Eşik

Eşik

Mürekkebini tazeliyor gök,

Eski bir anlatının en kırık yerinden.

Yollar yabancı değil artık,

Sadece kendi içine bükülmüş, daha dilsiz.

Göğsümün kuytusunda pinekleyen o heves,

Artık yırtmak istiyor kozasını.

Kâinatı istemez ki insan yeniden başlamak için.

Avuç içi kadar bir sükûnet,

Sahici bir dokunuş yeter.

Zira bilirsin,

Vakit kendi ritminde demlenir.

Ve bazen en büyük menzil,

Kirpiğinin ucundaki o tek nefeslik mesafedir.