iken çaldı bizi yerden yere Ne çok daldık kahırlara olur olmaz bir öç için. Bu nasıl düzen arkadaş gözü doymazlar la dolmuş Haram helal düşünmeden bir yerine bin bir almış Yamalı yüreğimize zehirli bir akrep salmış Ne çok kaldık karanlıkta zerre miskal bir güç için. Doymak bilmez eşkiyanın haince kurt sofrasında Adap bilmez edepsizin şımarıkça tafrasında Nefis kölesi iblisin riya dolu narasında Ne çok sildik sevgimizi umarsızca bir suç için. Reva mıdır bunca elem? Dilde figan gönülde yas İlmek olmuş boynumuza keder zincirinden bir süs Vuslat pınarı ararken yolumuzu kesmiş sis pus Ne çok solduk ruhumuzda pula değmez bir hınç için. Yarı aç yarı tok kalıp ekmeği tuza banarak Dünyanın kirli çarkında her şerri hayır sanarak Köşelerde lal-i sükut kor alev gibi yanarak Ne çok böldük rızkımızı yudum, yudum bir aç için. Bu bize bir sınav dedik yaramıza tuz basarak Sarıldık taşa, toprağa umudu göğe asarak Sabır, ihsan, tefekkürle hırsın ipini keserek Ne çok öldük tenhalarda koskocaman bir hiç için. Kupkuru yapraklar gibi sağa sola savrulurken Vuslatın yandığı od da ihanetle kavrulurken Hayasızın eleğinde bulgur gibi çevrilirken Ne çok yıldık kuytularda çoluk çocuk bir göç için.

Haydi Yüreğim

Sus! Sus be yüreğim! Bende bilirim ağladığını Bilirim de, Efkarımın kadehinde demlerim yaşlarını. Her gece, Her gece hayalimde söndürürüm Yıldızları kıskandıran şavkını. Her gün, her saat Yüreğimde toplarım damla damla yaşlarını. Öldürmeye çalışırım her an korkularını. Aslında çok şey öğrendim Biliyor musun senden? Bak! Özlemleri düşürdüm geçmişin tozlu geleceğinden Sevgiler büyüttüm hiç düşünmeden Mutluluklar yarattım göremediğim en derin yerinden Sırlarını gizledim yalnız kimsesizliklerden. Oysa! Beraber geldik, beraber gidiyoruz Sende anlat bana kendini. Söyle bana sende duygularını, düşüncelerini Yoksa nasıl yakın hissedebilirim Nasıl teslim edebilirim sana kendimi? Sana güvenmeme izin ver ne olur. Haydi yüreğim! Ver elime ellerini Tıpkı eskisi gibi. Ne olur bir kez daha incinsek, bir kez daha üzülsek O zaman fark edeceğiz belki Birbirimizi ne kadar özlediğimizi. Haydi ver ellerini Öğren artık ' keşke ' yerine "Bir daha ki sefere" demeyi. Bak gör o zaman herkes nasıl kıskanacak bizi Hani çok iyi öğrendin ya sabretmeyi, dinlemeyi. Öyleyse! Büyüklüğün kadar yardım et… Ve sus! Bırak seni kim nasıl bilirse bilsin Sen sadece sana fısılda, seni bil Sana hizmet et. Sakın beni, benim seni düşündüğüm kadar düşünme Dayanamazsın, sonra nefesin kesilir. Bilir misin bilmem? Zor olan hasretlere direnmektir, anıların ta kendisidir Hicranların ertesidir, Bu yüzden kor gibi yakan acı tebessümlerdir Sahte gülüşlerdir. Şafakta ürperen gelinciklerdir. Neyse! Boşver be yüreğim. Haydi ver elime ellerini Haydi sen de tut ellerimi. Bir yol dene de, yıldızların altında Ay ışığı suyuyla yıka bu özlemlerimi. Haydi yüreğim Sus artık! Sus ağlama, ağlama da Bana anlat artık pembe hikayeleri Anlat Ne olur!