Adını Koyamadığım Bir Şeyler

Bir ince umut sızısıdır benimki

Kötü zamanların içli bir hazan sesi

Yitip giden bir öykünün

Belkide son nefesi

Bir yanda gül ve nergis mevsimi

Bir yanda başımı yasladığım gece vakti

Bedenimi saran sonbaharda

Baksana kirpiklerime saklanmış

Kır papatyalarının çiği.

Tanıyamadığım duygularıma

Bazen uzak bazen de yakınım

Ama

Ama hep bir şeyler var adını koyamadığım.

Hayat mı?

Hayat yarım kalmış bir kitap gibi tozlu raflarda

Ömürse bir teselli hayat çıkmazlarında

Kirli bir çocuk yüzüyüm şimdi kapılarda

Yüreğim avuçlarımda

Gamdan bir dağ oturmuş iki göz pınarıma

İsyanların acı nefesi yakar kavurur derinden

Kor gibi düşer meltem esen bağrıma

Bir günlük misafir mutluluk

Hoş geldin güle güle, bu hazanın sofrasında.

Ah! Rüzgara verdiğim umudum

Ah! Dağ serinliğim

Bilirim yokluğun buz, üşütür ellerimi

Yüreğimin en derini hüznü seferde şimdi

Ha bu gün ha yarın derken, günler aylarda

Aylarda yıllarda

Bir dost gülücüğü kaldı zamanda

Bir türlü anlıyamadığım.

Benimse dostluk sofrası her daim muradım

Bazen aç bazen tok, ne yapalım

Dedim ya!

Hep bir şeyler var adını koyamadığım.

Gönlüm bir gün her mısrada bir şarkı olacak

Umudun karasında tüm siyahlardan kaçak

Hayalde bir düş boyutu

Biliyorum büyük bir aşkla yaşanacak

Payıma düşen mutluluk o gün

Mavi ırmaklardan akacak.

Dallar tomurcuklanıp, bağlarda çiçekler açacak

Bir menekşe büyüyecek yüreğimin kıvrımlarında

Gözlerimde muştular bölünecek

Dudaklarım eğilip gamzelerini bulacak

Ilık bir akış damarlarıma dolacak

Ve hüzünde yitip giden bilinmezleri görüp

Sevincimden ağlayacağım

Dizleri kanamış bir çocuk gibi doyasıya ağlayacağım.

İşte böyle

Hala düşünüyorum da bulamıyorum

Dedim ya!

Hep bir şeyler var adını koyamadığım.