İncinsek De İncitmeyiz

İncinsek de incitmeyiz ah edip,

Biz sevginin çemberinde döneriz.

Ufacık bir kem söz ile vah edip,

Pare, pare olur anda söneriz.

Destur eder haddimizi aşmayız,

Çağlasak da bendimizden taşmayız,

Dünya dursa yolumuzdan şaşmayız,

Bir damlaya derya diye konarız.

Kibir, cebir, kinle yoktur işimiz,

Gül aşkıyla akar dinmez yaşımız,

Muhabbetle pişer bizim aşımız,

Dost eliyle tatlı, tatlı banarız.

Deli, deli esen boran kış gibi,

Karanlık da mavi, yeşil düş gibi,

Kanatları kırık göçmen kuş gibi,

Yüz bin minnet gönüllere konarız.

Yakalansak tuzak ile ökseye,

Deriz düşmüş bu da bizim hisseye,

Diyemeyiz derdimizi kimseye,

İçten içe volkan gibi yanarız.

Hem evveli, hem ahiri cefayı,

Damıtarak buluruz biz sefayı,

Dost elinden bir küçücük vefayı,

Hem billahi toprak olsak anarız.

Canfaniyem, olsun üç beş dost diye,

Bir eski çul bir de yırtık post diye,

Bunca elem nedir bize kast diye,

Ömür boyu içten içe kanarız.

Sevdanın közünde, günlerce yanıp

Tatlı bir uykudan, şevkle uyanıp

Şiirle örülü bir, buket sunup

Dost mudur, düşman mı, bakar sınarız.