Ne Zaman Dönsem Bir Zamanlara

Ne zaman dönsem

Soğuk ve kuru bir bahçe gülüyor arsızca

Belki yeşil, belki sarı bilinmez.

Kocaman bir tahta kapı

Ne zaman açsam bir kahır

Çırpınan hayallerim yarı esir

Ne zaman dönsem bir zamanlara.

Ne zaman dönsem

Anılar geçiyor dost sohbetlerinde

Yarı pembe yarı sarı

Her şeyden yakın, hiçbir şeyden uzak

Bilinmedik kıyılarda kağıttan gemilerim

Bir anda alabora

Tam yüreğimin orta yerinde şeytanın fırtınası

Ne zaman dönsem bir zamanlara.

Ne zaman dönsem

Upuzun köprüler, ateş nehirlerinin üzerinde

Yolculuk, dağ başı uçurumlarında

Hazan yaprakları ülkesinin bilinmezine

Firari hüzünlerim, gri bulutların girdabında

Bir tutam kor ve bir demet gözyaşı

Upuzun yollar

Ne zaman dönsem bir zamanlara.

Ne zaman dönsem

Umutlar eylül

Yırtılası zamanlarda

Toprağın döşünde, mavi beklemeler

Kuytu karanlıkların gölgesinde bir gül kokusu.

Yine de yürüyorum aldırmadan zemheriye

Üç beş dostun yüreğiyle

Tutunarak ellerine

Yedi renk martları uçurarak göklere.

Ne zaman dönsem bir zamanlara.