Yokluğum

Yokluğumu giydim yine üzerime

Gölgem biçare

Etrafta kimseler yok

Sadece ben ve yokluğum

Uzanıyorum yıldızlara

Artık kana kana içiyorum yalnızlığı.

Gözlerime saklanmış bir avuç güneş yokluğumda

Rüzgarsa nazlı bir çocuğun gülüşünde

Bendekilerle beraber

Mutluluk nokta nokta bir şiirin dizelerinde.

Yokluğuma karanfiller sermişim mısra mısra

Hasretler bir kırık gül sayfada

Kemanın tellerinde kan çiçekleri

Bedenimin duvarları sanki

Sanki buz gibi

Yokluğum çok kalabalık

Yokluğum kucaklayacak kadar yakın

Ben kadar uzak.

Ne zaman saçlarımı savursam ılık bir rüzgara

Bir hüzün düşüyor avuçlarıma

Gözlerimde sakladığım güneş

Ateş olup yakıyor yokluğumu.

Vuslatların tutuştuğu odada dizeler hasret hasret

Küllerinden doğan mazi yokluğumda bir enkaz

Yokluğum bir alaca karanlık

Ruhumu tamamlayan yarım kalmışlığım

Varlığımda kör bir kelepçe

Bedelini ödediğim.

Bir esmer gölge yokluğum, öylesine mutlu olduğum

Bazen bir şiir, bir şarkı bazen

Bazen gülüp çoğu zaman ağladığım

Yokluğum, yokluğunda avunup, varlığında boğulduğum

Hatıralara saplanan bir kara hançer.