Yediveren

Ne zaman bulutlar ağlasa gülüşlerim yasaklandı

Ay ışığının hasreti çoğaldıkça çoğaldı

Öyle anlar geldi ki

Yedi veren duygularım incecik bir duman gibi

Gök kuşağının kucağına saklandı.

Şiirlerde can oldu hep

Kekik kokulu düşlerim

Ayın şavkında semah döndü

İpek mendillerde sakladığım hayallerim

Artık bir eskici dükkanına terkederken hüzünlerimi

İçimden aktı buram buram yediveren mavilerim.

Nasıl anlatsam bilmem ki

Gönlümün düş bahçesi öylesine sihirli

Kalbimin derinlerinde sanki yüce bir dağ saklı

Bazen günlük güneşlik bazen de fırtınalı

Sanki dört mevsimi yaşatan tılsımlı bahçe

Bazen kış ortasında bahar rüzgarlı.

Adını sabır koydum yediveren düşlerimin

Ömrüm koydum adını

Canan gibi değil can gibi öylesine sevdalı

Pusuları kırdı bir akşam ak bir güvercin

Gece bir başka baktı sabaha öylesine edalı

Belki de zamana karşı koymaydı.

Her soluk alışında özlem dolu vakitler

Sancısında kıvranmıştı nefes nefes saatler

Renklerine kavuşurken benbaharda çiçekler

Alıp da başını gitti bak katli vacip hayaller

İlkbahara düştü gölgem

Durdu kar

Sustu rüzgar.

Döndü yüzünü kıpkızıl bir gül

İkram etti şarkısını sundu sadakatini bülbül

Sildi elvedaları renginden bir başka açtı sümbül

Küllerinden doğarken

Yediveren açtı artık gönlümdeki son gül.

Allı morlu bin bir renkli sevinçlerle

Geçince üşümesi kalbimin

Rengini düşlerime ektiğim

Yediveren gülleri açtı bak içinde ellerimin.

Bu şiiri yazarken ben can arkadaşlarıma

Sevgileri tercüman oldu kırık duygularıma

Bir yudum su ararken gönül dergahlarında

Canlandı bu yorgun kalbim

Kocaman bir pınar kaynadı yürek yamaçlarında.

Ben Gülbahar

Serin serin esiyorum şimdi aldırmadan karanlığa

Tıpkı bir meltem gibi yediveren yaylalarında.