Mısra Verse © 2026

🌱 Hayata Dair Şiirler

Yaşamın içinden, gerçek ve samimi mısralar. Gündelik hayatın küçük anlarından büyük hakikatlere, yaşamanın zorluğundan güzelliğine uzanan gözlemler. Hayatı olduğu gibi, süslemeden anlatan şiirler.

❤️ Aşk ⏳ Hasret 🌌 Yalnızlık ✨ Neşeli 💔 Duygusal 🍂 Soyut / Sürrealist 📜 Klasik / Serbest

Hayata Serenat

Her gün ve her gece Suskularını yaşar kendi içinde Bir dağ yalnızlığında kaybolur Sancılı ve sessizce. İçinden her dem bir şeyler akıp gider Bir papatya naifliğinde buruk ve ürkekçe. Umutlar kırılır, umutlar canlanır Sanki çözülmeyen bilmece. Karanlığın koynunda gece erken başlamış Rengarenk mavileri seyre dalmışız Verdiği sözde yine durmamış Hani uzatsak elimizi tutmayacakmış Ne kadar özlesek de dokunmayacakmış. Desek diyoruz da, hani desek Çöllere pınar kurup, işte su desek Deryaya ateş yakıp, işte aşk desek Sapı kırık yaprakları, başına taç etsek Yedi kat yere girsek de Bir gül açtırsak zamanların ötesinden Yüreğimizin yıkık kentinden şarkılar desek Ayazı katsak güneşe de, ay ışığını da eteğinden öpsek Kanar mıydı bir kez acep? Okşar mıydı bir çocuğun başını? Koklar mıydı mis kokulu saçını? Duyar mıydı seslensek, yürek iniltisini? Bak üşümüş elleri desek, yanar mıydı can evi? Ah hayat! sen dersin bilmem de? Yaşamak zor, gülmek hayalimiz nedense. Bilrim pusu kurup tuzaklarınla sen yine Ne zaman aklına eserse Dağlarsın yüreğimizi Biz mutlu görünürken herkese.

Ah Be Gardaş

Ömür bir kuş misali güvenme yarınına Hak yiyerek yaşamak helal olmaz be gardaş. Bu dünya yalan dünya tez gelesin imana Haram sinmiş tayından rahmet gelmez be gardaş. Gafletine kapılıp talan eyleme taşla Kibrine kelepçe vur sefanı sürme yaşla Vakit kışa dönerse iki elde bir başla Kalırsın bir başına yar da bilmez be gardaş. Hak hukuk izanın da türlü vebal aldıkça Kor gibi sinelerden bin bir umut çaldıkça Haramı mübah kılıp bu minvalde kaldıkça Menzilden şaşar okun hedef bulmaz be gardaş. İbret al bak buluttan aldığını veriyor Emaneti sel gibi sahibine sürüyor Bir damlacık hak için dağ, taş, toprak yürüyor Gel katıl akışına, hüznün kalmaz be gardaş. Alemde han olup da, göğe çıkayım derken Ana, baba, gardaşa tokat çakayım derken Bin türlü muhannetle yakıp, yıkayım derken Harmana eremezsin orak dalmaz be gardaş. Kul hakkı kor gibidir yakar küle döndürür Çorak toprak bağrında solmuş güle döndürür Dört mevsim on iki ay kurak göle döndürür Haddini aşan dalga arka dolmaz be gardaş. Niceleri vardır ki bir lokma ile aşta Gönlü pervane olur hem dünyada hem arşta Mihman olup kalsa da bir ömür kara kışta Ehl-i irfan olanda edep ölmez be gardaş.

İnsanlık Zor Be Ustam.

Vurdukça acımadan hayat paslı hançeri Küçücük yüreklerde insanlık er be ustam Kimi seyire bakar, kimi borçlu çıkarır Herkese göre değil insanlık ar be ustam. Allı morlu renkliydi ihanet resimleri Nasıl da efsunluydu küf kokan cisimleri Bir kaç dostum harici kalmadı isimleri Henüz daha ölmemiş insanlık var be ustam. Niceleri vardı ki bir selama kul oldu Niceleri vardı ki bir kelama el oldu Niceleri vardı ki bir eleme del'oldu Düzen ne de değişmiş insanlık zor be ustam. Sen yine ek tohumu ister toprak ister taş Gün olur devran döner eğilir gökteki baş Ne defter ne kalemle yazılmaz kalpteki düş Hayat böyle neylersin insanlık kor be ustam. Kul bilmezse bilmesin rabbim bilsin o yeter Eller sefa sürerken özüm gülsün o yeter Dost diyebildiklerim kalbime dolsun yeter Yetmiş alem dolaşsan insanlık bir be ustam.

İncinsek De İncitmeyiz

İncinsek de incitmeyiz ah edip, Biz sevginin çemberinde döneriz. Ufacık bir kem söz ile vah edip, Pare, pare olur anda söneriz. Destur eder haddimizi aşmayız, Çağlasak da bendimizden taşmayız, Dünya dursa yolumuzdan şaşmayız, Bir damlaya derya diye konarız. Kibir, cebir, kinle yoktur işimiz, Gül aşkıyla akar dinmez yaşımız, Muhabbetle pişer bizim aşımız, Dost eliyle tatlı, tatlı banarız. Deli, deli esen boran kış gibi, Karanlık da mavi, yeşil düş gibi, Kanatları kırık göçmen kuş gibi, Yüz bin minnet gönüllere konarız. Yakalansak tuzak ile ökseye, Deriz düşmüş bu da bizim hisseye, Diyemeyiz derdimizi kimseye, İçten içe volkan gibi yanarız. Hem evveli, hem ahiri cefayı, Damıtarak buluruz biz sefayı, Dost elinden bir küçücük vefayı, Hem billahi toprak olsak anarız. Canfaniyem, olsun üç beş dost diye, Bir eski çul bir de yırtık post diye, Bunca elem nedir bize kast diye, Ömür boyu içten içe kanarız. Sevdanın közünde, günlerce yanıp Tatlı bir uykudan, şevkle uyanıp Şiirle örülü bir, buket sunup Dost mudur, düşman mı, bakar sınarız.

Şu Dünyanın Yoktur Demi

Şu dünyanın yoktur demi İnsanlıktan göç edersen. Mihman eder derde seni Hak, hukuku güç edersen. Bir kötüye dönse yüzün Temizlemez zemzem özün Kül olur bak içte közün Kini başa taç edersen. Sanma gider böyle devran Kesilince bir gün derman Gazel olur solda harman Merhameti hiç edersen. Kalırsın ya tek başına Bakmazlar hiç göz yaşına Yazarlar sonra taşına Bir kişiyi aç edersen. Yarın kurulunca mizan Düşünme hiç yoktur izan Orda işler tek bir düzen Düşünmeden suç edersen. Günahına varsa niyet Sonrasında farzdır diyet Dizi, dizi yazar ayet İnayeti geç edersen.

Adını Koyamadığım Bir Şeyler

Bir ince umut sızısıdır benimki Kötü zamanların içli bir hazan sesi Yitip giden bir öykünün Belkide son nefesi Bir yanda gül ve nergis mevsimi Bir yanda başımı yasladığım gece vakti Bedenimi saran sonbaharda Baksana kirpiklerime saklanmış Kır papatyalarının çiği. Tanıyamadığım duygularıma Bazen uzak bazen de yakınım Ama Ama hep bir şeyler var adını koyamadığım. Hayat mı? Hayat yarım kalmış bir kitap gibi tozlu raflarda Ömürse bir teselli hayat çıkmazlarında Kirli bir çocuk yüzüyüm şimdi kapılarda Yüreğim avuçlarımda Gamdan bir dağ oturmuş iki göz pınarıma İsyanların acı nefesi yakar kavurur derinden Kor gibi düşer meltem esen bağrıma Bir günlük misafir mutluluk Hoş geldin güle güle, bu hazanın sofrasında. Ah! Rüzgara verdiğim umudum Ah! Dağ serinliğim Bilirim yokluğun buz, üşütür ellerimi Yüreğimin en derini hüznü seferde şimdi Ha bu gün ha yarın derken, günler aylarda Aylarda yıllarda Bir dost gülücüğü kaldı zamanda Bir türlü anlıyamadığım. Benimse dostluk sofrası her daim muradım Bazen aç bazen tok, ne yapalım Dedim ya! Hep bir şeyler var adını koyamadığım. Gönlüm bir gün her mısrada bir şarkı olacak Umudun karasında tüm siyahlardan kaçak Hayalde bir düş boyutu Biliyorum büyük bir aşkla yaşanacak Payıma düşen mutluluk o gün Mavi ırmaklardan akacak. Dallar tomurcuklanıp, bağlarda çiçekler açacak Bir menekşe büyüyecek yüreğimin kıvrımlarında Gözlerimde muştular bölünecek Dudaklarım eğilip gamzelerini bulacak Ilık bir akış damarlarıma dolacak Ve hüzünde yitip giden bilinmezleri görüp Sevincimden ağlayacağım Dizleri kanamış bir çocuk gibi doyasıya ağlayacağım. İşte böyle Hala düşünüyorum da bulamıyorum Dedim ya! Hep bir şeyler var adını koyamadığım.

Bana Kış Da Yeter Yazı Neyleyim.

Gönül mihrabıma canlar kurulsa Dost diye çalmayan sazı neyleyim Vuslat oklarıyla kalpler yarılsa Aşk ile yanmayan özü neyleyim. Dost dost diye nice kalpler vurulsa Hasret efkarında yaşlar durulsa Nağmeler aşk ile dile sarılsa Kılıcı biçmeyen sözü neyleyim. Baharın edası düşse ellere Aşkından har olup dönse küllere Bülbülün sevdası düşse güllere Bahçemi sevmeyen güzü neyleyim. Sevgiler dizerken felek ağlara Gönül sofrasını kurar bağlara Alemde han olsam karlı dağlara Yüceyi bölmeyen düzü neyleyim. Ne dün ne de yarın ömür bir nefes Dostun gönül gülü bir yudum heves Cana can katarken sesine o ses Aşka kul olmayan nazı neyleyim. Kendine kalmışsan boynunu eğip Bir garip olursun maziye değip Yollara düşerken gönüller sağıp Yüreğe akmayan gözü neyleyim. Şu garip gönlümü zara verseler Yıkıp viran edip yara verseler Sırat köprüsünden hara verseler Alevi yakmayan közü neyleyim. Bilmem ki kaç güzler, kaç hazan geçti Şu yürek özünde kaç bahar biçti Bitmeyen sabırla kaç sümbül açtı Bana kış da yeter yazı neyleyim.

Beyaz Koridorun Çiçekleri

İki yıl oldu, Adımlarım ezberledi bu soğuk zeminin sesini. Gittim, geldim, Her seferinde bir parça eksilip, bin parça umut devşirdim. Beyaz önlüklerin arasından süzülen sessiz korkuyu gördüm. Ve o korkuyu bir tebessümle boğan dev yürekleri. Yavaşça sokuldum yanlarına, Ve bu süreçte öğrendim beyaz koridorların dilini. Sıra beklerken birbirinin gözlerine tutunanları izledim. Aynı kaderin kumaşından dikilmiş elbiselerimiz vardı sanki Rengi bazen solgun, ama dikimi hep vakur. Orada zaman, saatle değil, Serumun damlasıyla, tahlilin sonucuyla akıyordu. Saçları dökülmüş ama ışığı sönmemiş kadınlar, Yorgunluktan omuzları çökmüş ama eşinin elini bırakmayan adamlar Birbirini hiç tanımadan "nasılsın" diye soran seslerdeki o sahicilik... Dışarıdaki dünyanın hırsları ne kadar küçük kaldı o kapının ardında, Hastaydılar, yorgundular, ağrıları vardı, Ama içlerinde bir yerlerde, toprağın altındaki tohum gibi Çatlamaya hazır bir bahar saklıydı. Sustum, Dinledim. Konu ölüm değil, yaşanacak güzel günlerdi Bizimki kader ortaklığıydı işte Aynı fırtınada farklı teknelerle, aynı limana demir atmağa çalışmak. Süreç aynı süreç Herkesin süreci birbirinin aynı Bu süreçte Daha sıkı tuttum eşimin elini O koridorda yürürken sadece bir hasta yakını değildim artık. Ben o büyük, dilsiz ordunun bir ferdiydim. Gördüm ki; umut, Laboratuvar sonuçlarında değil, Birbirimize verdiğimiz o dirençli selamdaymış. Hâlâ gidiyoruz, Hâlâ geliyoruz, Ve her gidişimizde, o sönmeyen ışığı yeniden görüyoruz. Bu süreç hem çok uzun hem de ruhu olgunlaştıran bir süreçmiş. O vakur duruş ve bitmeyen umut ıle hastane koridorları sadece hastalığın değil, aslında en saf haliyle "insan kalmanın" yeriymiş.

Şu Devranda

Her cefaya hüsnü zanla Karıyorum şu devranda. Her sefayı suizanla Koruyorum şu devranda. Gönlü güzel olanları Çölde hayat bulanları Berzahta şen kalanları Arıyorum şu devranda. Arzı alem gezenleri Yalnızlıktan bezenleri Kaderini yazanları Görüyorum şu devranda. Derde karan nicesini Lal-i sükut gecesini Her kelamın hecesini Soruyorum şu devranda. Gazel olmuş çorak bağı İpek diye çelik ağı Başı karlı yüce dağı Yarıyorum şu devranda. Derdi aşkı zor demeden Har ateşi kor demeden Boran, tipi, kar demeden Sarıyorum şu devranda. Canfaniyem yaşlı gözle Bazen küskün bir kaç sözle Bazen yorgun iki dizle Duruyorum şu devranda.

Öğretmenim

Çocuklar ellerinde nakış gibi işlenir Bir harf için kırk sene kul olur ÖĞRETMENİM. Kadir, kıymet bilinmez bilgileri taşlanır Yine de cehalete göl olur ÖĞRETMENİM. Her yer onun vatanı bilmez ovayı dağı Aklında yalnız tek şey ilim, irfanla bağı Gözlerini kapatır yürekte büyür çağı Karlı dağın başına gül olur ÖĞRETMENİM. Hem doktordur, hem çiftçi bazende ev işçisi Bazen sıvar kolları olur köyün aşçısı Yükü ağır olsa da bıkmaz gurbet taşçısı Ömründen ömür katar hal olur ÖĞRETMENİM. Uğruna can verdiği öğrencidir tek aşkı Bıkmadan anlattığı dersleridir tek meşki Öyle geniş ki gönlü sınıfıdır tek köşkü Yumuşak yastığına el olur ÖĞRETMENİM. Hangi yana uzansa mürekkepli elleri Aydınlığa gark olur yurdun ücra illeri Sevgisiyle sararken ipek gibi kolları Susamış gönüllere dil olur ÖĞRETMENİM. Gözleri ateş gibi kaleminde gül açar Gecesi, gündüzüyle etrafa ışık saçar Bir ömür köle gibi her dem cehalet biçer Susuz, kurak çöllere sel olur ÖĞRETMENİM. Nerede bir pas görse çıkarır boyasını Kırmızı, beyaz renkle siler isi pasını Yüreğinden koparıp ibrişim fırçasını Gri, siyah renklere al olur ÖĞRETMENİM. Barış, huzur hedefi kalemi elde hançer Vatan aşkı gül gibi kara tahta da açar Yedi düvel bir olsa kalır önünde naçar Kötülüğe, nefrete bal olur ÖĞRETMENİM. Bıkmadan gündüz gece Atasının izinden Bir an olsun çıkmaz ki yemininden sözünden Ömrü kış olsa bile asaleti özünden Fırtına, kar, boranda yol olur ÖĞRETMENİM. Nice zulüm bir olsa eğmez o hiç başını Dağlasalar kalbini saklar gözde yaşını Kahrolası hasretle özlese de eşini Baş altına taş koyar lâl olur ÖĞRETMENİM.

Vay Benim Arsız Nefsim

Vay benim arsız nefsim, nedir senden çektiğim Tekme, tokat dövsem de yatmıyorsun bir türlü. Güllerini derleyip dikeninde sektiğim Ana avrat sövsem de çatmıyorsun bir türlü. Gül cemalin benziyor tıpkı güneşe, aya O endamın bırakır cümle cihanı yaya Lakin o huyun var ya sanki bozuk bir maya Atlas beze sarsam da tutmuyorsun bir türlü. Lezzeti baldan tatlı riya dolu ahvalin Gözleri kamaştırır allı morlu divalin Vuslatın yollarına çöktükçe kor zevalin Kin dolu o kibrini atmıyorsun bir türlü. Hakikat kubbesinde kandırırsın herkesi Şeker diye zehrine bandırırsın herkesi Bir daha asla diye yandırırsın herkesi Ahde sadık kalıp da bitmiyorsun bir türlü. Dönüp duruyor sözün ikrarsızsın vesselam Seyyah gibi gezersin dilinde bin bir kelam Kes bağını diyorum istemem tek bir selam Mihman olmuş aklımdan gitmiyorsun bir türlü.

Yar Da Arama

Hakikat içinde çekerken cefa Huzur-u mürşidi zor da arama. Arif olup halde sürerken sefa Hakka muradını kor da arama. Nice aşık geldi geçti buradan Kondu göçtü hepsi bir bir sıradan Akarken çeşm-i yaş onmaz yaradan Vahdet ateşini nur da arama. Sakın dosttan ayrı olmasın göçün Dost ile aranda kalmasın hiç'in Aşk ile yanarsa kalp için için Ebedi sevgiyi yar da arama. Gönül dergahına zorla girilmez Rızasız bahçeden güller derilmez Erenler yoluna kibir serilmez Aşk-ı muhabbeti şer de arama. Yüksek olma başın değsin toprağa İbret al bak daldan düşen yaprağa Kum gibi ufalıp aksan ırmağa Keramet Hak'tadır Tur'da arama. Bitir bu hileyi özünde bitir Helalin içinde haramı yitir Son nefeste damla minnetin götür Varlık rızasını kâr da arama. Şu fani dünyada yerin eyvan'dır Gidip de dönmeyen nice civan'dır Nihayette ikrar yüce divandır Mihrap kaş arası yer de arama.

Yorgun Sessizlik

Yorgun sessizliğimi dinliyorum da şimdilerde Derin suskularımı ekliyorum zamanın boşvermişliğine. Meramsız caddelerin, isli ayazlarında soluyor zaman. Adını bilmediğim anlamsız bekleyişler Zemherinin koynuna sinmiş arsızca. Teslim oluşlar, uzayan bir gecenin kısa süren dinginliğinde Her şeyden yoksun. Daha aydınlığına uyanmamış şafak Kendi kızıllığında kıvranıyor silik ve soluk. Sineye özgürlüğünü eklemiş Uykuya haram gecelerin arta kalan sarhoşluğundan Karanlığa inat, tutsaklığa inat. İşte böyle gecelerde vurur yüreğini sokaklarına Ben gibi yorgun şehir. Aydınlanmaya çalıştıkça söner bir bir ışıkları Kıvranır çaresizce, hem de bence. Sahi Çaresizlik dedim de Çaresizliğin oyunu nasıldır bilir misin? Gözlerini kapatamaz, kapattığında düşünemezsin Başını yastığa koyamaz, koyduğunda uyuyamazsın Sessiz çığlıklar yırtar kulaklarını Günde geceyi, gecede günü yaşarsın Kıyameti yaşar gibi amansız. Oysa Hangi insan içinde düşler büyütmez salaşça Hangi insan imkansızlığa yürümez çocukça Kim açmak istemez bahar gülleri gibi korkusuzca Şımarık düşler Hep çalmaz mı kapalı kapıları apansızca. Ama her defasında Sonsuzluğun tam ortasında yakalanırsın kendine. İşte, tam o anlarda Tutmak istersin yıldızları gece aralandığında. Tutmak istersin de Dönersin yine buğulu camlardan sızan, grilerine. Hani Bir trenin en son kompartımanında yolculuk yapmak istersin ya Tek başına Zamanı durdurup tek bir günde kalmayı istersin ya hani Hani fırtınaya inat, dalgaya inat açılmak istersin ya Denizin koynuna dolanmak istersin hani Amaçsızca. İşte yine öyle bu günlerde yüreğim Kıyılarıma vuran hırçın dalgalarda çırpınıyor Bilmem ki, belki de bu yüzden hep gel-gitlerim. Hoyratça kırılan dallarda şimdi yaralı bir serçenin derin sancısı Ve çocuk yüreklere gizlendi Bin yaşanmışlıkların acısı. Son bir ümitti galiba gecenin sırlarına gizlenmiş Sahipsiz düşlerimin yargıcı. "Kağıtla kalemin hayallerine tanık oldu gece"

Çıktım Yücesine Gönül Dağının

Çıktım yücesine gönül dağının Gördüm ahvalini üzenler olmuş. Küsmüş rüzgarları irem bağının Gördüm çehresini çizenler olmuş. Mürekkebi ezip kanla yuğmuşlar Kelamı, selamı kinle boğmuşlar Alimin serini hinle eğmişler Gördüm fermanını yazanlar olmuş. Bir yıl değil bin yıl boran kış gibi Alemde han olup ruhta taş gibi Bir vakit gelince ayıp düş gibi Gördüm dermanını ezenler olmuş. Ana, baba, kardeş, hısım, akraba Yad ellerde kalmış dönmüş seraba Özlememiş bir kez bitmiş merhaba Gördüm hürmetinden bezenler olmuş. Bir yudum lokmayı kırk can yiyene Ab-ı kevser içip dost dost diyene Gözü, başı cana helal sayana Gördüm muhannetle kızanlar olmuş. Edep, erkan ile irfanda sazda Nefsine uyup da yalan niyazda Toprağın minneti bin bir feyyazda Gördüm iblis gibi gezenler olmuş. Ehl-i irfan içre mürşid olanın Hak yolunda nice aşkı bulanın Kalbini pak edip mümin kılanın Gördüm kuyusunu kazanlar olmuş. Firdevs bahçesine ehl-i naz ile Yedi nesil akran oğul kız ile Bir değil bin minnet hatır söz ile Gördüm boz bulanık sızanlar olmuş. Hakkın didarına varan kelamı Kudret eli ile yazan kalemi Mihman olup anda cümle alemi Gördüm kov gıybetle bozanlar olmuş. Şu yalancı dünyada nefsine banıp Helalde haramı ol mübah sanıp İnip de yedi kat şeytana kanıp Gördüm kul hakkında azanlar olmuş.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Ödetirler Bir Gün

Yaşattığın kara kışı Ödetirler sana bir gün Yedirdiğin yavan aşı Ödetirler sana bir gün. Hakikate yan bakarsan Garez, kibir, kin kokarsan Klavuzsuz ters akarsan Ödetirler sana bir gün. İmdat eyle otur posta Eğ başını sokul dosta Meyledersen hinle kasta Ödetirler sana bir gün. Yediğine kanma sakın Çaldığına konma sakın O gün gelmez sanma sakın Ödetirler sana bir gün. Güvenme hiç buzla kuma Kapatmıyor kırk kat yama Hayli zaman geçti amma Ödetirler sana bir gün. Bazen zengin bazen fakir CANFANİ^yem derim şükür Görürsen bir kulu hakir Ödetirler sana bir gün.

Öyle İşte

Haydi hayat Haydi bir şarkı söyle bana Veya bir şiir yaz haydi, nar çiçeği renginde olsun Bir nehir aksın içinde delice Mavi rüzgarların ismini hecelerken her gece Yağmurlar kutsasın toprağın kokusunu Çoğaldıkça dizeler içine yıldızların selamı dolsun. Sanki nefes almak gibi baharda Pervasızca akmak belki arzın sonsuzluğuna Hayalde düşte ne varsa Öyle işte. Yüreğim dinlenirken hayatın uslanmazlığında Bir şiir kanıyor hep kıpkırmızı, gözlerimin avlusunda Gün kollarını atarken gönül yamaçlarıma Bir avuç mavi aksın öylesine Başı bozuk umarsızca. İmkansızlar kavrulsun soluğumda Çocuk gülüşüme saklansın utangaç sevdalar Bir çiçeğin kokusuna, derin nehirlere eş Gül bahçelerinde ki yüreğim Yüreğim sevgi, yüreğim ateş Yüreğim güneş. E haydi hayat Haydi bir masal anlat bana Veya bir şarkı söyle haydi, hicazkar olsun Güftesi benden olsun hasret hasret Buram buram koksun mutluluk içinde Nağmesine uzaklardan bir nefes dolsun. Lacivert gecelerde doğsun sessizliğim Göğüne kavuşmuş yıldız gibi Ilgıt ılgıt essin seher yeli. Gök kuşağı renklerini sayarken pembe mavi Ay demlensin sesinde tıpkı bir demet çiçek gibi. Son isteğim Bir şeyler söyle haydi bana Şarkı gibi masal gibi mesela Veya bir şiir oku bana sıcak bir nefes gibi Hazan iklimlerinde bir tutam bahar Ufkuma doğan bir avuç güneş gibi. Aslında ne biliyor musun? Aslında hepsi can gibi canın gibi Yani mısraları ben gibi Öyle işte.

Üşür Yüreğim

Ne zamanki isimsizliğim göklerde Yüreğim üşür, buz keser istesem de Bir mevsimlik yeşermeler düşerken üstüme Kendi sesinde çoğalır hayallerim Gelip hüznünü döker sancılı yüreğimin tam üstüne. Bir dikenin goncasında büyüyüp asırlara devrilir. Ateşten bir gül gibi, boyun büker gibi Gelecek günleri bekler Virgüllü ömrümün en derininde. Ne zaman tutsak olsa düşlerim Kısık feryatların sesinde Ak bir martı yol alır. Ürperir biraz tomurcuk Bahar dallarının filizinde. Öyle ya! Rüzgar yorgun, sema durgun Yağmur düşse de kaldırımlara Bulutların rengi solgun Özlem iki damla gözyaşı. Biliyor musun ey şiir! Nedir yaşamın en güzel anı? Geriye sarıp ta tüm yaşanmışlıkları Bırak kalbin nefes alsın. Varsın baharlar dalında kalsın Varsın anıların hesapsız yaşansın. Senin bakışın yağmur Ellerin gül, gözlerin deniz Yüreğin meltem olsun. Dağların buğusunda yaşa Koklanmamış bir kır çiçeğinin gizinde Kutsansın yüreğin. Sen ki! gece karasının ay yüzü Sen ki! dik yamaçların kar örtüsü Kendine sakla kör karanlığın hüznünü Sakla gecenin kara tülünü Korkusuz, kurgusuz, kuşkusuz yürü Bir avuç maviyle yürü. Eğer üşürsen gelen geçen günlerde Dizelerinin sırrında ısıtır yüreğini Bir şiirin büyüsü.

Uçurum Çiçeği

Kesildi hep ayak sesleri vakit gece yarısı Geceye sürgün zaman iki şafak arası Aslında mekan değildi Zamandı önemli olan Bir taraf şiir kadehi Diğer taraf yıldız tozlarından bir cümle damlası Uzun ve çıkmaz yolda patikalar ölüm sessizliği. Uyku tutmaz gecelerde bir adım kala vazgeçişten Şehzade güllerine özendi Biraz mağrur biraz da şecaat Açtı uçurum çiçeği tüm yangınlara inat. Kolay değildi aslında o kadar yaşamak Geceleri ay ışığında şavkıyıp, gündüzleri güneşle ışımak Yaprağında bir damla çiğ tanesi kolay değildi açmak. Çakıl taşlarının sesıyle dinlendi kış bahçesinin kor gülü Akşamın matem rengine büründüğü saatte Gökyüzünde kandillerin yanmaya başladığı vakitte Sessiz bir çığlıkta sustu hep sözü Buz gibi dağ esintilerinde İpek gibi ip inceydi bilinmeyen saklı yönü. Hüzne inat sevgiye açtı uçurum çiçeği Soğuk bir coğrafyanın büyülü sıcağında Her gece bir bahar bulutu ağladı, Rüzgarlar sildi gözünü Koşarak gelen şimşek Kıyamadı aydınlattı yüzünü Yapraklarından aktı sessiz duyguları. Mavi bir göz dumanı düşse de her yere O anda bir yudum mutluluk yaktı belki Gülüşünde gizlediği közünü. Kemanın ağlayan sesinde kayboldu uçurum çiçeği Nem düştü dallarına Bazen sığ sular kadar dingin Bazen kabaran dalgalar kadar öfkeli Her şafak güneşle birlikte kapandı bir damla göz yaşının ardından Susmalara sardığı yüreği. Her şeye rağmen yine gülümsedi Hiç takati yokken uçurum çiçeği Belki de sahip olacağı her şey Bir gün kaybedeceği şeylerden sadece biri miydi?

Zamanın Çarkı

Uykusuz gecelerin ruhunda bulurum kendimi Bedenim varla yok arası Bulutları yağmalanmış bir sema gözlerim Sol yanım hicran yarası. Zaman bir an değil ki, sararmış bir fotoğraf aslında Hep aynı tat, aynı hayat Ezbere söylenen bir hüzzam faslında Belki de yalan bir sefahat. Gecelerin kokusu hüzün, düşleri öksüz Yalnızlığı kor, yakar derinden Acıları hem arsız, hem yüzsüz Bade sunar zulüm elinden. Sağır ve suskun eflatun gece Hükmünü sürer delice Rengi şahrem, şahrem Yok olan bir mavinin son kırıntıları Koynunda sakladığı geç kalmış mutluluğun artıkları Haince güler gece Dilinde ise yalan aşk fısıltıları. Derken zaman usulca çevirir çarkını Kimsesiz bir kış sokağında dalgın ve dargın gece Yüreğime sığdıramadığım umutlar gibi solar Gecenin gözlerinde iki damla gözyaşı Sırları enkaz bir kızıl şafakta silinir gider. Kilitli kapılar açılır, bir gülüş yetişir o an Bir merhaba elini uzatır ansızın Hayat kokar işte o an Delice akan bir ırmağın sularına kapılan gece Yerini ümide bırakır Zaman çarkında işler yine Gönlümde ki şiirce.

Yaktı Gitti Gençliğim

Okşarken usul usul çehremi çapkın yıllar Göz yaşını sel gibi döktü gitti gençliğim. Bir de baktım darılmış solmuş elinde güller Sanki öksüz boynunu büktü gitti gençliğim. Ellerinde umutla acılara kul olup Kimsesiz yüreklere baldan tatlı dil olup Kurak, susuz çöllere vaha gibi göl olup Yorgun düşüp köşeye çöktü gitti gençliğim. Dolanırken deryada kuru bir ırmak gibi Fırtına, kar, boranda savrulan yaprak gibi Soldururken tenimi çorak bir toprak gibi Çaresizce uzaktan baktı gitti gençliğim. Kelepçeyi vururken ne dert bildi ne tasa Fermanı kendi yazmış ne kanun var ne yasa Bin bir türlü duyguyla boynumdan asa asa Hükmünü kendi verip çekti gitti gençliğim. Baharlara dem vurdu gazel dökerken bağlar Ömrümün nefesinde kar tutmuş yüce dağlar Düşündükçe hayalim on sekiz yaşım ağlar Yazlardan son bahara aktı gitti gençliğim. Ne de güzel günlerdi gençlik vardı eskiden Vakit hoşça geçerdi hayat yardı eskiden Takmazdık onu bunu dert ne derdi eskiden Şimdi tonlarca gamı ekti gitti gençliğim. Yazan yazmış yazıyı kara kaplı deftere Derin kazmış yazgıyı kara saplı deftere Sorarken miyadımı kara çaplı deftere Yedi göğün narında yaktı gitti gençliğim.

Sevgi Olsun Adın, Mutluluk Soyadın

Rengi çatlamış bir mavidir artık. Ağır aksak giden yıllar. Gecede kemanın teline vurmuş bir hıçkırık Gözlerimin derinine yansıyan karanlık. Kaç kez, Kaç kez umut Kaç kez hayat Acıya inat, yokluğa inat. Bir gülüş kadar yakın, bir nefes kadar uzak Sağır bir sessizlikte canhıraş bir feryat Benim bile bilmediğim, söyleyemediğim Yüreğimde kurulmuş sırat. Gecelerin güne beslediği bir aşktır Özlem ateşlerinde yanan yıllar. Baharlara akarken canlar Anılar gibi sürüklenir bulutlar Saçlarım ıslanır, gözlerim ıslanır Veysel dilinde yağar hep yağmurlar. Fecir nöbetlerinde hala tüm arzular. Bu öyle bir özlem ki Karanlığın koynunda ağlar, çiğdem rengi sevdalar. Gelenekle görenekle korkutulmuş Ayıplarla, günahla aldatılan yıllar. Küf kokan anıların kokusunda Şiir şiir yaşanır kırgınlıklar. Hayat rüzgarında özgürce dalgalanır saçlar Şiirle beslenir, şiirle közlenir gözlerden akan yaşlar. Yelin gülle öpüştüğü gecelerde Yağmur gibi yağar, şakacı yıldızlar. Kaldırır duvağını gökyüzü Şiirin yedi rengi vurur Tam üstüne hayatın İşte o zaman parlar, kararan ruhlar. Bir tufandır hala arafta kalan yıllar Bir yanardağın öfkesinde Uğuldayan, hep uğuldayan. Herkesin kendi gerçeğinde, kendi düşünde Oradan oraya savrulan Bazen ağlayan, bazen gülen Bazen de kor gibi yanan. Bir sonsuzluğun ortasında Gönül ırmağında coşmaya çalışan. Hayat! Haydi artık gülümse Yıllara küsmüşlere Kaderi gülmemişlere Sevgi olsun adın Mutluluk soyadın.

Sen De Uğra Çocukluğuna

Yolun düşerse bir gün sen de uğra çocukluğuna Sorgusuz ve hesapsızca En beceriksiz yanınla Günü çağlayanlar gibi dök avuçlarına Her şeyin gönlünce olduğu sınırsız bu dünyada Karıştır kırmızıyla maviyi Mor sevgilere tamamla Bastığın toprak gururlansın Attığın adımlarla. Hani o gün dalarsın ya çok, çok uzaklara İşte o an Haykır bembeyaz sayfalara Tut yelkovanı, durdur zamanı Göreceksin ki o zaman, asırlar sığacak her anına Dün yok, yarın belki, bugününü yaşa gönlünce Şiirler yaz gözlerinle, Çocuk yüreğinin derinliklerine. An gelir benzer mekanlarda Benzer kokularda dalarsın ya hatıralara Kaybolma alaca karanlıkta Koru sabrını tüm inadınla Son taşını da sıkıca tut parmaklarının arasında Belki biraz canın yanacak ama İşte tam bu anlarda En çok da kendine ihtiyacın var aslında Yaşam anlamlarda değil de Gizlidir aslında duygularda. Şimdi bir çocuk gülüşü bıraktın ya ardında Çok mu zaman geçti aradan Daha çocukluğunu yaşayamadan Ne de çabuk geçti değil mi Kocaman bir ömür aradan Daha gideceğin yere varmadan. Hayat dediğimiz bu yolculukta Bir nefes kadarmış yaşamak aslında Tek bir gerçek var ki sakın unutma Umut en mutsuz olduğun anda bile Bir annenin gül kokan duasında Sarıl hep ona Çocukluğunla.

Göçem Dedim Göçemedim

Şu dünyanın gam yasını Biçem dedim biçemedim Ah-ı figan deryasını Geçem dedim geçemedim. Yağmur çamur kış demeden Yollarını taş demeden Gözlerimden yaş demeden Saçam dedim saçamadım. Dağlarına kar dolanmış Yollarına kül belenmiş Ahir ömrüm hak dilenmiş Göçem dedim göçemedim. Başı duman pare pare Firkat'ime yoktur çare Şu gönlümü zülfü yare Açam dedim açamadım. Sahte cennet bahçesinden Yalan dolan lehçesinden Kırk yamalı bohçasından Kaçam dedim kaçamadım.

Efendiler

Şu yalancı dünyada sultan olsan ne fayda Bunca elem bunca gam değdi mi efendiler? Haram, helal demeden bahtı bulsan ne fayda Hırslı, hasis gözünüz doydu mu efendiler? Eledikçe bitmedi kin dolan eleğiniz Ne vazgeçti ne sustu tenhada ulağınız Ana baba dost kardeş çınlarken kulağınız Sessiz çığlık içinden duydu mu efendiler? Bir kaç ömür tükendi dilinizden zar ile Dört mevsim on iki ay üşüttünüz kar ile Dağıldıkça güçlendik çoluk çocuk yar ile Dost elinden bir selam koydu mu efendiler? Yaz da açayım derken güzde soldunuz gitti Sinelerin korunda sözde sildiniz gitti Savrulup tufanlarda özde öldünüz gitti Şunca satır şunca söz baydı mı efendiler? Kardeş demek dağ demek diyen ne hoş söylemiş Sizleri tanımadan ne kadar boş söylemiş Kan bağları değil de can bağı baş eylemiş Bu biçimde bu kaftan uydu mu efendiler? Para, mal, mülk, şan, şöhret sizin olsun kiriniz Hepinizi toplasak pula değmez seriniz Vakti zaman kul olduk kadir bilmez biriniz Hainlik kalbinizi oydu mu efendiler? Çağladı yine kalem kustu kendi kışında Ağladı yazdı kelam pustu gözün yaşında Dağladı sustu selam küstü eli başında Bunca sitem bunca laf koydu mu efendiler?

Ekmek Kavgası

Fırınların önünde sabahın kör karanlığı, Henüz gökyüzü yırtılmamışken uykusundan, Bir kavganın ilk nefesi doluyor ciğerlere. Mevsimlerden geçim derdi, aylardan ocak söndüren... Sokaklar, midesi sırtına yapışmış dev birer yılan gibi, Kıvrılıyor fırın kapılarında, buharı tüten o sıcak umuda. Bu öyle kılıç kalkanla verilen bir savaş değil, Bu; nasırlı ellerin, yorgun omuzların sessiz haykırışı. Bir somun ekmek ki; Arasında ne peynir var, ne zeytin tanesi Sadece alın terinin tuzu, Ve çocukların rüyasına giren o taze koku. Şehrin Dişlileri Arasında Tezgâhın başında bekleyen adamın gözleri, Birer terazi kefesi gibi tartar hayatı. Her gramında bir taksit, her diliminde bir ayakkabı bağı. Kadınlar, tülbentlerinin ucuna düğümlemiş paralarını, O düğüm açıldıkça ömürden bir parça daha eksiliyor. Ekmek büyüdükçe küçülüyor insanın haysiyeti bazen, Pazarlık masalarında, asgari yaşamın kuytularında. Çamurlu botlarıyla inşaat iskelesine tırmanan genç, Yukarıdan bakınca şehre, Her binayı dev bir fırın sanıyor. İnsanlar hamur gibi yoğruluyor beton mikserlerinde, Pişiyorlar güneşin altında, Bir parça ekmek için, göğü delen binalar dikiyorlar Ama kendi sofraları hep zemin katın karanlığında. Bu kavgada mermi atılmaz, Ama her gün bir umut vurulur tam kalbinden. Pazar artıklarından toplanan domatesin ezikliğinde, Veya bayat ekmek kuyruğunda bekleyen o kambur dedenin Yere düşen bakışında saklıdır yenilgi. Zengin sofraların kırıntısı mıdır adalet? Yoksa fırıncının küreğinde yanan o kor ateş mi? Ekmek kavgası bu; Gülü gülene verirler, ekmeği ise söke söke alana. Kurtlar sofrasına meze olmamak için Dişini tırnağına takmış koca bir ordu, Sabahın dördünde yola düşer, Otobüs camlarında buğulanan hayallerle. Ve Akşam Olunca Güneş battığında, kavga bitmez, sadece şekil değiştirir. Eve dönen babanın ceketindeki un izi, Annelerin tencerede kaynattığı o mucizevi sabır, Sofranın ortasına bırakılan o sıcak somun; Dünyanın en zor kazanılmış zaferidir. Kavga baki kalır, ekmek ise her gün yeniden bölünür. Bölündükçe çoğalmaz bazen, sadece azalır sofradaki kişi sayısı, Ama o bir dilim için verilen savaş, İnsanlığın en eski, en dürüst ve en ağır hikâyesi.

Erteledik

Mahdut vakitlerde yakalamıştık kutsal tebessümleri Alaca karanlık kuşağından koşarken Sadece sözlerimiz değildi Bilmem kaç yılın özlemiyle kavuştu ellerimiz Kısık gözlerin aralığından dökülüvermişti Karanfil kokulu özlemlerimiz. Bunca zaman bunca yıl Hangi yağmurlara yakalandı da Islaktı böylesine. Tozlu raflardan indirirken Arta kalan anıları Yıllara tarih düşürdük yarınlara dair. Bir kapıdan girdik Öbür kapıdan çıkmadan Ve tarihe ölümdür dedi zaman. Kelimeler soğuk bir hançerle kesildi Gün de güneşi beklerken gecenin kapısını çaldık Verdiğimiz sözleri erteledik Erteledik hayatı Erteledik yarını Gönülsüzce. Kimimiz bilemedi bazen Şaşırdı yolunu yol ayrımında Elinde bir tutam sonbahar Dudak kıvrımında Dünyanın bütün dillerinden bir ah Çekti gitti kimimiz Öyle naif, öyle titrek Neylersin Saatler durmuş, zaman susmuş Erimiş ilmek ilmek. Hani kızmıyor da değilim Çok zaman da geçmeden aradan Daha gideceğimiz yere varmadan Yolcusuz o yollarda kaybettik Pusulamızı. Yok ettiler düşümüzü Ak ettiler saçımızı. Biz Bir avuç mutlulukta Bazen kör bir kurşunla Bazen de kıpkızıl bir acıyla Vurulduk Erteledik neşemizi Erteledik Her şeyimizi Gönülsüzce.

Ey Şu Ahir Zamanda

Ey şu ahir zamanda yolculuk eden fani Sandın ki para, mal, mülk iki dünyada gani Hele bir gün gir de bak yokluğun girdabına O zaman ki sorarsın dostum, akrabam hani. Sende ki bu zenginlik şirazesinden şaşmış Dere tepe düz gidip Kaf dağını da aşmış Zahir erbap değilmiş derdinin dermanına Varlığından tek kalan bir omuzla bir başmış. Bak azizim şu dünya nice hale gebedir Bir geceden bir günün doğumuna ebedir Gel şu ömrün bitmeden ehil olanı tanı Sabret eda ederken belki zaman bebedir. Sandığın her şey gerçek yalan arama boşta İster inan inanma senin de biter başta Vazgeç sakın arama ötelere bakıp da Nasıl olsa cevabı bir serviyle bir taşta. Ne yazı ki han hamam vefasız kul elinde Ariyet, variyetle yüzer kendi gölünde Sorsan hayrın ne diye mangalda kül bırakmaz Kendi çalar sazını oynar kendi telinde.

Fark Eder Mi Yıl

Yeniymiş, eskiymiş fark eder mi yıl? Gönüllere sevgi ol ömür boyu Acıyı, tatlıyı terk eder mi yıl? Takvimleri unut gül ömür boyu. Barış, huzur, dostluk emelin olsun Sağlık, sıhhat, neşe bendine dolsun Kalbin aşkla hemhal, meşk ile kalsın Onmaz yaraları sil ömür boyu. Dönüşü olmayan yoldayım deme Yaprağı kurumuş daldayım deme Şükret ahvaline, çuldayım deme Bıkıp, usanmadan kal ömür boyu. Eskiyle zul olup yeniyle coşma Hürmet et maziye sineyi deşme Nefsine kapılıp cürmünü aşma Merhem ol yarana çal ömür boyu. Yaşına yaş katsa giden yılların Çalıyla, dikenle dolsa yolların Bir asır kederi sarsa kolların Sabırla cefayı del ömür boyu. Eski yıl deyip de her bir anını Meyledip uzağa atma yakını Yenisi eskiden sürer şanını İnsan ol vicdanı bil ömür boyu. Canfani yılları taç et başına Yeni yıl deyip de akma hoşuna Olmaz hayallere dalma boşuna Sabırla, sevgiyle dol ömür boyu.

Gülce Naz

Yaşı daha on dörttü yüzü ayın on dördü Dağların eteğinde güller gibi Gülce naz Saçlarında meltemler türkü türkü eserdi Sabahın seherinde yeller gibi Gülce naz. Güldükçe gül açardı pembe yanaklarında Bilmem nasıl kokacak ağa konaklarında Eteği dolandıkça kurban sunaklarında Bir zalime büküldü eller gibi Gülce naz. Esir düştükçe ruhu soldu mor güllü bağı Yücesinde bin bir dert eridi karlı dağı Yüreğinden aktıkça tükendi can ırmağı Susuz kaldı kurudu çöller gibi Gülce naz. Vurdular kelepçeyi baldan tatlı diline Sürdüler acıları merhem diye beline Kan gülleri açarken bakmadılar soluna Hoyrat elde kırıldı dallar gibi Gülce naz. O minicik yüreği alev alev yanarken Arafın yollarında bir yudum su ararken İnanmasa da son kez hayallere kanarken Tükendikçe savruldu küller gibi Gülce naz. Kara talih gülmedi hem yaşına, başına Kıydılar yaban elde bakmadılar yaşına Seriliverdi bir gün toprağın ak döşüne Gelin duvağındaki tüller gibi Gülce naz. Gülce nazlar bitmez ki biri gitse ne çıkar Bu beyinler oldukça çok Gülce nazlar yakar Gülce naz yok oldukça kurt sofrası et kokar Hükmüne baş eğdikçe kullar gibi Gülce naz.

Ha Beyler

Nicedir ki çığlıklar semah durmuş dönmeye Tıkamayın kulağı siz de duyun ha beyler. Nasılsa alıştık biz beden beden yanmaya Bir, iki, üç fark etmez siz de sayın ha beyler. Feryatlar ilmek ilmek sarmış göğün yüzünü Kırk harami kervanı yakmış çile közünü Dükkan açmış ihanet satıyor can özünü Siz de diğer kefeye zulüm koyun ha beyler. Bir çocuk öldüğünde kırk bin melek ağlarmış Nehirler bentten taşar deli deli çağlarmış Derde düşen analar kor ateşi dağlarmış Reva görüp bir de siz okla kıyın ha beyler. Zaman ahir zamandır duygular heder olmuş Cana kılıf biçmişler ölümler kader olmuş Akıl almaz biçimde yaşamak keder olmuş Uzun lafın kısası siz de boğun ha beyler. İnsan olayım derken ne can kaldı ne canan Kaf dağında periye hep bizler olduk kanan Kırk takla atamadık yüreğimizdi yanan Alıştık biz her şeye siz de soyun ha beyler.

Hakikat Demidir Meylim Nazarım

Hakikat demidir meylim nazarım Varam dedim yordu, yol beni beni. Arzumanım soldu benden bizarım Derem dedim yordu, kol beni beni. Şu fani dünyayla uylaşam derken Gönlümle, gözümle eyleşem derken Aşığın sazıyla söyleşem derken Mızrap ile vurdu, tel beni beni. Can ila cananı menzil aldıkça Yüz sürüp ahdine dertle soldukça Ayağın altına türab oldukça Dilleriyle yerdi el beni beni. Yalın ayak koşup üstüme geldi Benimle oturup muhabbet kıldı Yüzüme gülüp de sırtımdan deldi Fitne ile gerdi kul beni beni. Paslı hançerini vurdukça zalim Ezilir yüreğim solar ahvalim Vakti zaman gelip sorarken ölüm Kollarına sürdü yel beni beni. Estikçe zülüfler yellere karşı Gönül figan eder dillere karşı Ağlatırken dertler ellere karşı Sinesine sardı, çul beni beni. CANFANİ'nin yaşar özünde sözü Yanar durur aşkla yürekte közü Muhabbet aşında bal ile tuzu Pişirdikçe sordu kul beni beni.

Hal-i Ahval

Herkes bir yol tutturmuş, başın almış sürüyor, Dostluklar dibe vurmuş, kalpler yaralı canda Güven bir bir yok olmuş, hali ahval çürüyor, Mertlik yerlere düşmüş, diller ağdalı tende. Sahtekarlık rüzgarı, tufan olmuş esiyor, İyi niyet, güler yüz, sinesinde susuyor, Yürekler katılaşmış, tuzaklara pusuyor, Sesler kısılır olmuş, sözler parayla günde. İhanet yağmurları, sicim gibi akıyor, Ekmek zalim elinde, zehir olmuş yakıyor, Şafak bile kararmış, gün buluttan bakıyor, Güç iş artık umutlar, gerçek milyonda binde. Yeşil, sarı, pembe, mor, siyahlara siniyor, Çocuksu düşünceler, canavara dönüyor, Her gün bir başka azap, yüreklerde yanıyor, Mutluluklar yok olmuş, niyet hancıyla handa. Sazlar bir bir susuyor, nağmeler yok oluyor, Buğulu bakan gözler, yüreklerde soluyor Ağladıkça sineler, düşmanlar hep gülüyor Herkes halin saklıyor, kırılan kollar yende. Küle dönen közleri, yakmaz isek sönüyor, Bir nefeslik molada, yürekte can kanıyor, İt ürür kervan yürür, devran böyle dönüyor, Her şey birden sır olmuş, hesap bilmem ne yanda. Öyle çok ki anlatsam, dillerim buruluyor, Umut tezgahlarına, çareler seriliyor, Sözüm meclis dışarı, ah sabır kırılıyor, Dilim lal, gözüm körse, neye yarar can bende.

Hamdım Oldum Pişiyorum

Yine hayat, yine kader, İncitmeden kaşıyorum. Gam, dert, tasa, hüzün, keder, Bile bile eşiyorum. Bazen ölçü, bir damlada, Bazen biter, bir hamlede, Bazen hepsi, bir cümlede, Yaza, yaza deşiyorum. İki cihan olsa cennet Hatıraya yok ki minnet Düşündükçe halim cinnet Şaşa şaşa aşıyorum. Tozlu, taşlı yokuşların, Zehir gibi, bakışların, Yazımda, senin kışların, Güneşinde üşüyorum. Kısmet etmiş, mevla bana, Demek ki gam, evla bana, Dert bin olmuş, kavli bana, Tefekkürle yaşıyorum. Haydi artık, sar yaramı, Ak sayfada, sil karamı, Vakit geldi, yaz sıramı, Günden güne coşuyorum. Kimi Karun kadar zengin Kimi derya deniz engin Kimi bulmaz arar dengin Bir selama koşuyorum. Kartal olmak, ister kimi, Gücü bulmak, ister kimi, Aşkta ölmek, ister kimi, Hallerine şaşıyorum. Şükretmiyen, vay haline Şöhret nedir, hay haline Para, mal, mülk koy salına, Düşündükçe düşüyorum. Sence mevki, nedir söyle, Şak şaklara, kanma öyle, İnsanlığı, giyin şöyle, Diye diye döşüyorum. Rağbet etmem, sırça köşke, Zamanım yok, aşka meşke, Bir yandığım, ah la keşke, Hamdım, oldum, pişiyorum.

Hayat Savcı Ben Sanık

Ne zaman bir rüzgarda umut dalım kırılsa Ödünç sevinçler takıp mavi düşlere vardım. Büyüse de uçurum çığlık çığlık yarılsa Istıraba dem vurup hep hayırlara yordum. Zaman belki değişti dil çürük yürek yanık Hançerlenen ömrümde hüzünler bir bir tanık Kuruldu ya mahkeme hayat savcı ben sanık Yüreğe mühür basıp kitapsız ferman dürdüm. Zamanlar tükenirken bir nefeslik molada Sokaklar ağlıyordu bin bir umut sılada Çocuklukla gençliğim kazınırken milada Hüzün girdaplarında hep anılara kardım. İki dünya arası oldu hüzün deryası Kanayıp duran ömrüm yalan düşler furyası Sürgün olan yüreğim tutsa da gamı yası Bir dostun gülüşüne dünyalarımı serdim. Kim nereden bilsin ki karlı dağın başını Gönlümün bahçesinin ufak tefek taşını Felek denen bir zalim çatarken o kaşını Göz ucuyla bakarak hep neden diye sordum. Gülleri damlatırken ay ışığı geceye Hükümlü sözlerimi serdim bir bir heceye Şiirim bulanırken damla damla acıya Göğsüme bastırdığım suskunlukları derdim. Olur olmaz mı derken gül açtı bak yüzümde Hayallerin yortusu canlandı hep gözümde Bir umut iniltisi çağlıyorken gizinde En karanlık düşlerin beyazlarına erdim.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Hayatın Türküsüyüm

Hayat Hey hayat Bak, bak bende varım Buradayım işte her şeye inat. Bak görüyor musun? Bir rüzgarın sesinde, bir bülbülün ötüşündeyim Nazlı bir derenin akışında Bir şahinin bakışındayım Bir yaprağın düşüşünde Minik bir serçenin uçuşundayım. Bütün denizlerden uzak Şarkıların sustuğu, hüzünlerin pustuğu Hazanın diyarında Gün kızılı bir yaban gülüyüm işte. Kayalardan süzülen bir pınar Yaz ortasında sarı bir sonbahar Başı karlı bir dağım belki Yücesinde bulut bulut özlem Eteğine çöken yağmurlu bir gece Her damlası yüreğe damlayan bir şiir Hece hece. Ne zaman bir bahar rüzgarın esse Isınır yüreğimin avlusu Mutluluğun sobası yanar Bacası duman duman. Görüyor musun beni, duyuyor musun sesimi Hadi sil gözlerimi, kurula kirpiklerimi Savur ihanetinin küllerini Hadi ne duruyorsun Doldur gönlüme sevgilerini. Sen ki benim gönlümün gülistanı Duygu sığınağımsın Sen, satır aralarında saklandığım İmge sağanağımsın Hadi tut ellerimi, ne olur Üşümesin taşralı soluğum. Hatırladın mı şimdi beni? Hani bir gün fırtına, kar, boran Acımadan ayırdığın bahardan Yel önünde yaprağım. Ben Yedi iklim dört bahar Cemrelerin vurduğu toprağım. Hatırladın mı beni Hayatın türküsüyüm işte Ezgi ezgi göklerde.

Haydi Gönül Sen De Toprak Gibi Ol

Hele bir bak suyla gök hikmetine Haydi gönül sen de toprak gibi ol İrfan mektebinin hakikatinde Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Dolanıp çevrilip dön can özüne Minnet göz yaşını ek sen gözüne Kalbini pak edip sür gül yüzüne Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Arif olup kulu anıver içte Himmet giyip arla dönüver içte Aşık olup harla yanıver içte Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Yedi gök yıkılsa gelse üstüne On sekiz bin alem tek bir dostuna Altın işlense de soluk postuna Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Gönül dergahında şen bülbül olsan Gülşen bahçesinde kızıl gül olsan Başı karlı dağa nice yol olsan Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Doksan bin kelamı okuyup yazsan Yetmiş iki alem cihanı gezsen Yedi kat göklerde şenlikler düzsen Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Dost bize uzaktan derman eylemiş Vuslat hazzı ile ferman eylemiş Yürek bozkırında harman eylemiş Haydi gönül sen de toprak gibi ol. Mihman olup anda bölsen karını Hak olan lokmada döksen terini Bir gün kara toprak sarar serini Haydi gönül sen de toprak gibi ol.

Hep Baharda

Hayat bir yolculuksa En güzel ben yürürüm gecenin yollarında Satır satır akarım şiir ülkesinin yamaçlarına Bulutların arasından güneş gibi yağarım Anıların sorgulandığı kor kırmızı şafaklara Hece hece çoşar, harf harf çağlarım Senbaharda. Hayat bir makamsa En güzel ben söylerim hüzzam şarkılarını Yarım kalmış ezgilerin sessiz güftesinde Kopuk bir telin hüzün nağmesinde Kaybolsamda kemanımın büyüsünde Buram buram yüreğimle can olurum Benbaharda. Hayat bir ırmaksa En güzel ben akarım durgun göllere Mor akşamların hicran koylarında doğar Mor göklerin sinesinde büyürüm Yaz yağmurlarıyla kucaklaşır, ayazlarda coşarım Dağ dağ dolaşırım rüzgarların nefesinde Herbaharda. Hayat bir sevdaysa En güzel ben akarım dostun gönül bağına Yıldız yıldız yağarım yokların gölgesine İnsanlara dost, sevgilere sevdalı Sığamam küçük kalıplara Her defasında kırıp yok etmeye çalışsalar da Ben hep yeniden küllerimden doğarım Canbaharda.

Hüküm Kestim Yıllara

Tatlı bir hayal gibi gelip geçti yıllarım Düşündükçe ömrümü yaş doldu iki gözüm Soframda ki aşımı sarmaladı kollarım Şimdi bir başka oldu hem niyazım hem nazım. Kadir, kıymet deryası şimdi gümüş bir tasta Sonsuzluk diyarında hasretler deste deste Muhabbete kul olan bülbüller artık yasta Düşündükçe tükendi lal oldu dilde sözüm. Kaç kış geçti, kaç bahar adı kaldı yıllarda Damla damla eridi bir ah kaldı dillerde Sevgilere koşarken adım adım yollarda Hükmüne boyun eğdi tutmadı iki dizim. Özlemler türkü türkü çaldı gönül telimi Baharlar veda etti kuruttu gül dalımı Nice dostlar vardı ya bıraktılar elimi Atlas yorgan dokurken tezgahta kaldı bezim. Sonsuzluk ummanından hatıralar akarken Anılarım uzaktan melül mahzun bakarken Kalbimde ki hazanı bir gülüşle yakarken Buza döndü şu gönlüm kalmadı tadım tuzum. Şu üç günlük dünyada hüzün giydim eynime Yazgısına yüz sürüp vuslat koydum koynuma Yaban elde dizerken bin bir sabır boynuma Dertlere derman oldu telleri kopuk sazım. Sisli, puslu yollarda usanmadan yürürken Dert yükünü sırtıma atlas diye bürürken Bunca figan bunca gam mavilere sararken Hüküm kestim yıllara ödeştim hiçle kozum.

Kanma Sakın

Kaş altından bakan dostun Hallerine kanma sakın Vakitsizce kokan ise Güllerine konma sakın. Yorgun yokuş dere tepe Çayır çimen sere serpe Gel dese de tepe tepe Yollarına kanma sakın. Dışı etten içi çöpten Tane gelmez kuru saptan Boynun alsa yağlı ipten Kollarına kanma sakın. Bin dağ aşsa yoktur düzü Öyle aç ki doymaz gözü Suya yazar bin bir sözü Dillerine kanma sakın. Etten değil posttan teni Aldan değil ziftten kanı Tutundukça söker canı Dallarına kanma sakın. Senden fazla seni yaşar Kapıldıkça daha coşar Ummadığın anda boşar Zillerine kanma sakın. Şu zamanda az dost ile Bir kara çul bir post ile Uzanırsa bir mest ile Ellerine kanma sakın. Bencileyin alık gibi Eski çağdan kalık gibi Acemi bir balık gibi Pullarına kanma sakın.

Kayboldum

Sabahın seherinde, güller renk renk açarken Gül bülbülden hasretle, muhabbeti beklerken Sıcacık yaz güneşi, şehvetiyle yanarken Ben süresiz, o kışlarda kayboldum. Bahar geldi yerlerde, bir bir açtı menekşe Umudumun kokusu, açan bin bir çiçekte Bir damla güneş ise, hep benim ellerimde Ben ömrümün, gazelinde kayboldum. Eylülün yağmurları, şehirlere yağardı Nağme gibi süzülüp, sözden saza atlardı Titreyen dudaklarda, hissedilen bir hazdı Ben güftenin, ezgisinde kayboldum. Hep semaya açıldı, kınalı güzel eller Küçücük bir umutla, bekledi durdu gözler Şeyda bülbülleri de, verdi sürpriz müjdeler Ben yılların, gizeminde kayboldum. Dıştan ömür bahçesi, içi kuru bir arsa Her adımı cennetti, arkadaşa açınca Nede güzel günlerdi, vakit geçti hep hoşça Ben mutluluk, dergahında kayboldum. Diller söze küstü, yürekler hep çağladı Kağıda düştü damla, belki biraz ağladı Eski hatıralarım, gözlerimde canlandı Ben hayaller, deryasında kayboldum.

Kendini Dev Sanan Cüceler Gördüm

Seyri alem ettim diyar elleri Derdiyle kavrulan niceler gördüm Kader yazgısında bağlı kolları Kendinden utanan acılar gördüm. Şu yalan dünyada bir gün gülmemiş Gam çölünden başka bir yer bilmemiş Elde düğün bayram nasip almamış Bağrına taş sarmış bacılar gördüm. Bir değil binlerce hayal devrilmiş Ana, baba, eş, dost gamla savrulmuş Hasret ateşiyle mekan kavrulmuş Vuslatın yandığı bacalar gördüm. Fırtına, kar, boran diyar illerde Dilekler bin şifa dua ellerde Ah edip inlerken çıkmaz yollarda Zifirden de kara geceler gördüm. Yaban elde garip kalmış nicesi Bir yudum sevgiye dalmış nicesi Her gece bir umut çalmış nicesi Ellere kul olmuş eceler gördüm. Kimi yalan eder yıkar düşünü Kimi zehir eder tatlı aşını Akıttıkça gözden sahte yaşını Dost sandığım gülen öcüler gördüm. Döndüm o derdime eyledim şükür Sevgi dolu kalpler olmaz ki fakir Baktığım her yerde binlerce hakir Kendini dev sanan cüceler gördüm.

Kolay Mı Yaşamak

Yaşamak Kolay mı o kadar yaşamak? Güzel bir şiir, bir sevda şarkısı gibi yaşamak Geceleri ay ışığında şafkıyıp, Gündüzleri güneşle ışımak. Çisil, çisil yağmurda ıslanıp Yaramaz bir çocuk gibi Şaşarak yaşamak Gecenin tüm karanlığında, Buğulu bir cama güneşin resmini Çizerek yaşamak. Işıksız yangınlarda, Ellinde bir şiir kadehi Gözlerinde ki okyanus umutlarını Kaybetmeden yaşamak. Kolay mı yaşamak. Sırılsıklam sarhoş olup hayallerin büyüsünde Yalanların güzelliğinde kaybolarak yaşamak Bir akşam sefası gibi mutluluğu şiirlerde Arayıp da yaşamak. Rengarenk boyalarla gelişigüzel boyayıp da Asla silemediğin bir resim gibi yaşamak Dönme dolap gibi hep aynı yerde Dönerek yaşamak. Kolay mı yaşamak. Yürek mürekkebiyle yazılmış Onca karalamaya inat yaşamak İki ayrı kentin sabahında İki ayrı güneşe uyanan iki sevdalı Gibi yaşamak. İmkansızlığın içinde Yokluğun acı nefesinde Sevgiyi soluyan iki yürek Gibi yaşamak. Dertlerle arkadaşça Kederle dostça Hasret denizinde kulaç atarak Haram düşlerin kucağında yaşamak. Kolay mı yaşamak? Suyla ateşin Geceyle gündüzün Birbirini sevmesi gibi İmkansız da olsa yaşamak Yağmuru dilenen kuru bir toprak Güneşi bekleyen bir kuru yaprak Gibi yaşamak. Her sabah Hiç bilmediğin bir nefesi soluyup Akşamın kızılında Umutları arayarak yaşamak. Kolay mı yaşamak? Ay öperken geceyi Yüreğin kalsa da kışta, Bir peri masalının saflığında yaşamak. Yaşamak ünlem, Yaşamak virgül, Yaşamak soru işareti, Yaşamak ÜÇ NOKTA.

Kirleniyor Gökyüzü

Değeri kaç eder, sevgilerin Kaç eder değeri, puslu şehla gözlerin Alıcısı çıkar mı ince yalanlarla, süslü sözlerin? Sayısı bile bilinmiyor yüze takılan maskelerin Artık rengi karardı, buz tutan sahte yüreklerin Kimse dönüp bakmıyor çığlıklarına annelerin Düşmüş bir ateş tam içine çocuk yüreklerin Bak! rengi soldu ateş döken gelinciklerin. Kirleniyor gökyüzü. Uçamıyor Kanatları kırılmış ak güvercinlerin. Gri bir bulut üstünü örtmüş Beton yığını sevimsiz kentlerin. Isınmıyor Soğuk karanlığına işlemiş gecenin. Ne merhamet, ne sevgi İhanetle riya Yerleşmiş tam içine is kokan yüreklerin Nereyi tutmaya çalıştıysam kirleniyor ellerim. Kirleniyor gökyüzü. Vurgun yemiş derinliği mavilerin Zifir yürümüş özüne tüm güzelliklerin Öyle ya bak! Mısraları bile değişmiş yazılan şiirlerin Kelimeler kaçak yaşıyor içinde cümlelerin Hiç kimse farkında bile değil Tüm bu oldu bittilerin Şimdi! Eğilip öpüyorum anlından geleceğin Tutmaya çalıştığım ellerini Okşuyorum incitmeden Boynunu büküyor yaşam Nemli kirpikleri. Kirleniyor gökyüzü. Susuyor ayla güneş, susuyor yıldızlar Susuyor martılarla deniz, dalgalar susuyor Susuyor şarkılar, şiirler susuyor. Nedenler, niçinler birikiyor şimdi. Kirleniyor gökyüzü.

Manayı Arıyorum

Ne zaman yüreğime düşlerden damla düşse Üstüme şiir giyip kaleme soruyorum Nice sessiz yıllardan anılar bana koşsa Ah çekip figan edip maziye varıyorum. Dönüp de baktığım da başımdan geçenlere Nasıl da yabancıyım kaybolup kaçanlara Rastladıkça ömrüme kefeni biçenlere Zamansız mevsimlerde çileye karıyorum. Kim bilir neler diyor gözsüz hissiz varlıklar Derken akla geliyor pervasızca darlıklar Öyle sıcak öyle kor yakıyor ya zorluklar Sadece umudumu sevgiye sarıyorum. Gün batarken başlıyor ellerim hep niyazda Üşümem de yanmam da ne kışta ne de yazda İnkara meyil vermem kalsam bin yıl ayazda Yüreğime gömdüğüm şefkati koruyorum. Ne zamandan beridir böyleyim bilmiyorum Yakup peygamber gibi sabrımı silmiyorum Sunsalar da cenneti gönülsüz almıyorum Tefekkürle ördüğüm huzurda eriyorum. İstemem hiç gözüm yok ne sarayda ne köşkte Buluşmuyor sözcükler ne sohbette ne meşkte Bu göz yaşı bu hüzün ne sevgili ne aşkta Sonsuzluk dergahında manayı arıyorum.

Merhaba De Can Merhaba

Dost yüreği candır cana Merhaba de, can merhaba. Şöyle bak da dört bir yana Merhaba de, can merhaba. Yolumuzdan geçenlere Gelip, konup göçenlere Dost badesi içenlere Merhaba de, can merhaba. Yunus gibi yana yana Mevlana'ca döne döne Aşık gibi candan cana Merhaba de, can merhaba. Alevi'si, Sünni'sine Laz'ı, Kürdü, Çerkez'ine Dini, dili, meclisine Merhaba de, can merhaba. Güzelliğe kucak, kucak İyiliğe bucak, bucak Sevgi ile sıcak, sıcak Merhaba de, can merhaba. İki elin kanda olsa Yüreğin gam, keder dolsa İki cihan üste gelse Merhaba de, can merhaba. Mihman olur gelir diye Bir selamın alır diye Umman gibi dolar diye Merhaba de, can merhaba. Yüzümüze, gözümüze Teli kopuk sazımıza CANFANİ'yem sözümüze Merhaba de, can merhaba.

Ne Fayda

Şu dünyaya işte geldin gidersin Derya, deniz, gölün olsa ne fayda Kime küsüp, neye figan edersin Kıl dokulu çulun olsa ne fayda. Nice gönül kaçar olmuş zilletten Dost pazarı naçar olmuş milletten Fayda yoktur nefs denilen illetten Şeker, şerbet, balın olsa ne fayda. Düzen içre lafı güzaf kelamda Harcanırsın bir çırpı, bir kalemde Yalın ayak yürüdüğün alemde Gül ağacı salın olsa ne fayda. Ahir ömrün son demine gelince Suizanda keşkelerle kalınca Bilmez misin gül dalında solunca Aşka kavi halın olsa ne fayda. Herkes kendi derdi içre bin pare Can dediğin bir nefesten ibare Hak huzurda kaldığında biçare El, etekte kulun olsa ne fayda. Nasip ise gelir Hint'ten Yemen'den Değil ise bir şey gelmez elinden İşte girdik çıkıyoruz bu handan Gül, gülistan yolun olsa ne fayda. Affa geçit vermez olmuş düşmanlık Kin, kasavet, tuzak olmuş işmanlık Bu minvalde duyduğunda pişmanlık Hüsnü zanda dilin olsa ne fayda. Bir yudumcuk suda izdir sonrası Üç kelime laf-ı sözdür sonrası Zahir üç beş arşın bezdir sonrası Dünya kadar malın olsa ne fayda.

Ne Kaldı

Geldi geçti ömür boşa Kala kala bir aş kaldı Yalan dolan gitti hoşa Tükenmeyen bir yaş kaldı. Gönül kırgın dost eline Bakmaz oldu mor gülüne Kapildıkça buz yeline El avuçta bir taş kaldı. Aldı beni benden beri Yaş ileri yıllar geri Çırpındıkça ruhla deri İki gözle bir kaş kaldı. Zaman hancı insan yolcu Sultan olsan taksan tacı Hiç uğraşma yok ilacı İki elde bir baş kaldı. Nasıl desem ne eylesem Kime gitsem neler desem Türkü türkü söz söylesem Dört mevsimde bir kış kaldı. Toprağına yüz sürsen de Ellerinle kor dersen de Yollarına can sersen de Gün gelince ne eş kaldı. Bu bir dünya yasasıdır Tam gerçeğin esasıdır Uzun sözün kısasıdır Ne gerçekler ne düş kaldı.

Onur Yolu

Gönül sarayına edep dizilsin, Doğruluk alnına mühür kazılsın. Mert olanın adı göğe yazılsın, Eğilip bükülmek yakışmaz cana, Onurlu bir yaşam mirastır bana. Harama el sürme, gözünü sakın, Hakikat yolunda menzile bakın. Kula kul olursan, kalırsın şaşkın, Zalimin önünde diz çöken yiter, Vicdanın ışığı her şeye yeter. Sözünün eri ol, özün bir olsun, Yüreğin merhamet, adalet dolsun. Varsın çiçeklerin solarsa solsun, Leke sürme sakın beyaz adına, Doyulmaz erdemin eşsiz tadına. Zenginlik dediğin bir kuru yalan, İnsanlık borcudur geriye kalan. Olmasın gönlünde hırs ile talan, Giderken gördüğün bir temiz yüzdür, Karanlık gecene sönmeyen közdür. Dostun sinesinde yara açma hiç, Zehir sunsalar da bal diyerek iç. Bu dünya tarladır, ektiğini biç, Dik duran başların tacı onurdur, Karanlık yollara sönmez bir nurdur. Onurlu bir yaşam sürmek, rüzgara karşı dimdik duran bir çınar gibi olmayı gerektirir.

Nerede

Herkes bir yol tutturmuş, başın almış gidiyor Dostluklar dibe vurmuş, kalpler yaralı tende Güven bir bir yokolmuş, hali ahval çürüyor Mertlik yerlere düşmüş, diller ağdalı hemde. Sahtekarlık rüzgarı, tufan olmuş esiyor İyi niyet güler yüz, hep boynunu büküyor Yürekler katılaşmış, göz göz olmuş eriyor Sesler kısılır olmuş, verilen sözler nerde. İhanet yağmurları, sicim gibi yağıyor Ekmek elin elinde, zehir olmuş yakıyor Şafak bile kararmış, yıllar çabuk bitiyor Güç iş artık umutlar, hayaller hep heybede. Yeşil sarı pembeler, hep siyaha dönüyor Çocuksu düşünceler, canavara benziyor Her gün bir başka azap, yürekleri dağlıyor Mutluluklar yok olmuş, tertemiz eller serde. Sazlar bir bir susuyor, nağmeler yok oluyor Sevgiyle bakan gözler, yüreklerde donuyor Ağlanacak halimize, düşmanlar hep gülüyor Herkes halin saklıyor, kırılan kollar yende. Küle dönen közleri, yakmaz isek sönüyor Bir nefeslik molada, canlardan can gidiyor İt ürür kervan yürür, devran böyle dönüyor Her şey bir düğüm oldu, hesap artık mahşerde. Öyle çok ki anlatsam, dillerim buruluyor Hangi yaren hangi dost, derde çare oluyor Sözüm meclis dışarı, kalem kendi yazıyor Dil söylemez göz körse. neye yarar can tende.

Nideyim Ki Hal Bozulmuş

Taş altından aka aka Nideyim ki sel bozulmuş. Kaş altından baka baka Nideyim ki kul bozulmuş. Kin, kasavet, kibir ile Öfke, dayak, cebir ile Kem damardan mücbir ile Nideyim ki hal bozulmuş. Baktım herkes bir yol bulmuş Yelesiz bir aslan olmuş Mana sandım nefse dalmış Nideyim ki el bozulmuş. Öyle aç ki doymaz gözü Suya yazar bin bir sözü Yalan, dolan yoktur düzü Nideyim ki dil bozulmuş. Bir muamma kaşı, gözü Karıştırmış çoğu, azı Bulamadım tadı, tuzu Nideyim ki bal bozulmuş. Dik yokuşlar tepe tepe Çayır çimen öpe öpe Kaçıp gitsem dere tepe Nideyim ki yol bozulmuş. Kış bahara halef olmuş Ay güneşe selef olmuş Gül dalında telef olmuş Nideyim ki yıl bozulmuş. Canfani'yem soram dedim Hasbihali kuram dedim Bunca derdi saram dedim Nideyim ki kol bozulmuş.

Sabret

Derler ki:'Sabrın sonu selamet' Öyleyse sabret. Kahır rengi gecelerde düşerse eğer gönlüne bir hasret Ağlarsa derinden gözü yaşlı şarkılar Bir günlük bile olsa aldırma Savur saçlarını rüzgara Ser önüne güz ayazlarını hükmet akşamlara Bir tek sen değilsin özlemlerden bir demet Unutma ki Hazanın solduramadığı günlerde vardır elbet Öyleyse sabret. Boş ver be dönsün dursun Küflü gecelerde mevsimler Bırak uyusun dursun Kör kuyularda mor kadifeli hayaller İsterse yaksın umudun dağlarını fırtınalı şimşekler İnkara durmasın asla ettiğin o yeminler Yüksünmeden bekle Sakın ölmesin yüreğinde o kızıl karanfiller Sen sabret Sabret ki bir gün açsın ellerinde gül damlası sevgiler. Düşür gözlerinin baharını gönül yamaçlarına Sür umutlarını yağmur kokulu topraklara Bıkmadan, yorulmadan Ek vuslat tohumlarını yürek yaylalarına Eğer istersen boyarsın sarıyı yeşile Siyahı maviye Eğer istersen koyarsın boşu doluya Yine ulaşırsın ruhunla o doyuma. O zaman sabret Ayla, yıldızla, toprakla açsın gözlerindeki çiçek Bir düşe kur yalnız gecelerini Mutluluk doldursun gülücük gamzelerini Her yağmur sonrası petek petek Aldığın her nefeste İnmesin hiç gönül tahtından Gök kuşağı renklerinde ki kelebek Bir nehir aksın damarlarından usulca Şiirimin dili gibi alev alev Kor gibi yürek yürek. Bak gör o zaman nasıl dolanır birbirine mevsimler Kar misali yığılır gönlüne unuttuğun sevinçler Karlar eridikçe nasıl boy verir o güzel kardelenler Şiir şiir çoğalır mısra mısra can bulur Köşesine saklanmış çocuk yürekler. Sabrın sonu selamettir Leyla Mecnun misali gözlerini kanatsa da dikenler Sabret Göreceksin bak nasıl yıkılmaya mahkum kahrolası engeller.

Sakın Bozulma Oğlum

Namert görev edinmiş kesmeye dermanını Emeline varamaz sakın ezilme oğlum Niyet kurar bozmaya düzülmüş harmanını Orağına eremez sakın üzülme oğlum. Göklerde bulut olup şimşekleri boğsalar Dağ bayır, rüzgar olup, baharları sağsalar Bereketi toplayıp yağmur olup yağsalar Sefasına kul olup sakın büzülme oğlum. Güvenme hiç kimseye vefasız olmuş eller Doğruyu söyleyemez yalana banmış diller Düzen böyle deyip de silinse güzel haller İnancını kaybedip suya yazılma oğlum. Tırmandığın her yamaç yorulsa da düzünde Dağ, taş, toprak bir olmuş hepsi aynı dizinde Umut kaya menzil dağ büyümesin gözünde Sen sabrını sıkı tut sakın çözülme oğlum. Para, mal, mülk, şan, şöhret pusu kurmuş hasada İzansız iblis gibi çare yoktur fesada Keşkelerle, belkiler kurşun olsa pusata Kadir, kıymet manada sakın süzülme oğlum. Allah övmüş yaratmış yüzün benzer cemale Artık bebe değilsin yaşın ermiş kemale Yolcu yolunda gerek hayat gelmez ihmale Doğruluk özün senin sakın bozulma oğlum.

Sakladım Dünden Kalanlarımı

Sakladım dünden kalanlarımı, bilinmez yarınlara Dar vakitlerin insafına sığındım belki Silinmesin diye anılar İzlerini sakladım sevgilerin Aydınlansın diye yarınlar. Ay kesiği yaralar beyaz gecelerde kanıyor şimdi Yok olmasın diye umutlar. Şavkını vuruyor karanlığa uykulu gözler. Gecenin gözlerinden sızıyor puslu aydınlık Sevdasında sınırsız, özgürlüğünde tutsak Düş yağmurlarında ıslanırken çocuk yürekler, Siyah dumanlara saklanmış hep utangaç maviler. Düş dedim de, sahi sen Alır mısın benim kırık düşleri mi de? Sakladığım dünden kalanlardan. Al haydi. Sol yanı eskimiş duygularım, Aka aka örselenmiş gözyaşlarım var. Zaman aşımına uğramış hayallerimi, Güneşte rengi solmuş suskunluklarımı da al. Kül rengi akşamlarım var, umut kokan yarınlardan, Mevsimlerim var, yağmurlu baharlardan kalma, Haydi al hepsini, hepsini al. Dahası Tutamadığın sözler var mesela Atmaya kıyamadığım. Sakladığım yanık zamanlardan kalma. Hançerlediğin özgürlüğüm de tutsak şimdi Coplanan hayallerim. Yarım kalmış türkülerim sana Arta kalan sabahlardan. Sahi sen çok kibirlenme. Sen de dağıtırsın bir gün düşlerini Biz gibi sakladığın dünlerden. Öyle bir geçer ki zaman, anlayamazsın neler kaybettiğini Öyle acılar çekersin ki, bilemez kimseler neler çektiğini. İzi kalır yüreğinde, Resmi kalır gözlerinde. Unutamazsın Unutamazsın sultanlık günlerini Boğazında düğümlenir saklı sözlerin İşte öyle geçer zaman Sende saklarsın bir gün Saklarsın dünden kalanlarını bilinmez yarınlara.

Selam Olsun

Neden küsersin gönlüm kime sitem edersin Hazan dalında bülbül olana selam olsun. Şu üç günlük dünyada niye matem edersin Kadir, kıymet, sevgiyi bilene selam olsun. Takvimler eskidikçe sevda esen yelini Dost, dost diye ağlayan kırık sazdan telini Viran olan gönlünden allı morlu gülünü Göz koyup acımadan alana selam olsun. Varsın uçsun elinden ak güvercin dağlara Varsın düşsün gam, keder mor salkımlı bağlara Bir ömür tenhalarda takıldıkça ağlara Bahtına hor bakıp da gülene selam olsun. Yediğin her lokmada akıl almaz işlerle Zemheride üşürken kirli, dökük düşlerle Canından can bildiğin ellerinde taşlarla Gönlünde ki sefayı çalana selam olsun. Kapkara gecelerin kan akan karasından Kırık, paslı hançerin kanayan yarasından Elini yüze sürüp sevgiler arasından Taşlı, tozlu yollardan gelene selam olsun. Yazıldıkça çileler hayatın fermanında Umut çiçeklerinin savrulmuş harmanında Ecel halin sormadan son nefes dermanında Vefayı bir kalemde silene selam olsun. Hani onlar vardı ya iyi günde can olan Dudak büzüp, el öpüp soluk tende kan olan Çıkarları bitince yürekleri hin olan Dert değil kötü günde kalana selam olsun.

Merhaba

Kayıp umutlar mı? Zamanın kayıpları arasında sıkışıp kalmış düşler mi? Ve gecenin en koyusunda Gökyüzünün derinliğinden süzülen aldanışlar mı? Kırılmışlıklar mı? Boş ver Sıkma canını. Öyle fazla bir şey beklemeyeceksin bu hayattan Gerekiyorsa düşeceksin yüksekten en dibe Öyle bir düşeceksin ki, yara bere için de kalacak her yerin. Bu da yetmezmiş gibi, acıtacak herkes her bir yanını. Her şeye küser gibi olacaksın En anlamsız sözlerde bile gözlerin dolacak Kalbin en önemsiz insanların sözleriyle yaralanacak. Herkes bittiğini düşündüğün de, Sen tekrardan başlayacaksın En başa sarıp rolünü yeniden oynayacaksın. Hata yaptın, kırıldın, üzüldün diye Oyun mu biter mi sandın? Haydi kalk Aç gözlerini bak bir hayata Her şerde, var bir hayır aslında. Dizin mi kanadı, canın mı yandı, Mutlu ol yaşıyorsun demektir. Yüksekte miydin, alçağa mı indin? Gülümse! Yüksekleri göremeyenler de var. İhanete uğradın, aldatıldın mı? Sevin! Ayak üstünde oynatılamayacaksın bir daha. En önemlisi de kaybettin mi? Üzülme! Kazananlar bilir, Kazanmak kaybetmekten geçer hayatta. Unutma ki bu dünya da Senden kıymetli olan Pek de bir şey yok aslında. Hayat: Yaşamında kimse için kurban olmadan, kimseyi kurban etmeden yaşamaktır aslında. Hayat: Keşkelerle belkilerin arasına sıkışmadan, "Keşke" li gecelerin ardından, "İyi ki" li günlere Uyanmaktır aslında. Hayat: Gökyüzünden her düşen damlanın içinde umudun saklı oldugunu düşünerek, Islanmaktır aslında. Yüzümüzde gülümseme yaratan her şey Asında bizimdir bu hayatta. E öyleyse haydi, dostlar Yine yeni Yeniden Bir daha hayata merhaba.

Anlarsın

Bir mevsimlik hayatta yaşadım sanıyorsan Gözlerin uzaklara taştığında anlarsın Ebedi vuslatlara inanıp kanıyorsan Yitik hayallerine şaştığında anlarsın. Yağmur olup yağarken yıldızlar o gözünden İsyan eder gamzeler solan o gül yüzünden Pare pare savrulurken vedalar el sözünden Bir damlacık sevgiye koştuğunda anlarsın. Bin kez bozsan tövbeni yine unutacaksın Sakın kızma kimseye kendin kanatacaksın Sanma bir kaç seneyi içinden atacaksın İçindeki o çocuk coştuğunda anlarsın. O bembeyaz güvercin uçarken ellerinden Yanık bir ezgi sızar lal olan dillerinden Özlediğin maziyi ararken yıllarından Vazgeçtiğin ne varsa eştiğinde anlarsın. Özlem fırtınaları öfkesine katar ya Hayat ıstırabıyla zıpkın gibi batar ya Güneş sürmek isterken gün geceye satar ya Gül dikeni yaranı deştiğinde anlarsın. Mutluluk dar ağacı namlu ucunda öçler Vuslatlar hayal olmuş cehennem narı göçler Son umudu öperken bir de bakmışsın hiçler İsyan sancılarını aştığında anlarsın. Sırça kandil içinde yanıyorsa çerağın Her gece bir şiirde kanıyorsa yüreğin İçini dağlıyor sa alev alev merağın Hasret ateşlerinde piştiğinde anlarsın. Bunlar son sözüm sana bil ki bu son elveda Elinde bir tek kalan kırık, paslı bir veda Bir huzur arar iken ufak bir ses bir eda Çekilen her tetikte düştüğünde anlarsın.

Bana Bir Çarıkla Bir De Post Gerek

Şu yalan dünyanın malı neyime Bana bir kemanla bir de pist gerek Tamburun, cümbüşün teli neyime Bana hoş bir nağme bir de rast gerek. Toprağın koynuna dolan sel gibi Zemheride esen tatlı yel gibi Bülbüle dolanan kızıl gül gibi Bana bir gülüşle bir de mest gerek. Mavi olsa gece aşka dem tutsa Vuslatın narıyla hasretler batsa İstemem güneşi cana can katsa Bana bir mum ile bir de mist gerek. Bin ah ile dolsa çığlık geceye Şiir hançerini soksa heceye Pare pare olsa ciğer acıya Bana bir yürekle bir de dost gerek. Sizin olsun seyri seyran dağınız Kadem olsun gül kokulu bağınız Neme lazım altın olsa çağınız Bana bir çarıkla bir de post gerek.

Bekleme

Vakitlerden bir vakit hazana kapılırsan Tuz bas kendi yarana bir şey bekleme elden Kışlara gark olup da kederle çarpılırsan Sar yaranı elinle derman bekleme dilden. Sor bir kendi kendine toprak niye çatlıyor Bülbülün hoş nağmesi nasıl gülde patlıyor Hangi bahar hangi yaz mevsimleri atlıyor Çok düşünme şaşarsın harman bekleme çölden. Ne yana bakarsan bak iyi tanı dostunu Dost düşman belli değil bilemezsin kastını Bir tek sen değilsin ki kaptıran mink postunu Bas git kendi mührünü ferman bekleme yoldan. Mutluluğa bir kala şayet dönerse şansın Bırak üç gün üç gece varsın dönerse dönsün Bırak aşkı vuslata seven yürekte yansın Sil kendin göz yaşını mendil bekleme çuldan. Leyla Mecnun olsan da kapatma gönül gözün Kırılsa da mızrabın bitmesin sazın sözün Bin bir dilek içinde bükülse iki dizin Güler yüzdür ilacı minnet bekleme halden. İşte böyle azizim zaman bekleme yıldan Rengini iyi tanı yeşil bekleme aldan At kendi kulacını nida bekleme yelden Hele aşk ummanında vefa bekleme kuldan.

Belki Bir Gün

Dünya maskeli bir balo Hayaller bahtsız, düşler öfkeli aç Zamanın kıyılarında el değmemiş sabahlar Birde yorgun akşamlar. Güneşin doğup batması kadar gerçek ve özgür Hala yaşamaya çalışan silik hatıralar İşte bu yüzden hep donup kalır duygular Hep bir gün sonraya ertelenir yarım kalmış arzular. Oysa her tohum ekişimde toprağa Bekliyorum birkaç gün sonra boy versin umutlara Çizgilerden taşarak, sınırları aşarak İstiyorum göl olsun bir damla mutluluğa. Bütün bekleyişlerim bir çocuğun sevinci Yüreğimin kavgası, baharın beklentisi Sevda mevsimsiz açar gönüllerde derler ya! İşte öyle. Belki bir gün, bahçesini çiçekler kaplamış evlerden birinde kaybolurum! Belki yarısı boş bütün bardakların diğer yarılarını suyla doldururum! Belki bir gün, bir kaleme değmiş bütün harfleri bir hikayede toplarım! Huzur kokulu uzak bir nehrin sularına sevdiğim mısralar karalarım! Belki bir gün, "belki bir gün"le başlayan bir tek cümle bile kuramadığımı fark eder Mutluluktan ağlarım... Mutluluk bir nehir değil ki deli deli aksın Benimki hayalleri cana sarmak Belki birazda bardağın dolu tarafından bakmak İçimdeki açlığa belki biraz tuz katmak. Hayat bir yalan, tıpkı senide aldatan. Diyeceğim şu, Yalnız damların üzerindeki kuşlar rahat Hiçbir şey ölüm değil, Sadece hükmünü sürüyor hayat.

Beyti Berceste

Bu dünyada üç değer onur, gurur, iffettir Var ise hataların, muhattaba af ettir. Gelmez ise elinden yüreğe söz geçirmek İş midir ki yaptığın sayfaya harf göçürmek. Bedbahttır nice gönül, saçlara ak düşende. Ateş olmuş yanmış da, nice dağlar aşanda. Nice aşıklar geçmiş sevgiye kul olanda Kolay mıdır o kadar kim kaybetmiş bulanda. İçse de aşk şarabı, geçmez gönül yarası. Sevmek midir uzaktan, mutluluğun yarısı? Çekince yürek demi, bilgin kılar ademi. Devirir yüce dağlar, yükselince kıdemi. Doğrulukla dürüstlük, insanlığın darası. Kula kulluk edenler, iki kapı arası. Kirletirsen özünü, bulamazsın çözümü. Konuşma düşünmeden, yalatırlar sözünü. Soğuk yürek kör göze, bulunmaz hiçbir çare. Minnet etme yalana, kalmayasın biçare. Özün sözün bir ola, boş kalmaya ellerin. Balla şeker katıla, tatlı ola dillerin. Sakın dönme sırtını, insanın emeğine Uzanmasın ellerin mazlumun ekmeğine. İnsanlığa değer ver öpme namert elini. Eğilirsen zalime, tutamazsın belini. Gurur, kibir, büyüklük bencilliğin mayası. Uzak kala riyadan, gözdür özün aynası. Ne verirsen alırsın, umut eyle çölüne. Muhtaç komşu komşunun, ateş ile külüne. Tutarlar gül olursan, diken olma atarlar. Olmazsan kaliteli, seni pula satarlar. Dostun gönül bağında, bir salkımlık yer ara. Ya siyah ol ya beyaz, pus indirme diyara. Akan yolcularız, biz iki kapılı handa. Pir geldik pak gidelim, ak olalım cihanda. Demiş dünya malına, meyletme sen gönlünü. Çok kapılma bu güne, düşün hesap gününü. Dünya böyle dostlarım, işte geldik gideriz. Bir nefeslik molada, başkasını güderiz. Ne bir eksik, ne fazla, alacağımız nefes. Dururken aç kalanlar, acıdır bunca heves. Adını koyamadım, Canfaniyem ne ola Ettiysem sürçü lisan, gönüllerde af ola.