Gün

Yaşamın azgın ilerleyişinde büyüyor gün

Ağızda kekremsi bir tat.

Kaç baharlar eskidi kimbilir

Kimbilir kaç gecenin karanlığında unutuldu yalnızlıklar.

Kaç şafakta kayboldu aldanışlar.

Ve geceler,

Geceler ölüyor sesizce.

Kim üzülmüş, kim inlemiş bilmiyor.

Sanki sonu olmayan bir yolun yolcusu zaman

Saatin alaycı yelkovanında büyüyor hain beklemeler

Sevinçte

Ömürde

Hüzünde.

Ne bahar sabahlarının özlem muştularında

Ne hüzzam akşamlarımda.

Gönül sofrasının biten kadehlerinde

Kışla bahar arası yaban gülleri toplayan hayallerimde

Ay ışığına kurduğum salıncaklarda saklı gün.

Talan edilmiş hayatların

karanlık vuslat çöllerinde

Sönüyor belki dün.

Pembeye dönük bir aydınlık yağıyor usul usul

Bir örtü oluyor düşündüğüm her şey.

Batıya kayan ışığında ölüyor gün.

Kelimeler hiç olmadıkları kadar suskun

Cümleler yalnız şimdi.

Uzak ufuklardan yüreğime akan

Son deminde saklı bir huzmenin yalvarışında gün

Dizginlerinden boşanmış bir at gibi soluk soluğa.

Rüzgar kokulu şiirlerde doğuyor

Titrek sancılarımda can buluyor gün.

Bir deniz feneri ağlıyor şimdilerde benimle.

Gün ve ben

Ben ve gün

Ellerimde dün.