Gül Ağladı Ben Ağladım

Hayat denen şu sahnede, bin bir oyun oynandıkça

Gün savuştu gece döndü, kul ağladı ben ağladım.

Kara cadı kazanında, türlü dertler kaynadıkça

Sarıldık birbirimize, sol ağladı ben ağladım.

Dost, akraba, bacı, gardaş birbirini bilmez diye

Lale, sümbül, mor menekşe can toprakta kalmaz diye

Kara kuzu anasının, memesini almaz diye

Nağmeler ağıda döndü, dil ağladı ben ağladım.

Leyla, Şirin, Nazlı, Aslı bin bedende bir ruh ile

Hasretinden küle dönmüş, bin bir eda bin ah ile

Esen yellerin kibrinden, solup bir kez bin vah ile

Yeşil yaprak düştü yere, dal ağladı ben ağladım.

Harap bağların içinde, iki damla göz yaşıyla

Onmaz yaralara karıp, iki elde bir başıyla

Kimsesizler sokağında, bir avuç sedef düşüyle

Boyun eğip kaldı bülbül, gül ağladı ben ağladım.

Mavilerle, yeşillerin terk ettiği vakitlerde

Muştularla, gülüşlerin, çark ettiği vakitlerde

İhanetin gamzeleri, gark ettiği vakitlerde

Söndü vuslatın ateşi, kül ağladı ben ağladım.

Zifir karanlığı yarıp, ay geceye yandığında

Göğüne küs yıldızların, ışığıyla döndüğünde

Uzak diyarlardan felek, yüreğime bandığında

Sarıldım taşa toprağa, yol ağladı ben ağladım.