Güneş Koksun Saçlarım

Çocukluğumun pembe düşlerini arıyorum

Şarkıların büyülü nağmelerinde

Bir fidanın dalında

Gelinciklerin ürperdiği

Bağ bozumu şafaklarda

Geçmişin gök mavi düşleri

Hala yanan bir ateşin korunda.

Küllerimden doğmak istiyorum yeniden

Şarkılardan bir demet

Uzaklarda çağıldayan bir ırmak

Bir damla suda yaşamak.

Ne denir ne söylenir

Hani

Bir anda özleyiveriyorum işte

Sessizliğin çığlıklarında bölününce uykularım

Usulca dokunuyor asi ruhum geceme

Bir kuş uçuveriyor öyle bembeyaz

Her sabah gözlerimden.

İşte yine bu zamanlarda

Ne tuhaf

Güneş koksun istiyorum saçlarım.

Hep maviyi arıyorum güneşin renginde

Mavi bir gece örtüyorum üstüme bahar diye

Neden hala gözlerim yetim bir çocuk gibi

Niçin mutlulukla mutsuzluk sarılmış birbirine

Bir gün

Çözüp siyahları çöl akşamlardan

Güneş koksun istiyorum saçlarım.

Bilmem bu kaçıncı kez

Bir damla su istiyorum içimdeki kır menekşelerine

Karanfil yangını gecelerden

Bakire şafaklara sığınmak istiyorum.

Hadi üşüme sen artık dalında yaz çiçeği

Gecikmiş güneşin hezeyanı bu suskunluk

Kendi dilimden haykırmak belki

Toprak kokan sokaklardan

Ölüm sessizliği uykulardan

Haykırmak kendi ardına gizlenmiş güneşe.

Dedimya ne tuhaf

Ne zaman bir yağmur sesi duysam, ne zaman bir su sesi,

Bir çocuk sevinciyle

İçimde bir pınar akar

Düşündükçe takılıp kalır yüreğim

Bir gül döker yapraklarını toprağın susuz serine

Savrulup gider hırçın rüzgarlarla

Gök mavisi hırçın denize.

İşte yine gece oldu

Gökyüzü yine kucakladı sinsi karanlığı

Zembereği bozulmuş saatın

Şaşırmış zaman.

Ey şiir!

Boynu bükük kelimeler gibi görme yazdıklarımı

Dinmeye yüz tutmuş bir yağmurun son damlaları gibi

Düşerken kalemime son cümlem.

Dedim ya ne tuhaf

Güneş koksun istiyorum saçlarım.