Yaktı Gitti Gençliğim

Okşarken usul usul çehremi çapkın yıllar

Göz yaşını sel gibi döktü gitti gençliğim.

Bir de baktım darılmış solmuş elinde güller

Sanki öksüz boynunu büktü gitti gençliğim.

Ellerinde umutla acılara kul olup

Kimsesiz yüreklere baldan tatlı dil olup

Kurak, susuz çöllere vaha gibi göl olup

Yorgun düşüp köşeye çöktü gitti gençliğim.

Dolanırken deryada kuru bir ırmak gibi

Fırtına, kar, boranda savrulan yaprak gibi

Soldururken tenimi çorak bir toprak gibi

Çaresizce uzaktan baktı gitti gençliğim.

Kelepçeyi vururken ne dert bildi ne tasa

Fermanı kendi yazmış ne kanun var ne yasa

Bin bir türlü duyguyla boynumdan asa asa

Hükmünü kendi verip çekti gitti gençliğim.

Baharlara dem vurdu gazel dökerken bağlar

Ömrümün nefesinde kar tutmuş yüce dağlar

Düşündükçe hayalim on sekiz yaşım ağlar

Yazlardan son bahara aktı gitti gençliğim.

Ne de güzel günlerdi gençlik vardı eskiden

Vakit hoşça geçerdi hayat yardı eskiden

Takmazdık onu bunu dert ne derdi eskiden

Şimdi tonlarca gamı ekti gitti gençliğim.

Yazan yazmış yazıyı kara kaplı deftere

Derin kazmış yazgıyı kara saplı deftere

Sorarken miyadımı kara çaplı deftere

Yedi göğün narında yaktı gitti gençliğim.