Korkuya İnat

Sade gülümseyişlerinin

ılık esintilerini bırakıyor her anıma

Yalnızlığımdan duvarlar örüp

gizlemeye çalışıyoruz aşkı.

Katmerli acıların talan ettiği yüreğimde

açılmamak için dirense de kapılar

mavi yağmurlar gibi tazeliyor

bahçelerimizde sevda

tazeleniyor ruhum.

Sensiz geçen günlerimin karanlığından,

ellerine sığınıyor düşlerim,

ve yarını çağıran umutlara,

rengarenk izleri düşüyor,

tenime değen sesinin.

Hayatımı tepeden tırnağa aşka doyurmaya

cesaret edemese de

kalbim, yorgun!

sıcaklığını arıyor ellerim.

geçmişin ayazları vurdukça gecenin kıyısına

Hazırım diyorum, senin için;

kimsesiz acıları bağrıma basmaya,

yüreğimde ki aşka kardeş sayıp,

bir ömür omzumda taşımaya.

hazırım senin için…

Ama korkuyorum.

Ya sen!

hep yorumsuz kalırsan bu aşka?

Ya suskunluğuma karışırsa?

büsbütün büyürse sessizliğimiz?

Usul usul kaderime kök salmış bu sevdaya,

Ya düşerse, yokluğunun gölgesi.

hiçbir ışık yetmez,

pişmanlığımın dipsiz kuyularını aydınlatmaya.

ömrüme çığ gibi düşecek hiçbir sevdaya.

Yüreğim böylesine coşkuyla hasretinden sonra

bir daha açılmaz yollar, çağlarken sana…

Sensizliğin koyu rengini görmemeli gözlerim.

Şimdi tam zamanı:

geleceği hayallerle pes ettirmenin

Tam zamanı,

Söz olup dökülemeyen duyguları

korkuya inat, azad etmenin tam zamanı.

Artık, bir `keşke`daha eklenmemeli

Yaşanmışlıklarıma.

Baş harflerinde artık, senin adın yazılmamalı artık…