Mısra Verse © 2026

🍂 Soyut ve Sürrealist Şiirler

Gerçeküstünün ve imgelerin sınır tanımayan dünyası. Alışılmış anlamların kırıldığı, düşle gerçeğin iç içe geçtiği, her okuyanın kendi yorumunu bulduğu mısralar. Şiirin en özgür, en cesur hali.

❤️ Aşk ⏳ Hasret 🌌 Yalnızlık 🌱 Hayata Dair ✨ Neşeli 💔 Duygusal 📜 Klasik / Serbest

Kök Benim

Kök Benim Ben bir tohumdum, karanlığa gömülü, Kabuğumu kırmaya kıyamadım uzun süre. Oysa her tohum bilir, çürümeden filizlenmez, Toprağın altı, önce bir teslimiyet ister. Bazı kökler derine iner, ışığı unutur, Korkuyla sarılır taşlara, kımıldamaz yerinden. Bazıları ise çatlağı bulur karanlıkta, Yukarıya, hiç görmediği bir güneşe doğru sürünür. Sözlerim toprağa düşmüş tohumlardı benim, Bazılarını sulamadım, kurudu dilimin altında. Şimdi orada, konuşulmamış cümlelerin mezarlığı, Her biri bir dal olabilecekken toprak oldu. Pişmanlık, kayaya sarılmış bir köktür aslında, Büyümez, sadece kendi etrafında sıkışır. Cesaretse, taşı yararak ilerleyen ince bir dal, Kırılganlığıyla güçlü, sabrıyla yıkıcı. Şimdi bir ağacım ben, yara izli gövdemle, Her halkam bir kışı, her filiz bir baharı taşır. Toprağın altında bıraktıklarım değil beni tanımlayan, Işığa doğru attığım, o cesur kök işte benim.

@Yüksel Bey🎬 KLİP

Tutsak Özgürlük

Daralmış geçitlerin geniş arzında saklı Hayatın arzuları Şizofren sancıların zaman girdabında Özgürlüğe çivisini çakmış yalnızlık Hangi yol başına varsan Hangi sokağa sapsan Issız bir kül bulutu özgürlük Boydan boya. Tutkulu kalemlerin sırat köprüsünde özgürlük Kırk kapının cehenneminde Esaret yangını duygular Felek sapmış ters yöne Edeple secdeye varmış feryat Soluk soluğa. Bir o yandan bir bu yandan Dönüp duruyor dünya Hayaller ateş çemberinin üryanında Ayak ucuna çizdiğim özgürlüğümle Tek bildiğim muamma Eteğine tutunduğum toprak ana. Geceye mi bu çırpınış, güne mi? Bir çocuk gibi susmuş özgürlüğün ahı İlk kez böyle çaresiz Böyle kırılgan Her güncesi amansız bir kor Bir avuntu özgürlüğe azat hayaller Pencere kıpkırmızı. Sesler kuşkulu, sesler tutsak Biraz hissiz biraz da sessiz Çoğu güvensiz Özgürlüğün kucağında iki satır samimiyet Yaşam düğüm Sabır yoğun Düşler boğum boğum. Hayatın anlamında bir tatlı huzur Özgürlük senfonisi Ruhlar bir demet çiçek Rayihası semavi. Suyun, göğün kıymeti sıcak bir nefes İkrar gerek varlığa Yok ki başka bir ses Uhrevi esintiler buhurdanda tütüyor Nasıl da ufku sarmış bu bağ, bahçe Tutsaklığa özgür her şey Diller bir tutam sükut. Karışmış bir birine az ile çok Diyorum ki artık çoğun azından Bir yağmur gerek Artık güllere bakmak değil Biraz da gül dermek gerek. Haydi kapat gözlerini, aç kapılarını Azat et köleliğini tutsaklığından Özgürlüğün kaptanı Nuh'sa korkma tufanlardan.

Ay Kokuyor Mutluluklar

Gülmeyi biliyorsun. Ya ağlamayı, ağlamayı da bilir misin? Sonrasında duygularına sarılmayı, Daralıp bunaldığında huzur bulmayı, rahatlamayı Ağlarken bile en tatlı hayallerinin peşinden koşmayı. Gecenin ayazında ve zehir zemberek yoklarda Ay kokan mutlulukları Bir gelincik edasında yaşamayı. Oysa bak Bak hala Eski bir hikaye geziniyor gözlerimin içinde Yine kar yağıyor bu şehre Ve Kar altında büyüyen bir çiçek üşüyor şimdilerde Yarasına figan düşmüş kırlangıç gibi mahzun Örselenmiş gecelerde. Kışların koynuna sinmiş baharı kutsuyor Baharı yaşıyor bakire düşlerinde Son bir çığlığını ekliyebiliyor sadece Özlemin bulut bulut sardığı Lacivert gecelere. Ay kokuyor mutluluklar Gece nöbetlerinde. Hayat ki Ateşten bir top Zindanlarda esir yüreğinde. Bilirim ki Bu yalnızlar kentin de birer sevdadır yıldızlar Sevdadır ay kokan ırmaklar Tükenmiş ümitlere vahadır nice baharlar. Bir şiirin gerçeğinde yaşar Bıçak keskinliğindeki sessiz çıığlıklar Bir şairin yüreğinde doğar Kaleminde can olur savunmasız vuslatlar. Hiçbir acıyı saklayamaz Şahittir hep akan yaşlar Düşündükçe takılır gözleri Yakın olur o an uzaklar. Belki Yüreğinde hasretlerin sessizliği var Sanki dört mevsim sonbahar. Hani Sanki gerçekmiş gibi masallar Masalların kahkahasında hep hep bir çiçek ağlar. Olur olmaz derken Bir akşam serinliğinde yeşeriverir yamaçlar Nisan yağmurlarını kuşandıkça sabahlar Hayal gerçek arası canlanıverir susuz kalmış umutlar. Yıldızlara uzanırken insancıl bir eda ile mısralar Hece hece coşar Şiir şiir akar Hiç kimselerin duymadığı, kimselerin bilmediği Suskun nidalar da Ay kokar hep mutluluklar.

İçimdeki Sessizlik

İçimdeki sessizlik Ellerimde yüreğimi hissetmek gibi. Hatıralar suspus Aceleci, bitkin Suskun ve edalı Siyah beyaz fotoğraflarda donmuş zaman. Ruh yorgun. Yorgun, fütursuz ve perişan Gülmek isteyen, ağlayan kimi zaman. Düşünen Düşündükçe isteyen Bir beden, bir de ben. Geceye tılsımlanmış ayın, gözlerinden süzülen hazan, Gül yapraklarında. Ceviz sandıklarda bekliyor Naftalin kokulu düşler. Sarı renge meftun olmuş yürek dalgalarım Buğday başaklarına arkadaş. Gecenin koynunda ki sessizlik nidasında Bir umut, birde ben. Köşe bucak saklanmış gülüşler Kara mısraların tutkulu isyanlarında. Geçmişin öyküsünde bir haki rengi yüz Ölüm uykulu karanlığı aşıyor. Anlamsız cümlelerimi siliyor İçimdeki sessizlikte susuyorum. Geleceğin hatırına, Bir damla mavi hatırına, Bir anlık ışık hatırına, Susuyorum. İçimdeki sessizlikte uğuldayan Hep uğuldayan Bir orman gibi susuyorum Kaybettiklerime yanmadan. Ne dersin? Kalemimde çoğalır mı artık Umut sözlü şiirler? Ya da Yeniden mi doğar içimdeki sessizlik?

Yokluğun Göbeğinden

Ben yokluğun göbeğinden geldim, Henüz adı konulmamış boşlukların emzirdiği o kuyudan. Orada güneş, ısıtmak için değil, Sadece gölgelerin ne kadar uzun olduğunu göstermek için doğardı. Sesin yankılanmadığı, Sözün ekmekten daha ağır olduğu o kıyılardan Sırtımda görünmez bir heybe İçinde eksik bırakılmış cümleler, Yarım yamalak düşler Ve hiç sorulmamış soruların ağırlığı ile Yürüdüm. Ellerim, tutunacak bir dalın hayaliyle nasırlaştı. Cebimde harcanacak tek bir anı bile yoktu Nasıl anlatılır ki olmayan bir şeyin ağrısı? Açlık sadece midede değil, Ve yokluk Sadece maddede değil. Bir bakışta, bir dokunuşta, bir "buradayım" nidasındadır. Ben varlığın şatafatını değil, Yokluğun o keskin, o dürüst çıplaklığını giyindim. Bana "nerelisin?" diye sorduklarında, Haritada yeri olmayan o uçurumu gösterdim İşte tam buradan, her şeyin bittiği, Ama fırtınanın başladığı o merkezden geldim. Şimdi adımlarım yere sağlam basıyorsa Bu, altımdaki zeminin defalarca çökmesindendir. Gözlerimdeki bu uzak bakış, Görülecek hiçbir şeyin olmadığı o karanlıkta Kendi ışığımı yaratmayı öğrendiğimdendir. Ben yokluğun göbeğinden geldim. Azalmak nedir bilirim, Çift hanelerden tek haneye düşmenin Eksilerek çoğalmanın o muazzam sırrını Yalnızca benim gibi sessizliği bölüşenler anlar. Elimi uzatsam şimdi, Avucumda koca bir hiçlik değil, Yoktan var edilmiş koca bir dünya bulursun. Yokluğun, Yeniden var oluşun Ve o muhteşem gizemin derinliğini.

İmkan/sızım

Vakit az iki gözüm, vakit dar Biraz benden biraz senden Biraz yanık, biraz tutuk, biraz da uçuk Hani her an gidecek gibi sen, rehin olmuş gibi biraz da ben. Umarsız sevinçlere gebeyken acılar Hasretin prangasında tutsaklık ta güzel Güzel be imkan/sızım. Belki bir kuşun kanadına takılıp Gitmek çok uzaklara Sessizce akmak bir nehir gibi belki Midyeler gibi saklanmak kabuğuna Geçmişin izlerinden İncisini koruyan istiridyeler gibi korumak belki yüreğini. Gün koşarken anasına bırakırken mehtaba yerini Dalgaların sarmalamasında yalnızlık da güzel Güzel be imkan/sızım. Kış üşüse de kor sevdalarda Tutsak yürekler kelepçeli hain tuzaklarda Yürekler hancı, aşklar hep yolcu Bir coşan bir duran nehir gibi. Anıları düşlerken Mahpusta gün sayar gibi Kayan yıldızlardan dilenmek de güzel Güzel be imkan/sızım. Sanki iki yarımı toplamak Ya da bir bütünü bölmek Yıldızları saymak bitmeyen gecelerde Papatya falları tutmak parça parça hecelerde Belki ıssız şiirler biriktirmek kağıt mendillerde. Hesapsız hıçkırıkların gözyaşı melodileriyle Islanırken ruhum masmavi gecelerde Bir kemanın sesinde mutluluk ta güzel Güzel be imkan/sızım. Soldukça düş bahçelerinin çiçekleri Ansızın düşen damlalarda unutmalar zor Sessiz çığlıklarda saklansa da sözler Karışsa da birbirine aşkla cezalar Mümkün olmasa da sevinç sevinç diyarlar Vuslatın hasretinde Taşa tohum ekip büyütmek te güzel Güzel be imkan/sızım.

Söylemek İstediğim Şeyler

Söylemek istediğim şeyler var Belki tek kelime binlerce anlam Söylemek istediğim şeyler Unuttuğum ve tekrar hatırladığım Çok sevdiğim bir şarkıyı hiç bıkmadan Defalarca mırıldanmak sanki Sanki sarıyı unutmak Kırmızıyı görmezden gelmek Siyahı hiç hatırlamamak Uzak dağ başının figan türküleri gibi Hasret gibi. Söylemek istediğim şeyler Ay tutulası gecelerde Alışılmış bir tören gibi, Yıldızların selama durması gibi, Sigaramda duman gibi, Her nefeste üflediğim Uçup giderken arkasından seyrettiğim Silinip gittiğinde belki içten içe sevindiğim. Efkar kadehinde yudumlarken söylemek istediklerimi Kirpiklerime saklanmış müebbet harfler Belki bu yüzden hüzün bakar gözlerim Hüzün sunar ellerim Mühürlerimde sesimi Belki ondan hüzün kokar nefesim. Ah bir konuşabilsem Konuşabilsem de Söylemek istediklerimi bir söyleyebilsem İşte o zaman birbirine dolanır zamanlar Yangın yerine döner yürekler Haykırırlar avaz avaz Dans eder yağan yağmurlar İşte o an, Şairlere şiirler yazdırır duygular Yediveren açar çiçekler Bırakır kendini şarkılara Kahkaha atar menekşeler. İşte yine içinden çıkamadım Yitip giden yılların çetelesinde Sözlerim yasaklı Her şey bir sır Sanki çözülmeyen bilmece Öyle ya! Ne demiş şair; "Elinde ne varsa hayata dair, ötesi hiçbir şeymiş ya da vesair.

Kar Üşüyor

Bak dinle! Toprağın sesini dinle. Umut yanıyor derinliğinde Unutulmuş bir törenin dinginliğinde Açıyor ellerini bahar serinliğine Elleri beyaz, elleri yumuşak Ellerinde kar kokusu, kar ise gözden ırak. Sonrasız ve süregelen öncesizden Bir hasret duası yaslandığım şimdilerinden Öğütülmemiş, öğretilmemiş Bastırılmış ruhların biçimlerinden. Bak dinle! Gün karanlığı yakıyor, ayaz donuyor Gecenin yırtık ağlarında Kutsal bir şölen dağ çiçeklerinin rengi Güz hüznünde düşen bir yaprak Bakıyor semaya ağlayarak Gözleri buğulu, gözleri ıslak Gözlerinde kar kokusu, kar ise gözden ırak. Dinle! Dinle semanın yakarışını Arşı düğümlüyor ilkel sancısı Usulca çağlıyor Bir ırmağın türküsünde özgürlük. Sitemler isyankar Kelimeler firar Cefaların gidişinde dağınık düşlerin gizi. Dingin dalgaların sesinde tutuklu şımarık çocuk Öyle lal, öyle kör, öyle özgür. Sonsuzluğun sınırsız özleminde Kendine dilendiği tutku kanıyor Acılar dudağında uyuyor Dudağı mühür, dudağı çatlak Dudağında kar kokusu, kar ise gözden ırak. Bak dinle! Dinle sessizliğinde sesini Şafağın gönül çelen kızıllığında gün ışığı. Ölüm! Gidenlerden kalanlara Nefesin buğusu bir serçe naifliği, Üşür durur pencerede her sabah, Ölüm soluklu zaman. Bir seher vakti yalnızlığında Bin ah kokulu hayatın kırılgan yanı Yokluğun kar çiçeği ülkesinde ölüm Ölüm soğuk, ölüm yasak Ölümde kar kokusu, kar ise gözden ırak. Kar, üşüyor.

Mesela

Mesela! Haydi hayat Gel bu gün seninle yer değiştirelim. Mesela sen ben ol, Ben de sen olayım. Sen benim masumiyetimi al, Ben senin tuzaklarını. Sen benim mavi giysilerimi giy Ben senin siyahlarını. Sen benim gün ışığımı al, Ben senin gecelerini. Sen benim düşlerimi al Ben senin gerçeklerini. Mesela bir günlüğe sen benim ailemle, dostlarımla yaşa, Ben senin yalnızlığınla. Sen benim bin yıllık sabrımı al, Ben senin aymazlığını. Mesela sen benim nezaketimi al, Ben senin anlamsız tokatlarını. Mesela, mesela, Mesela işte. Hani ben senim, Sen de bensin ya. Ben şimdi sana senin gibi yapıyorum. Ne oldu canın mı yandı? Sıkıldın mı? Hadi birazcık sabret be hayat. Sabır her şeyin ilacıdır derler ya. Nasıl güzelmiş değil mi ben de sen olmak... Ya sende ben olmak? Birazcık empati.

Mor Akşamlar

Mor Akşamlar Yolcusuz yollara değip geçer mor akşamlar Baharı saklayan yağmurların ıslak dualarında Semaya uzanır umutça Bir şiir vurur tam üstüne akşamın Küskün, sessiz Solukça. İnce bir sızının nağmesinde akar derinden Kıyısız hıçkırıklarda Morca. Ah, sineye yağan Hüzünleri boyayan mor akşamlar Kırık paslı hançerin acısnda En hazin sesiyle inler Sahipsizce. Mor akşamlarda ürperir gelincikler Kalır şafak bozgunlarında Büker boynunu bülbülce gülce Hemde bence. Uyanmaz bir türlü nazlı sabahlar Bir kucak güneşle gömülür Mor akşamların koynunda Umutlar bestelenir özgürce Mor akşamlara mühürlenir sevdalar gizlice Ürkek asil pembece Utangaç duygulardan süzülür sessizce Bir demet çiçekçe. Oy kınalı mor akşamlar Oy kör bakışlı kor akşamlar Varsın anılarım bağrında kalsın Varsın hayallerim moruna bulansın Bazen dur demek yetmez Sonsuz bir mavidir yürekçe. Ve yine de Her dem bir özleyiştir Saçlarımı okşayan ılık bir meltemce. Şimdi bütün akşamlarda hüzn-ü yas Sonsuz bir bekleyişte Hem bence Hem bizce Bir damla ümitçe Yettikçe.

Nerden Bileceksin

Sen bütün yaprakları köle sanırken Zaman geldi yaprak daldan ayrıldı. Yücesinde ruhunu görmedin mi dağların Yaz geldi de kar zirveden ayrıldı. Gül, dalında mağrur mağrur bakarken Ayaz geldi gül topraktan ayrıldı. Bülbüllerin seranadı ortalığı yakarken Kış geldi de bülbül güle ağladı. Nereden bileceksin rüyanın gerçeğini Gece oldu ruh bedenden ayrıldı. Her şey silinip de kaybolurken ufukta Mor bulutlar yıldızları aradı. Pembece bir aydınlık, yağarken usul usul Dalga küstü denize, köpüğünden ayrıldı. Sallanırken bir mendil limanın buğusunda Hüzün sardı, gözler yaşı bıraktı. Gizli bir geçitde rüzgar kokulu şiir Düş biterken kayboldu, çıkışı bulamadı. Yıkanırken gül suyunun sabrında Uçtu gitti hayaller, dil sözcükten ayrıldı. Yaşam yeşerirken gerçeğin büyüsünde Bilinmezler hep yollardan ayrıldı. Kim hayra yoracak bu çapraz düşleri Hayatın anlamı da, yalanlardan sıyrıldı.

Hatırlamıyorum Ne Zaman

Kilitlendi kasım. Ayazında kurudu bir hayalin tortusu. Aklımda kalan, çilingir sofrasının şenlikleri, Bir de dostlardan kalan dokuz haziran. Ve Siyah beyaz fotoğraflarda dondu zaman. Dedim ya Hatırlamıyorum ne zaman. Kor gibi yanan sıcak anılar hazirandan. Zaman tünelinin çarkında ki eski kimlikler Yılların sayfasında savunmasız kalan Bir yanım kış, bir yanım yeşil bahar Ellerimde sonbahar. Ve haziranda kaldı zaman Dedim ya Hatırlamıyorum ne zaman. Şiir tadında bir bahar ezgisi haziran akşamlarından Unutulmaz bir nağme, damla damla Bir gül şarap kızılı, Ayaza inat bir isyanda, kasımda. Heyhat Dilde Sustu zaman Dedim ya Hatırlamıyorum ne zaman. Küçük bir çocuk masumiyeti, hazirandan kalan. Sustukça konuşan, konuştukça susan Dargın anılarımın arasında kalan düşler Kasım rüzgarlarında talan Yitip zamana karışan. Yer ile gök arasında ne varsa kalan, İşte tam orada durdu zaman Dedim ya Hatırlamıyorum ne zaman. Belki yalnız hatırımda kalan Kasım da Gümüş bir haziran.

Eylül

Titriyor gece soğuğuna sarınmış Mavi bir eylül yüzünde, gözlerinde iki damla yıldız Dolanıyor yine hüznünde içindeki çocuk Kırık bir eylül avuçlarında hem üşümüş hem yalnız. Yetim ruhlar pencerede Sabaha varmanın sancısında sahipsiz bir hicran Kayıp gökyüzünde bir eylül yokluğunda kanıyor Bir güvercin havalanıyor kanadında bin isyan. Başladığı gibi bitiyor eylül Zemberekte kırılmış sanki zaman Bilirim acıyla dosttur çağlayan her keman Belki hayal belki de yalan Belki yalanlarda yalan Sen durma haydi bağır var gücünle Çevir gecenin rengini Duan olsun feryadın kınalı ellerinde Dakikalar özleme vurunca Sonsuz bir umut aksın nehir nehir gözlerinde. Bir evlat kokusu öylesine kat kat Nice eylüllere inat Bitmeyen bir şarkıda sanki tekrarlanan bir nakarat Belki her şey tepetaklak Dost kokusu ise öylesine öylesine saf Öylesine üryan Çırılçıplak Bir feryadın yankısında koşar adım yalınayak. Anlıyorum Acılar yağsa da sağnak sağnak Sanki hasret türküsü gibi Eylülde yaşamak Külün gizinde tutsak sanki kafes kafes hayat Zaman ile başbaşa takvimlere sevdalı saat Kül beyaz akşamlara ayrılık katsa da Eylül düşleri hep bitmeyen bir aşk. Belki de yaşamak Her ölen gecede yeniden çıkan şafak Belki yeniden doğmak tekrar yaşamak Konunca gözlerine damla damla sonbahar Hani çıkmaz bir sokakta belki eylüller son durak. Bak gözlerinin arkasına sığınmış bir kadın Hala ayakta eylüle inat Haydi sen de korkma Sen de ayağa kalk tüm eylüllere inat.

Dar Sokak

Dar sokaklarda basıldı bilinmezin mührü Kapkara Hesapsız kitapsız Geçmişin geleceğinde kayboldu pembe anlar Yaslandı özlem bin yıllık duvara Yorgun kaldırım taşları bile şimdi Sorgusuz infazlarda. Dolandı dağların dumanı sessiz sedasız Daha kaç şafak sökümü, kaç gece ölümü Kaç mevsim, kaç takvim Çığlıklara ilmek. Yaşam mezbahasında eski yüzler, eski sesler Hayatın sancısına isyanda Duygular bin yıllık secdeye yatmış Sevgiler savunmasız Fırtına, kar, boran Öylesine talanda. Düne boş verdim ya Yarınlara mola Hasretler kaç adım Vuslat daha kaç nefes. Kalemler yazmaz, mürekkep kusmaz Kırsan kırılmaz, yaksan yakılmaz Namlu ucunda akıl Bir avuç düş gibi tarifi imkansız. Dar sokak sükut Aynaların diğer yüzünde zaman Su misali dupduru Arsız dikenleriyle ayazda kalan Hayatın senfonisinde kıpkızıl bir gül Güz vurgunu. Kayıp şehrin sokakları dar Bir şiirin buğusunda kavrulmuş yitikler Külleri ateşe dönmüş Öylesine sıcak, öylesine har Kendi hiçliğinde göçte Geniz yakan ayrılıklar. Ay kanaması gecelerde Buram buram bir turuncu yağıyor Ay çiliyor şimdi İmkansızlığın sınırında Dar sokak hüzün karası Kendi isyanında. Kalemim zehir zemberek Esen rüzgarın hükmünde Dizeler diz çökmüş Yüreğimin közünde Esir olmuş sözlerim Sunağa yatırılmış Küçücük bir mavide. Vazgeçtim Gök kuşağını aradım yoktu Üşüdüm dar sokakta.

Bir Başkadır Zamanlar Buralarda

Suların derin akışında Eskilerden kalmış Bir serçenin düşü sanki Masallardan çıkmış. Ferhat ile Şirin sevdası İki damla gözyaşı Bir tutam mavi, biraz umut Anamın sütü gibi ak, gülüşü gibi sıcak. Sanki Bir ırmağın sesinde Bir gülün nefesinde yaşamak. Bir yanda ayaz Ayazın kuytusunda geceler alaz Geceler lal, yürekler sancılı Sınırsız, yoz yaşanmışlıklar da Bir ürperti yakıcı anımsayışlar. Kadehte susan bir şarap tadı Sessizce, usul gizli duygular Sıcak, yavaş Öyle üryan, öyle özgür Sanki Ruhları salaş. Tatlı bir tebessüm dudaklarda Ilık bir esinti Gök lacivert, yer mavi Gülde hazan, dilde hüzün sevdalar Elde yürek, gözde yüz Belki yaralı bir geyik, kayıp sokaklarda yitik Gelinciğin ödünç sevinci Bir kaç yaprak gül. Bil ki Yürek yarası Kerem ile Aslı aşkı Murat ile Nazlı sevdası Yudum yudum hasret Yürek yürek şiir Masallardan kalmış, gül sevinçlerinde damıtılmış Bir nem kirpiğin ucunda. Hepsinin özetiymiş meğer sustuğum Avaz avaz yıldızlara bağırdığım kör avuntum Zamanların son bestesi Yazdığım mısralarda ki sonsuzluğum Delice mavi sulara koştuğum Öfkesi sönmüş bir yangın. Öyle ya Düşlerin parlayıp söndüğü yerde Bir başkadır zamanlar bizim burada. Zaman Mor dağların yamaçlarında. Birde Bir avuç mavi çakıl taşında.

Ben Hali

Sonsuzluğun ortasında çoğalır bazen düşler Bazen de öksüz bir su damlacığında Umutla beklenir gece Nice düşlere gebe. Hadi bir şiir ört üzerine gecenin Ay zifirde üşümesin Girmesin hiç araya yalnızlığın gölgesi Güneşin başka gönüllere gittiği şu vakit Şiirin kanıyla yoğrulsun gece. Mavi bir göz dumanı bürüdükçe havayı Sevdalar sarar toprağı Çiçeğinde diken diken hatıraların gölgesi Tesellisi sen hali Özlemin doruklarında Binlerce hasreti boğar Vuslatın ben hali. Boy verirken günün kökleri güneşin rahmetine Ilık ılık damlar gülden rayiha Bir acayip gölge sızar bu şehre Sebebi sen hali Çorak toprakların üzerine düşer Ufkun ben hali. Maviye çaldıkça umutlar Gökyüzüne yazılır hayatın ayetleri Ardında ayrılıklar kalır, hüzünlerle, yalnızlıklar Büyür yavaş yavaş sevdanın gülüşleri Bir aydınlık doğar kaf dağının ardından Dolunayın sen hali Tomurcuğa durmuş gülleri okşar Işıltısı ben hali. Perde perde yayılırken sonsuzluğa sevgiler Tam işte o an Aşkın ritmine kapılır mızrap Nefesinde titrer yüreğin telleri Bir edalı şiir doğar akşamların koynundan Bir öpücük kondurur temiz, pak alınlara Binlerce hayal sevgiye açar Sebebi sen hali Ağladıkça şarkılar penceremin önünde Gözü yaşlı imgelere usulca diz çöker Şiirlerin ben hali.

Ruhumun Eksikliği

Zaman vagonlarında kaçak yaşıyorum biletsiz Takvimler öncesiz, günler nedensiz Özlemlerin eteğine tutunmuş ruhumun eksikliği Kendi yolculuğunda Yanan bir mumun ışığı kendi haresine hapsolmuş Sabırla tükeniyor Zaman fısıldıyor usulca Bekle. Kayıp şehir ilmik ilmik öylesine işlenmiş ruhuma Bir yanım gece, bir yanım gündüz Bir yanım çöl, bir yanım köpük köpük Akdeniz Güne doğmamış özlemler Emanet yüreğimde derya deniz Mavi bir kuş kanat çırpıyor can evimde Tamamlanamamış ruhumun eksikliğinde Gülüyor zaman Bekle diyor Bekle. Gece soluyor hüznünü olanca kiniyle Yaren olmuş haince uykusuzluk Toprağın sinesinde bir yudum umut Karasında yanıyor bin yılın esareti Gecenin infazında sarılıyorum ay ışığına. Yıldızlara çıkmak isterken rüzgarlara bırakıyorum hayallerimi Haykırıyorum duran zamana Haydi diyorum Haydi ılık rüzgarlarda söyleş benimle Mavilerin yerleşsin yürek kıvrımlarına Sar yüreğimi, Haydi doldur ruhumun eksikliğini Ben sana gül/ü/ vereyim Sen bana bir tutam hayat ver. Pusuyor zaman Susuyor zaman Gecenin gözleri ıslak Çığlığında kanıyor sabrının yarası Arafın zirvesinde büyüyor Kendi eksikliğinde sönüyor Ruhumda ölüyor zaman.