Anlarsın

Bir mevsimlik hayatta yaşadım sanıyorsan

Gözlerin uzaklara taştığında anlarsın

Ebedi vuslatlara inanıp kanıyorsan

Yitik hayallerine şaştığında anlarsın.

Yağmur olup yağarken yıldızlar o gözünden

İsyan eder gamzeler solan o gül yüzünden

Pare pare savrulurken vedalar el sözünden

Bir damlacık sevgiye koştuğunda anlarsın.

Bin kez bozsan tövbeni yine unutacaksın

Sakın kızma kimseye kendin kanatacaksın

Sanma bir kaç seneyi içinden atacaksın

İçindeki o çocuk coştuğunda anlarsın.

O bembeyaz güvercin uçarken ellerinden

Yanık bir ezgi sızar lal olan dillerinden

Özlediğin maziyi ararken yıllarından

Vazgeçtiğin ne varsa eştiğinde anlarsın.

Özlem fırtınaları öfkesine katar ya

Hayat ıstırabıyla zıpkın gibi batar ya

Güneş sürmek isterken gün geceye satar ya

Gül dikeni yaranı deştiğinde anlarsın.

Mutluluk dar ağacı namlu ucunda öçler

Vuslatlar hayal olmuş cehennem narı göçler

Son umudu öperken bir de bakmışsın hiçler

İsyan sancılarını aştığında anlarsın.

Sırça kandil içinde yanıyorsa çerağın

Her gece bir şiirde kanıyorsa yüreğin

İçini dağlıyor sa alev alev merağın

Hasret ateşlerinde piştiğinde anlarsın.

Bunlar son sözüm sana bil ki bu son elveda

Elinde bir tek kalan kırık, paslı bir veda

Bir huzur arar iken ufak bir ses bir eda

Çekilen her tetikte düştüğünde anlarsın.