Araftayım

Yokluğa iliklenmiş bütün yakalar

Süslü zamanlar kendi günahında

Her muhabbet bir imtihan

Arkadaş, dost, akraba kimliksiz

Susmalar ülkesinde

Araftayım

Ne mümkün dönmek geriye.

İsyan ağaçlarına kurulmuş darağacı

Gece hükümlü şiirleri asıyor karanlığına

Hece hece

Ellerimde titriyor yüreğim

Bilmediğim şekilleri çiziyor boşluğuna ellerim

Kalbimin avlusunda bir semazen

Araftayım

Üşürken gece göz uçlarımda.

Dar vakitlerin insafına sığınmış suskunluk

Zaman kısa hedef uzun

Uzaklarda bir kervan

Soluk soluğa kan revan

Bir de kardelen rüyası

Sonsuzluğun merdiveninde yorulan

Sabaha el pençe divan duran

Araftayım

Ölüm bile korkarken yalnızlıktan her an.

Her yağmur sonrası uyanırken bozkır

Bir nefeslik yaşamda ödünç hayatlar

İhanetler beslenir gözyaşıyla

Her gece iki damla yaşta kocaman vefalar

Hava gibi, toprak gibi, su gibi

Araftayım

Yitirilmiş sevgiler girdabında.

Ben vazgeçtim kırıldı diye

Çatlak bardaklardan su içmeye

Herkes olmuş iki yüzlü

Öyle ya

Dünyanın bile var iki yüzü

Bir yer yüzü diğeri de gök yüzü

Yorgunum

Uykusuzum

Saftayım

Araftayım

Avuç avuç kin kokan kirlenmişliklerde

Bağırsam sesimi duyar mı beyazlar.