Mısra Verse © 2026

🌌 Yalnızlık Şiirleri

Sessizliğin ve kendi içine dönüşün mısraları. Kalabalıkların ortasındaki yalnızlığı da, tercih edilen sükûneti de anlatan şiirler. Kendiyle baş başa kalmanın hem ağırlığını hem huzurunu taşır bu dizeler.

❤️ Aşk ⏳ Hasret 🌱 Hayata Dair ✨ Neşeli 💔 Duygusal 🍂 Soyut / Sürrealist 📜 Klasik / Serbest

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Gelincikler Issızda Açar

Söyle hadi bana Söyle sırrını çözemediğim Anlat dağ rüzgarlarının sessiz fısıltısını Mor akşamların yareni Kor kırmızı gelinciğim Hadi anlat. Özlemlerini sardığın yıldızların şefkatini Anlat ay ışığının büyüsünü Anlat dağ dağ dolaşan rüzgarın türküsünü Saklama yüzünü Bırak Kadife renginde doğsun güneş Sağır sessizliklerde bulutlara sığınan yüreğin Yıldızların haşmetine eş. Ey! Yalnızlğın ecesi Ey! Mor akşamların kor kırmızı gelini Sımsıkı sarıl düşlerine Uzansın ellerin en ırak yıldızına gecenin Bak, bir damla mavi indi toprağın serine Bak umut soluyor gece nefes nefese. Ah. Sinesi yaralım Ah. Gülüşü karalım Kalmasın yaprağın zemheri ayazında Varsın ağlasın karanlık, gecenin suskusunda Varsın yaksın ağıdını, kurak gönüller Sen görmezden gel Umursama Umursama be dağ yürekli gelincik Sen yine de gül. Gül ki! Gülüşün bir çobanın kavalında büyüsün Ilgıt ılgıt yayılsın yanık nağmesinde. Gül ki! Kınalı gözlerin süslesin ıssız dağ yamaçlarını. Kendi değerini anlamak istiyorsan Yalnız kalmalısın. Sen yine de ıssız yerlerde açmalısın Öbek öbek Çiçek çiçek Sen sükuta bulanmış toprağında can bulursun Yaprağında nazlı umutlarla Tükenmemiş nefes gibi Yürek yürek. Siyahlardan arıtılmış, Gökkuşağından damıtılmış Kendi renklerinle Rengarenk.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Araftayım

Yokluğa iliklenmiş bütün yakalar Süslü zamanlar kendi günahında Her muhabbet bir imtihan Arkadaş, dost, akraba kimliksiz Susmalar ülkesinde Araftayım Ne mümkün dönmek geriye. İsyan ağaçlarına kurulmuş darağacı Gece hükümlü şiirleri asıyor karanlığına Hece hece Ellerimde titriyor yüreğim Bilmediğim şekilleri çiziyor boşluğuna ellerim Kalbimin avlusunda bir semazen Araftayım Üşürken gece göz uçlarımda. Dar vakitlerin insafına sığınmış suskunluk Zaman kısa hedef uzun Uzaklarda bir kervan Soluk soluğa kan revan Bir de kardelen rüyası Sonsuzluğun merdiveninde yorulan Sabaha el pençe divan duran Araftayım Ölüm bile korkarken yalnızlıktan her an. Her yağmur sonrası uyanırken bozkır Bir nefeslik yaşamda ödünç hayatlar İhanetler beslenir gözyaşıyla Her gece iki damla yaşta kocaman vefalar Hava gibi, toprak gibi, su gibi Araftayım Yitirilmiş sevgiler girdabında. Ben vazgeçtim kırıldı diye Çatlak bardaklardan su içmeye Herkes olmuş iki yüzlü Öyle ya Dünyanın bile var iki yüzü Bir yer yüzü diğeri de gök yüzü Yorgunum Uykusuzum Saftayım Araftayım Avuç avuç kin kokan kirlenmişliklerde Bağırsam sesimi duyar mı beyazlar.

Üşüyorum

Bu günlerde hava soğuk sanki Mevsim güz bahar Ben soğuk ayazlarda hala sarı bir sonbahar Üşüyorum hazanlarda. Çocuk yüreğimin yamaçları gül yangını Cemreler serpilmiş sıcaklığına Sinesine gizlenen duygu tohumları Binlerce hasret. İçime sığmayan zaman durgun bir göl emsali Sessiz bir veda leylaklar öylesine İhanetler filiz sürerken Prangalı hasretler sanki mahkum misali. Ceplerimde kırık düşlerle bir kayıp yolcuyum şimdi Yüreğim hüzün hüzün hasret Sağım solum ben Bir avuç yaşamın acısı deli bir rüzgarin öfkesinde Her yağmur sonrası sonbahar yorgunu gözlerimde Üşüyen bir güneş hep benimle eş. Şiirler dökülüyor şimdi mevsim mevsim Tütün kokusuna saklasam da ayrılığı Özlemleri damıtıyor üstünü örttüğüm nefesim Gözlerim yağıyor yüreğime Yıllanmış kırgınlıklar batıp duruyor canıma Titrerken gece ayazın soğuğunda Ellerimden tutuyor yüreğim siyah bir gülün uğultusunda. Alev alev yanıyor avuçlarımda maviler Saklıyorum her zerresini Alay ederken acımasız hayallerim Sabah olmadan semaya uzanıyor yüreğim Pencereden süzülüyor ay ışığı Yıldızlara fısıldarken usulca Üşüyorum ezanlarda. Mehtabı mahzun hayallerim güldükçe Dost bir hançer her gece Yüreğime batıyor haince Ben içimdeki kalabalıkta yalnız ve avuntusuz öylece. Komşular kahvelerini içerlerken neşeyle Ben ödünç alınmış sevinçlerle Üşüyorum mizanlarda.

Yokluğum

Yokluğumu giydim yine üzerime Gölgem biçare Etrafta kimseler yok Sadece ben ve yokluğum Uzanıyorum yıldızlara Artık kana kana içiyorum yalnızlığı. Gözlerime saklanmış bir avuç güneş yokluğumda Rüzgarsa nazlı bir çocuğun gülüşünde Bendekilerle beraber Mutluluk nokta nokta bir şiirin dizelerinde. Yokluğuma karanfiller sermişim mısra mısra Hasretler bir kırık gül sayfada Kemanın tellerinde kan çiçekleri Bedenimin duvarları sanki Sanki buz gibi Yokluğum çok kalabalık Yokluğum kucaklayacak kadar yakın Ben kadar uzak. Ne zaman saçlarımı savursam ılık bir rüzgara Bir hüzün düşüyor avuçlarıma Gözlerimde sakladığım güneş Ateş olup yakıyor yokluğumu. Vuslatların tutuştuğu odada dizeler hasret hasret Küllerinden doğan mazi yokluğumda bir enkaz Yokluğum bir alaca karanlık Ruhumu tamamlayan yarım kalmışlığım Varlığımda kör bir kelepçe Bedelini ödediğim. Bir esmer gölge yokluğum, öylesine mutlu olduğum Bazen bir şiir, bir şarkı bazen Bazen gülüp çoğu zaman ağladığım Yokluğum, yokluğunda avunup, varlığında boğulduğum Hatıralara saplanan bir kara hançer.

Yalnızdık

Yalanlara inandık kurduğumuz düşlerde Bir de kendimize inandık küçük oyunlardaki rollerde İhaneti içtik avuç avuç. Damla damla gerçekler doldurmadı gönül havuzumuzu Kimi zaman yazılan bir şiirdeki bir mısraya saklandı Kimi zamanda alınan bir nefeste canlandı Kimi zaman bir bakışta kaybettik Kimi zamanda asla sahip olamayacağımız bir düşte. Dün rüya, yarın hayaldir dedik Ömür dediğin nedir ki dedik Mutluluğu sığdırdık bu güne, Düşler ülkesinde bir güne. Oysa yalnızdık hep gönül kuyularımızda İçine girdiğimizde kaybolduğumuz Bizi gerçeğe götüren saklı bahçelerimizde Hatıralarımızın yuvası, günahlarımızın mezarı Gizli mabedimizde Bir çocuk gibi gizlendiğimiz Sıkta olsa sobelendiğimiz. Yalnızdık Yüreklerin derin kuytularında. Hiçbir şeyin bitmediği gecelerden, Her şeyin değiştiği sabahlara uyandık, Sevgileri gizledik papatya kokulu düşlere Gökyüzünden düşen her damlanın içine umutları sakladık Sessizlik açan hüzünleri gül diye kokladık. Ve yalnızlık, kelimelerle yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde Bir fincan çayla paylaştık yalnızlığımızı akşamları. Belki bir sanat müziği eşlik etti sessizliğimize. Bir de aynayı hep baskalarina tuttuk Belki de bu yüzden kendimiz olmayı unuttuk Bilseydik bu kadar zor olduğunu. Aman verirmiydik bu yalnızlığa Bilseydik yalnızlığın böyle karanlık, Bilseydik bu kadar dar olduğunu. Şimdi yalnızlık ağaran günün, kararan gecesinde Kızgın kayalardan yansıyan ağustosun kor güneşinde O derin sessizlik, akşamların gizeminde Yıllarca dolaştığım imgelemin koyaklarında. Bazen de yalnızdık nefesimizi tutup Okyanusların dibinden çıkardığımız incilerde Yalnızdık gönül ülkemizin buzdan şatosunda. Yalnızdık saklandığımız çocuk yüreklerde. Öyle ki! O yüreğimiz okyanus tınısı Dağ esintileri kadar serin O yüreğimiz düşler kadar engin Arşa sığmayacak kadar geniş. Akan su misali işte hayat. Kuruyana dek.

Sessiz Çığlık

Ağlıyordu! Çaresizliğin içinde kaybolmuştu Okey taşları gibi devriliyordu hayalleri Susmuştu deniz Ay küsmüştü. Artık rüzgar esmiyor Saçlarını okşamıyordu Yalnızlığı sırdaş, hüznü arkadaştı. Ağlıyordu! Sadece o biliyordu ve Kaleminden damlayan kan kırmızı mürekkebi Birde yağmur gibi dökülen harfleri Gözyaşları eşlik ediyordu kalemine. Ağlıyordu! Sığdıramıyordu kağıtlara Kar tanesinden soğuk Cehennem alevinden sıcak Buzdan keskin Ve cam kadar şeffaf duygularını Sessizce haykırıyordu Karanlık gecenin koynunda. Siyah renkleri Kaybolan hayalleri Ve birde yalnızlığı.

Taş Duvarlar İçinde

Sancılı çığlığıma, eller gülüp oynarken, Savunurum taşımla, peş duvarlar içinde. Dilimdeki ağıtlar, yüreğimde göynürken, Övünürüm aşımla, loş duvarlar içinde. Şiirin huzurunda, dillerim kekemede, Geceler yargıç oldu, kurulan mahkemede, Hüzün seli sorgular, geçerken her sekmede, Dövünürüm başımla, yaş duvarlar içinde. Devşirilmiş yıllarım, daha nicelerinde, Kalemler pusu kurmuş, şiir hecelerinde, Ah edip kaldım, bende kasım gecelerinde, Çattığım o kaşımla, boş duvarlar içinde. Kasvetli akşamlarla, güneşsiz seherlerde, Yağmurlu havalarla, dalgalı nehirlerde, Görmesin kimse diye, bitimsiz ahirlerde, Avunurum yaşımla, taş duvarlar içinde. Artık yabancı olmuş, dost bildiğim kul eller, Dikenini batırmış, derlediğim mor güller, Belki canlanır diye, kurduğum o hayaller, Sevinirim düşümle, kış duvarlar içinde. Hüzünlü akşamlara, sessizliği çakarken, Umut dolu gönlüme, sevgileri ekerken, Solmasın gülüm diye, yüreğime dikerken, Devinirim döşümle, hoş duvarlar içinde.

Beni

Yılların gözlerinde çocuksu mahzun bakış Kalabalık içinde bir başıma kor beni Niye gömüldü sırlar nereyedir bu kaçış Dört bir yanımı sarmış terketmedi har beni. Telleri kopuk keman sırlarla doldu taştı Yürekler göz göz oldu sanki savaştan çıktı Kırmızı kan gülleri sevgilere muhtaçtı Yadıma esen yelde bülbüllere sor beni. Sevgiler düş masalı her şey yalan dünyada Güven çoktan yol almış bilinmeyen semada Dostun sıcacık eli yetim kalmış rüyada Yalanlarda kaybolan gerçeklerle kar beni. Kayıp giden zamanda saatler çoktan durdu Yitirilen hayatta umutlar dibe vurdu Yaşanmış bir çok ağıt arş-ı alayı buldu Dağların yücesinde yalnızlığa vur beni. Kaldırım taşlarında hayat yaşarcasına Yamaçtaki karlarda koşan ceylancasına Yanık türküler gibi ruhu okşarcasına Ozanın bestesinde güftelere sar beni. Kağıttaki damlanın sancısı derin olur Şiire düşen sözler yüreklerde can bulur Sesinde ah-ı figan sükut-u sesin olur Naçizane kalemde imgelerle yor beni.

Gün

Yaşamın azgın ilerleyişinde büyüyor gün Ağızda kekremsi bir tat. Kaç baharlar eskidi kimbilir Kimbilir kaç gecenin karanlığında unutuldu yalnızlıklar. Kaç şafakta kayboldu aldanışlar. Ve geceler, Geceler ölüyor sesizce. Kim üzülmüş, kim inlemiş bilmiyor. Sanki sonu olmayan bir yolun yolcusu zaman Saatin alaycı yelkovanında büyüyor hain beklemeler Sevinçte Ömürde Hüzünde. Ne bahar sabahlarının özlem muştularında Ne hüzzam akşamlarımda. Gönül sofrasının biten kadehlerinde Kışla bahar arası yaban gülleri toplayan hayallerimde Ay ışığına kurduğum salıncaklarda saklı gün. Talan edilmiş hayatların karanlık vuslat çöllerinde Sönüyor belki dün. Pembeye dönük bir aydınlık yağıyor usul usul Bir örtü oluyor düşündüğüm her şey. Batıya kayan ışığında ölüyor gün. Kelimeler hiç olmadıkları kadar suskun Cümleler yalnız şimdi. Uzak ufuklardan yüreğime akan Son deminde saklı bir huzmenin yalvarışında gün Dizginlerinden boşanmış bir at gibi soluk soluğa. Rüzgar kokulu şiirlerde doğuyor Titrek sancılarımda can buluyor gün. Bir deniz feneri ağlıyor şimdilerde benimle. Gün ve ben Ben ve gün Ellerimde dün.

Ben Artık

Ben artık anlatamıyorum söylemek istediklerimi Boğazımda kekremsi bir tat, bir kilit yüreğimde Üşürüm hasret olurum kendime Donar bakışlarım, diner haykırışlarım, siner yakarışlarım Yüzüm kimsesiz bir çocuğun yüzünde El açar semaya yalvarışlarım. Ben artık anlatamıyorum hislerimi Bir sızı var bedenimde, bir acı yüreğimde Birer çiy damlası donmuş gözlerimde Yarasına figan düşmüş bir serçe ürkekliğinde Öylesine yaralıyım ki dost ölesiye Geçmişimin buruk tadı kayıp bir vadide. Ben artık şiirler yazamıyorum eskisi gibi Bir hüzün var kalemimde, bir ıstırap yüreğimde Yolum taşlı, yolum sarp uçurum derinliğinde Duru bir göl kimi zaman Kimi zaman kıyılara çarpan bir hırçın deniz Yolları yolcusuz, ırmağı susuz. Ben artık gülemiyorum eskisi gibi Bir kahır var içimde, bir acı gözlerimde Kanadından berelenmiş bir kuş misali Uçarken acı çeken. Yüküm ağır dost, yüküm büyük Yüreğim erirken gün be gün vuslata, yüküm sevgi. Bir türkü dolanır dilime gece olunca Uzak diyarlardan seslenir sesim Hisleriyle yol bulma telaşında sessiz yüreğim Mahşer ateşi yağarken çocuk sevinçlere Hep uzakta kaldı özlemlerim, özlediklerim Artık ateşe verdim yüreğimi ama yakmadım içindekileri. Belkide unutmak tek tesellisidir yalnızlığın Güneşi bir kadeh şarap gibi yudumlayıp Delice sarhoş olmak Belkide tek çaresidir imkansızlığın.

Bir Gül

Özlemin ayak izleri düşmüş gecenin karasına Tenindeki soğukluğa aldırmadan Ay çiliyor şimdi bu şehrin Buz kesmiş toprağına Gözlerinin solmuş haresinde bir hasret masalı fısıldıyor Duygu esen rüzgarlar Kayıp vadilerde bir avuç gök bir avuç yıldız Zaman kör bıçak, kırılmış aynalarda Solgun bir gül hayatın sancısına isyanda. Soğuk yüzüne acı bir yel esiyor Yüreği yalnızlığın en soğuk kışında Bir şiir vuruyor göklere Üşüyor dalında bir yaz çiçeği Susuyor bu şehir Gözleri lacivert Islak gözleri Çığlığında kanıyor sabrının yarası Elifi parçalanmış bir gül iki düş arası. Bir bir sönüyor bu şehrin ışıkları Gecenin zifir saçlarında keder Yok oluyor anılar, dönüyor bilinmezlerde Yürek yangını ihanetler Irmak ırmak gam Kayıp diyarlarda açıyor güllerle menekşeler Gamze gamze yanaklarını arıyor yere düşen gülüşler Rüzgarın uğultusunda kayboluyor Kumdan kale hayaller Bir çiçek boynunu büküyor öylesine hasret Yanık şehirde bir gül yüreğinde bin nefret. Mehtap yıldızlara oynaş olmuş Güneş boğulmuş hüznünde Ay ışığı tomurcuğuna gömülmüş Siyahın esirinde bir soğuk şehir Sinesinde nehir nehir yalnızlık Kıyısız hıçkırıklar da çiçeklenir mi hiç karanlık Bu şehir ateşler içinde en hazin sesiyle inliyor Ezip geçiyor ruhunu anılar Kar giyinmiş sevdalarda Bir gül açıyor, dikenleri acımasız, yaprağı kırık.

Bir Kendim Bir De Ben

Sabır! Zindanların en koyu karasında Yaşam! Mavisine inattı kan kırmızısında Mertlik meze yiğitlikse yar, hainin sofrasında Sevgiler talandı, ihanet harmanında Islak sokaklar bile kan ağladı uykusunda Düşlerin rengi simsiyah hep gecenin en koyusunda Şarkılar suskundu, şiirler yasta Gönül ezgilerim ise sessiz ağıtlarımda Belki de bir hata Öyle ya! Dünlerin geçmiş hayali vardı hep yarınlarda. Akıp giden zamanın kargaşasında Yüreğimin çocuk yanı Bir kendime yandı, bir de bana. İşte o gün! İçimde ki volkan patladı Sustu rüzgar, yer sarsıldı Nehir taştı deryasından, sular kor gibi yandı Kuşlar ağaçlara, taşlar dağlara Irmaklar, denizlere dolandı Bülbüller feryat etti, gül bülbüle ağladı Gök griye boyandı Ay parçalandı Ağaçlar sa çiçeklerini attı Yarınlarımın güneşi, ışığına ömrünü bağışladı Hiç kimseler bilmedi, kimseler anlamadı Mor gecelerin, sırla kaplı kapısı Bir kendime, bir de bana kapandı. İşte o an! İçli yüreğimin nazlı çiçeği Hep bana kandı, bana inandı Hep bana ağladı, bana yandı Mutlulukla mutsuzluğun hemhal olduğu gecelerde O! yalnızca bana yardı Yüreğimin korkunç kavgası Yalnız kendimle, tek kişilik savaştı Hüznün kol gezdiği hazanın diyarında Ömrümün bütün sokakları her defasında bana vardı. Ömür dedim de! Hani ömür! Aynen iki kapılı bir handı Giren de bendim, çıkanda bendim Dedim ya ben. Ben! Bir kendime galiptim. bir de bana yenildim. Ben! Ah! o anlarda ben Gök kuşağını merdiven yaptım da Bir avuç maviyle göklere çıktım Tüm güzellikleri bir şiire sığdırdım da Yüreğimin rengiyle semaya yazdım Artık! Gönlüm güneşimin sıcacık koynunda Karanlığa sızlanmaz, aydınlığa nazlanmaz Gördün mü bak? Bak hala! Hala! Umudun adresinde Caddenin adı bahar, sokağın adı yaz Gönül sayfamdaki bir kaç satır şiir Bir kendime, bir de bana niyaz.

Düş Kırığı

Gecenin hüznünde dolanıyor silik bir ay halesi Bir de kemanın tellerinde Hüzünlü bir aşk nağmesi Güneşli günlerin rengi düşmüş gecenin mavisine Küskün yıldızlar göz kırpıyor Mutluluk rüzgarları vursa da kıyılara Dalgaların çığlığında Bir derin ah susmalar. Gecenin dilinde nağmeler Nefes nefes hava soluyor gece Ferman gibi yazılmış fırtınanın öfkesine özlemler Ayın soluk yanağına umut üflerken rüzgarlar Yıldızların tılsımında tutuklu kalıyor hayaller Bir gülü kanatsa da ay kesiği yaralar Bir tatlı hüzün sanki Sevinç sevinç arzular. Hüzün göçüyor yavaşça başka bir aleme Yeşile çalıyor gece Ayın şavkı eğiliyor, öpüyor gözünden mehtabı Leyla mecnun misali Süzülüyor gecenin deryasına Kaderini arıyor sanki vuslat hasretinde Billur damlalar dökse de sırça sarayında Bir demet menekşede gizli Çiçek çiçek duygular. Gül döküyor şimdi ağlarken yağmurlar. Yetim bir çocuk gibi süzgün geç kalan baharlar Umarsız yalnızlıklara gizleniyor Saklambaç oynayan haşarı umutlar Bir ömür sobelenmeyi beklese de Düş kırığı sevgilerde rüyaları süslüyor Şiir şiir masallar.

Gece Lacivert

Lacivert bir vaktindeyim şimdi gecenin Bahardan kalma ılık bir meltem yüzümde Hazanda açmış bir nergis Savunmasız Mevsim şaşkın Kızgın kül tadında gece Gecenin dudağında sızılı şiirler Sevgiler gecenin koynunda korunmasız Uçurumlar kadar derin ve yalnız Ay karanlık uzak diyarların ardında Yıldızlar ürkütülmüş gecelerde milyon kere Hüzün çiçek açmış umut ağaçlarında İşte bu yüzden Mevsimsiz rüzgarların sesinde bir ağıdım şimdi Yüreğim hüzün deryası. Bir yanı Kerem bir yanı Aslı. Her gece gözlerimde bir kor çiçeği Biri Ferhat biri Şirin Ömrüm bir nefeslik düş Gözlerimin son damlasında içim dışım şiir Düşüyorum sayfa sayfa İsyankar tahammüllerde bir uçumluk kuş hayallerim Kızgın çöllerde seraba dönmüş arzu yağmurlarım Oy ruhuma can katan eksik şiirim Oy düş masalımın ezik nağmesi Keşke yüreğimdekileri getirebilsem sana Kırgınlıkları onarıp ekebilsem şiir bahçeme Solgun çiçeklerimi derebilsem keşke Sarhoş uykularımın serseri karanlığı Mavilerimi arıyor yine Bakışları ıslak yalnız caddelerde Ayaz umutlar Ay küs Gece lacivert Üşüyen bir kuş titremesi yalnızlığım Şimdi Umut nedir diye sorma bana ey şiir Sorma neden üzgün cümlelerin Ey beyaz gece Ey parlak ay Ey güz bahçemin gülleri Duymuyor musunuz semayı aşan sesimi? Arşı kucakladı içimdeki suskun sedam Biliyor musunuz? Çok şey istememiştim aslında Bir damla mavide gizliydi sakladığım hüzün karam...

Gece

Takma başıma siyah tülünü. Örtme yüzümü Sokulma bana git. Git Artık seninle bir anlaşmam yok. Kırgınım sana bu günlerde İçime bulaşan sessizliğin kılıç keskinliğinde Bu gece Bir başka efkar var gözlerinin haresinde Ağıtlar yüklenmiş sanki Titrek sesine. Kaç defa dedim sana Umut barınmaz yüreğinde. Öyle ki; Yüreğinde büyüttüğün o siyah gül Hiç açmayacak şafak vaktin de. Bense! Kaçak yaşıyorum Soğuk nefesinde. Bir cümlelik yer arıyorum Doğmayan seherinde. Ve seni yaşıyorum küf kokan hainliğinde. Seni saklıyorum yine de Yazdıklarımda, çizdiklerimde. Karalamaya çalıştığım kırık şiirim de Kopuk sözlerimde. Peki sen! Sen hiç olmazlarla savaştın mı? Senin penceren nereye açılıyor? Nerede doğuyor puslu karanlığın? İsteyip de söyleyemediğin çok şey var değil mi? Kiminin yüzüne Kiminin gelmişine geçmişine. Oysa her şey, tüm cevaplar gizli Arsız gülüşünde. Ey! Karanlığın prensi Ey! Yalnızlığın sinesi Ey! Gülen gözlerin perdesi Sen! Sen, benim hüzün yanımsın Defalarca sineme sardığım saflığımsın Sen! Kırk kez inanıp, kırk kez yanıldığımsın. Seni Kanayan acılara yazıyorum artık Rüzgara, fırtınaya Yürek ateşlerine. Gölgesinde esmer günahlar taşıyan Çaresizliğe yazıyorum. Uğraşma boşuna Göm sırlarını karanlığına Dön yalnızlığına. Sabahların ak, helal göğsü uzak sana Ben senin günahlarına kefil olmuşken Sen anıları yakmaya devam et. Kendi sesinle öl Sessizliğinle büyüdüğün gibi. "Kalbimi kırdıkça hesapsızca. Sustum öylece. Gözlerime doldu gece."