Yorgun

Hem yol hem yolcu

Rüzgarın bilinmez uğultusunda.

Yollar kapalı, yolcu yorgun

Yüzünde kış, bakışlarında buz.

Hüzün demli şiirler

düş dökerken kış bahçesine

dondu acı gülüşler güz dudaklarında

Suskun bir çığlık yırttı havayı

sonsuz bekleyişte.

Bir damla mavi aradı meneviş renginde

'yorgun'

Yüreği altın renginde bir

kor

Ellerinde mavi bir

kül

Zaman acısını işlerken hayata

boynunu büktü yaşama.

Kimse bilmeyecekti ne aradığını.

Sükutu naçar bir gecenin koynunda.

Sustu yorgun.

Ne kadar susulacaksa o kadar sustu.

Sustu gökler

sustu deniz

sustu gözlerinde şiir.

Biraz yanık

biraz tutuk

Gecenin şafağa devrildiği saat

Gök lacivert.

Çığlık, kanadı mayasız hükümlerde

kurudu zaman.

isyanlar konuştu.

O.

Sustu!

Ne kadar susulacaksa,

O kadar!