Üzgünüm

Sanki maviler eksikti biraz

Deniz eksik

Gökyüzü eksikti sanki

Geç kalınmış zamanların birikmiş anılarında silindi

Tüm renkler.

Ne zaman kara yelin kanadına takılsa bahar

Sözcükler yandı

Bir şiirin ipek sayfalarında

Mavisi eksik geceleri kapladı bir özlem bulutu

Geçmiş hayatımın mavi düşlerinde

Üzgünüm

İçimden yazdım ben hep özlem şiirlerimi.

Pembeler de eksikti sanki biraz

Beyazlar eksik

Çiçekler eksikti sanki

Ay ışığı sessizce göçerken gölgesine

Mum geceye ağladı

İçin için.

Bir coğrafya bestelerken gözlerimde

Toprak koktu gökyüzü

Ellerim toprak koktu

Ayaz düşen yalnızlıklarda

Nazlı bir gelincik güzeliydi özlem

İsyankar gülüşlerde üşürken ömrüm

Üzgünüm

İçimden sevdim ben hep gül kokularını.

Renklerin eksikliğinde büyürken

Arsız susuşlar

Gök kuşağı da büyüdü sanki

Rüzgar renklerimi taşıdı güz bahçesine.

Siyahlar eksilirken gönlümün derinliğinde

Toprağın çatlayan damarına yürüdü

Usul usul bir yağmur

Sevgiler damıttı damlalar

İncecik gülücükleri usulca öptü kızıl bir şafak

Bir avuç bahar buğusunda sürgün verirken şiirim

Üzgünüm

Bir ırmağın türküsüne gömdüm ben hep mısralarımı.

Oysa şimdi baktığım her yan

İpince sevgiler döker yoluma

Muştular sunar bana çiçek bahçelerinden

Sevinçler döker güneş gül kokan ellerinden

Ay beyazı mutluluklarda artık

Umudumun evi toprak

Sevinçlerimin adı yeşil yaprak

Yüreğimin adresi bir avuç suda yaşamak

Üzgünüm

Bu sefer yenildin bana hayat

Bu sefer yenildin.