Ah Yıllar Zalim Yıllar

Günler geçit verip de yıllar hoşça kal derken

Susmalara sardım ben çağlayan dillerimi

Bilmem ki belki çok geç bilmem belki de erken

Bilinmeze sürdüm ben taş, toprak yollarımı.

Ah yıllar zalim yıllar tutamadın sözünü

Gönlümün sılasında yaktın her gün közünü

Koca ömür çalarken dertli dertli sazını

Dağlarında derdim ben kor ateş güllerimi.

Ömrümün boz kırında kendim çalıp söylerken

Takıldığım hüznünde kahrı viran eylerken

Sığınırken sevgine bin bir nifak paylarken

Vuslatlara kurdum ben umutla fallarımı.

Bir zamanlar gönlümü sardıkça tatlı sevdan

Sancısına kul oldum estikçe suskun sedan

Neden diye sormadım yaktıkça nazlı edan

Dualara durdum ben açıp da ellerimi.

Bilemedim vefanı beş para, pul etmezmiş

Ödettiğin bedeller kefarete yetmezmiş

Bu yüzdendir isyanım lafla gemi gitmezmiş

Savurdukça tuttum hep pembe hayallerimi.

Bir varmış bir yokmuşta savrulan yaprak gibi

Dört mevsim on iki ay kavrulan toprak gibi

Sene üç yüz altmış beş devrilen mihrak gibi

Elli beşe kardım ben buldukça yıllarımı.

Ben ki garip bir kulum bir yudum su beklerken

Dertlerime dert çakıp gökyüzünde saklarken

Kapanmadan gözlerim günüme gün eklerken

Sevgilere erdim ben kırdıkça kollarımı.